WĄSY ZAMIAST MUCHY.

Co teraz kontestacjo? Kelner w czerni nie przybył z rachunkiem?
Najpierw gliceryna a teraz wacik?
Trzeba odwagi. Powiedzieć, że się kocha. I być pewnym. Co odpowiedzieć, gdy spyta o cokolwiek? A więc? Co jest? Onieśmielenie? Mam czas to przemyśleć. Ma już siwe włosy.
      Dlaczego się postarzała beze mnie? Marija? Leżymy na posłaniach w górach. Pledy opatulają nas jak kokony. Ciepły sweterek. Słońce na wieki wieków ale nie na miliony obrotów. Amen.
- To słońce w twoich oczach tak lśni. - Pomyślałem dla niej. - Chwilami widzisz mnie w ciszy i wspomnieniach tamtych dni, na wieki wieków amen. A więc powiedz mi, witaj miłości, a ja przytulę cię dziś już bez łzy.
- To boli, gdy w słońcu moje wspomnienia płoną, a ty milczysz patrząc przez okno. To modlitwa niema na wieki wieków amen. - Odparła w myślach.
- Hombre, gdybym brała, spłonie krzak.
- Czyś już brombrała?
- Przeziębisz się. - Powiedziała na głos.
- Do niedzieli będzie po wszystkim. - Zgasły światła.
- W czarnych okularach wydajesz się okrutnikiem. I ten kaszkiet.
- W dwa lata zrobiliśmy z nimi cuda. Pim pim pam plim m m . – Zagadnęła.
Rozmowa bez namysłu.
Ani żeby to chcieć być punktualnym lub mieć dokładną wymowę i dykcję. Dawniej co sekundę jedno słowo. Dziś, zdanie. A gdzie czas na śmiech? A jakbym tak nie znał Mariji, tylko zagadnął ja gdzieś w przelocie? Czy wtedy rozmawialibyśmy? Co bym spytał taką dziewczynę? Dla przykładu tak:
- Już mężatka?
- A pan?
- A wyglądam jak żonaty? Mam być nieogolony?
- Niezupełnie.
- Pełen płomieni odwieszonych do szafy? Równo wyprasowanych marzeń i tęsknot skrywanych przy fajce za parawanem z gazety?

- Hombre? O czym myślisz kochany? - Spytała Marija podnosząc siwą głowę z poduszki.
- Jeszcze pytasz? Przecież wiesz! - Rzekłem bardzo głośno i wyraźnie.
Zamyśliłem się.

           Hombre będąc z Mariją, córką El Micho, nie mogą pogodzić się z faktem, że od nowa muszą zdobywać kamienie doświadczenia przeżywając wciąż swą młodość i starość na nowo i bez wyboru. Marija jako Pretekineterka kolekcjonuje światy zamknięte w kamieniach. Hombre musi nauczyć się przebaczać i nie zabijać wrogów. Hombre chodził po dolinie długo i docierało do niego coraz bardziej, niepokojąco, wibrującymi kolorami o ostrości przyprawiającej o mdłości, że oto on, Hombre, należy do świata, którego istnienia nie przeczuwał nawet, i że ktoś trzyma jego życie w garści, i robi z nim, co sobie zamyślił, i, bez żadnego wysiłku, manewruje jego losem. Hombre odkrywa pomału, że istnieje świat pretekineterów mających absolutną władzę nad ludźmi i ich wolą. Pretekineterzy mogą wydać każdy rozkaz ludziom i nawet sięgają poza horyzont, czyniąc czas niepotrzebnym i bezużytecznym.
Czy jego myśli są jego myślami? A może, to coś innego w nim pomyślało, dając mu powód do zrozumienia światów i tyle?
Niebieskiego nieba witraże szklanym mydłem znaczone. Dla twych ramion kolorowe, w twoich oczach pamiętane, zachowane na wieki.
Nie dostrzegam tego światła. I nie stało się nic wartego zapamiętania na wieki. Amen.






>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS122