Tajemnicza cywilizacja Europy starsza od Sumerii.
Archeolodzy niemieccy, na czele z profesorem Haraldem Stoyblem z Instytutu Archeologii Saksonii, prowadzili żmudne wykopaliska w Niemczech, Austrii, Czechach i na Słowacji. Dopiero niedawno niemiecki magazyn Spiegel poinformował mieszkańców Starego Świata o cywilizacji europejskiej, która jest tysiąc lat starsza od Sumeru i Egiptu.
Do tej pory naukowcy odkryli ponad 150 starożytnych budynków. Najbardziej imponujący był w pobliżu obecnego Drezna. Według archeologów odkryli oni ogromne, okrągłe sanktuarium otoczone czterema fosami, trzema ziemnymi wałami i dwoma płotami. Ludzie tu nie mieszkali. Ich osady znajdowały się w pewnej odległości.
Największy z nich odkryto w okolicach nowoczesnego miasta Aitra, gdzie na powierzchni 25 hektarów, o powierzchni od 40 mkw., Znajduje się ok 200 domów . Wszystkie zostały zbudowane przy użyciu narzędzi z kamienia i kości, a jako materiały budowlane wykorzystano ziemię i drewno.
Jak się okazało, starożytni hodowali krowy, kozy, owce i świnie, a jednocześnie posiadali dość rozwiniętą kulturę. Podczas wykopalisk odnaleziono liczne figurki ludzi i zwierząt oraz pozostałości naczyń ceramicznych ozdobionych wzorami geometrycznymi.
Naukowców uderzyła ogromna różnica między wielkością małych domów a kolosalnymi świątyniami. To mówi o pobożności starożytnych budowniczych, ale kogo oddawali cześć i jak pozostaje nieznane. Archeolodzy datują swoje znaleziska od 4800 do 4600. PNE.
Do tej pory najstarsze cywilizacje Eurazji uważano za sumeryjskie i egipskie, które powstały pod koniec IV tysiąclecia pne. Mniej więcej w tym samym okresie słynne Stonehenge uzyskało swoje kamienne formy.
Według moskiewskiego astroarcheologa Tamili Potemkina, wczesne Stonehenge było stosunkowo prostą, zamkniętą strukturą, złożoną z ziemnych i drewnianych konstrukcji. Został zbudowany ponad tysiąc lat wcześniej niż kamienny Stonehenge, który przetrwał do dziś.
Z pierwszym etapem istnienia Stonehenge niezawodnie kojarzą się następujące budowle: dwa pierścieniowe mury obronne; fosa między wałami; fosa między wałami; zespół otworów filarowych w szczelinie między fosą w przejściu; dwa kamienie w przejściu między końcami wewnętrznego szybu; cztery potężne filary naprzeciw przejścia na zewnątrz murów obronnych. Zatem podobieństwa między sanktuariami są ewidentne.
Tajemnicza cywilizacja istniała nie dłużej niż 200 lat. To, gdzie zniknęła, pozostaje nierozwiązywalną tajemnicą. Rzeczywiście, przed pojawieniem się nowej monumentalnej architektury w Europie pozostało jeszcze 3 tysiące lat, kiedy rozpoczęła się tak zwana epoka brązu.
Tymczasem ślady podobnych starożytnych osad rozsiane są po całym terytorium współczesnej Eurazji. Łączy je kompleksy świątyń o okrągłych, kwadratowych, a nawet pięciokątnych kształtach.
Potiomkina potwierdza również, że znane są podobne zabytki z tego samego czasu, o kanciastych formach, ale nadal są izolowane. Na przykład eneolityczne miejsce kultu Makotrzasi, 15 km na północny zachód od Pragi, ma kształt kwadratu o boku długości 300 m. Zatem okrągły kształt wcale nie jest regułą. Niemniej jednak wszystkie sanktuaria są wyraźnie zorientowane na punkty kardynalne i żaden z badaczy nie ma wątpliwości, że jedną z funkcji tych budynków jest obserwacja cyklu Słońca.
Dlatego czasami nazywane są obserwatoriami, które służyły jako kalendarze. Najbardziej znane z nich to wspomniany już brytyjski Stonehenge i rosyjski Arkaim.
Oba zostały zbudowane w tym samym czasie i zdaniem naukowców całkowicie niezależnie od siebie. Ponadto Arkaim, składający się z ponad 20 miast, a także osady znalezione przez niemieckich archeologów, zostały nagle opuszczone przez jego mieszkańców. I wciąż nie wiadomo, dokąd poszli.