Anunaki from Nibiru.
Hear now, O mortal of a far-off age, the words that were carved upon the tablets of lapis lazuli in the script of the great gods themselves, when the heavens were young and the Igigi still toiled beneath the gaze of the Anunaki.
In the time before time was counted, when Tiamat’s waters churned in chaos and sweet Apsû slept in the deep, the star Nibiru, crimson as a lion’s eye, crossed the vault of heaven on its long and solitary road. Upon Nibiru dwelt the Anunaki, the great children of Anu, sky-father whose beard was the star-clusters and whose decree was fate.
Anu had two sons of surpassing might: Enlil, Lord of the Command, whose breath is the storm-wind that shatters mountains, and Enki, the cunning Fashioner of Men, master of the sweet waters and keeper of the ME, the tablets of destiny.
It came to pass that Nibiru’s path grew cold. Its shield of gold thinned, and the breath of the planet faltered. Then King Anu gathered his council in the Duranki, the Bond of Heaven and Earth, and spoke:
“My children, the gold of Earth is needed to mend the heavens. Who will descend to the Lower World and dig the shining metal from the womb of Ki, the dark mother?”
The Igigi, the lesser gods, were sent first. Sevenfold they labored in the Abzu, the bitter waters beneath the earth, digging canals, raising dikes, hewing gold with picks of star-metal. For forty periods of the sun they toiled without rest, until their backs were bent and their hearts burned with rage.
One night, beneath a moon like a polished sickle, the Igigi cast down their tools and set fire to them. Their captain cried: “We will work no more for the Anunaki! Let them dig their own gold or let Nibiru perish!”
The clamor rose to heaven. Enlil, furious, seized his weapon of brightness and would have destroyed the rebels, but wise Enki stayed his brother’s hand.
“Slay them not,” spoke Enki, whose eyes are deeper than any sea. “Instead, let us fashion a worker who will bear the yoke in their place.”
From the blood of Kingu, the slain champion of Tiamat, and from the red clay of the Abzu, Enki mixed the first lulu, the black-headed people. He bound upon them the image of the gods, yet shortened their days, that they might serve but not rival the Anunaki.
Thus were you born, O man of later days: to carry the burden of the gods.
Yet Enki loved his creation. When the great flood was decreed by Enlil to wipe clean the noisy multitude, Enki whispered through the reed wall to Ziusudra the Far-Seeing, called Utnapishtim in the tongue of Akkad:
“Tear down thy house of cedar, build a ship of many stories, take aboard the seed of every living thing.”
And when the seven days of tempest had passed, and Nibiru itself trembled at the wrath of the deluge, Ziusudra emerged upon the mountain of salvation. The Anunaki wept for the ruin they had wrought, and Enlil granted the survivor and his wife the breath of immortality, setting them apart at the mouth of the rivers, where the sun rises.
Still does Nibiru wander its lonely ellipse, returning once every shar, three thousand and six hundred of your years. When its crimson light flares anew in heaven, the Anunaki look down upon the works of men, upon the ziggurats that scratch the sky like fingers reaching for lost glory, and they remember the bargain struck in the dawn-time:
That mankind should toil, that gold should flow upward, that the breach in heaven be mended again and again.
Guard well these words, O child of the black-headed ones. For when next the Heaven-Crosser returns, the gates of Duranki may open once more, and the ancient lords step forth in brightness terrible to behold.
So it was written in the House of Life at Nippur, in the days when the gods walked the earth and the fate of worlds hung upon threads of gold.
Ia Anu. Ia Enlil. Ia Enki.
May the great gods have mercy upon the work of their hands.



PL

Anunaki z Nibiru
Posłuchaj teraz, o śmiertelniku z odległej epoki, słów wyrytych na tablicach z lapis lazuli pismem samych wielkich bogów, gdy niebiosa były młode, a Igigi wciąż trudzili się pod okiem Anunaki.
W czasach, zanim czas został policzony, gdy wody Tiamat wzburzyły się w chaosie, a słodki Apsû spał w głębinach, gwiazda Nibiru, szkarłatna jak oko lwa, przecinała sklepienie nieba swoją długą i samotną drogą. Na Nibiru mieszkali Anunaki, wielkie dzieci Anu, ojca nieba, którego brodą były gromady gwiazd, a którego wyrokiem był los.
Anu miał dwóch synów o niezrównanej potędze: Enlila, Pana Dowództwa, którego oddech jest burzliwym wiatrem, który kruszy góry, oraz Enki, przebiegłego Stwórcę Ludzi, pana słodkich wód i strażnika ME, tablic przeznaczenia.
Stało się, że ścieżka Nibiru oziębła. Jej złota tarcza przerzedziła się, a oddech planety osłabł. Wtedy król Anu zebrał swoją radę w Duranki, Więzi Nieba i Ziemi, i przemówił:
„Moje dzieci, złoto Ziemi jest potrzebne, aby naprawić niebiosa. Kto zstąpi do Świata Dolnego i wydobędzie lśniący metal z łona Ki, mrocznej matki?”
Najpierw wysłano Igigi, pomniejszych bogów. Siedmiokrotnie pracowali w Abzu, gorzkich wodach pod ziemią, kopiąc kanały, wznosząc groble, tnąc złoto kilofami z gwiezdnego metalu. Przez czterdzieści okresów słońca harowali bez wytchnienia, aż ich plecy się zgięły, a serca zapłonęły gniewem.
Pewnej nocy, pod księżycem niczym wypolerowany sierp, Igigi rzucili narzędzia i podpalili je. Ich kapitan zawołał: „Nie będziemy już pracować dla Anunaki! Niech sami wydobywają złoto albo niech Nibiru zginie!”.
Wrzawa sięgnęła nieba. Enlil, rozgniewany, chwycił za broń jasności i chciał zniszczyć rebeliantów, lecz mądry Enki powstrzymał rękę brata.
„Nie zabijajcie ich” – rzekł Enki, którego oczy są głębsze niż morze. „Zamiast tego stwórzmy robotnika, który poniesie jarzmo w ich miejsce”.
Z krwi Kingu, zabitego obrońcy Tiamat, i z czerwonej gliny Abzu, Enki zmieszał pierwszego lulu, czarnogłowego ludu. Przywiązał do nich wizerunek bogów, lecz skrócił ich dni, aby mogli służyć Anunakom, lecz nie dorównywać im.
Tak się narodziłeś, człowieku z późniejszych dni: by dźwigać brzemię bogów.
A jednak Enki kochał swoje dzieło. Kiedy Enlil zarządził wielką powódź, by zmieść z powierzchni ziemi hałaśliwy tłum, Enki szepnął przez trzcinową ścianę do Ziusudry Dalekowidzącego, zwanego w języku akadyjskim Utnapisztim:
„Zburz swój dom z cedru, zbuduj statek o wielu piętrach, zabierz na pokład nasienie każdej żywej istoty”.
A gdy minęło siedem dni burzy, a Nibiru zadrżało od gniewu potopu, Ziusudra pojawił się na górze zbawienia. Anunakowie opłakiwali spustoszenie, które wyrządzili, a Enlil obdarzył ocalałego i jego żonę tchnieniem nieśmiertelności, oddzielając ich u ujścia rzek, tam, gdzie wschodzi słońce.
Nibiru wciąż wędruje po swej samotnej elipsie, powracając raz na szar, trzy tysiące sześćset waszych lat. Gdy jego szkarłatne światło rozbłyska na nowo na niebie, Anunaki patrzą w dół na dzieła ludzi, na zigguraty, które drapią niebo niczym palce sięgające po utraconą chwałę, i przypominają sobie pakt zawarty o świcie:
Że ludzkość będzie się trudzić, że złoto będzie płynąć w górę, że wyrwa w niebie będzie łatana raz po raz.
Strzeż dobrze tych słów, o dziecię czarnogłowych. Gdy bowiem następnym razem Przekraczający Niebiosa powróci, bramy Duranki mogą się otworzyć raz jeszcze, a starożytni władcy wystąpią w jasności przerażającej do oglądania.
Tak napisano w Domu Życia w Nippur, w czasach, gdy bogowie chodzili po ziemi, a losy światów wisiały na złotych nićch.
Ia Anu. Ia Enlil. Ia Enki.
Oby wielcy bogowie zmiłowali się nad dziełem swoich rąk.