Esseńczycy byli duchową społecznością w Palestynie, która powstała 300 pne. Niektórzy twierdzą, ze Jezus był Esseńczykiem.
Chociaż próbowano ich wymazać ze wszystkich miejsc, odkrycie Zwojów Pisma Świętego znalezionych w Morzu Martwym świadczy o ich wierzeniach.
Stały kontakt z Aniołami pozwalał im na dokonywanie niezwykłych czynów, takich jak duchowe uzdrawianie czy wspólna i intensywna praca ze zwierzętami i roślinami. Byli prawdziwymi prekursorami chrześcijaństwa i żyli zarówno w Izraelu, jak i w innych krajach. Na przykład ich „egipscy bracia” byli znani pod nazwą „terapeutów (therapists)”.
Esseńczycy ofiarowali całą swoją miłość, całą swoją siłę bliźniemu. Pomagali wszystkim potrzebującym i uczyli swoich rówieśników w wielu dziedzinach, takich jak rolnictwo, uprawa drzew owocowych czy też pomoc chorym. Ale przekazali też swoją wiedzę o prawach natury, astronomii, żywieniu i naukach ezoterycznych.
Życie esseńczyków i wszystkie ich czyny można było zrozumieć pod hasłem: Pomagaj – Nauczaj – Uzdrawiaj
Aktywny kontakt z Aniołami był jednym z podstawowych celów esseńczyków i mieli konkretny sposób łączenia się z tymi energiami, na początku nowego dnia (w nocy) dołączali do aniołów Ojca Niebieskiego, a rano Matki Ziemskiej, w południe medytowali o POKOJU i w ten sposób udało im się utrzymać równowagę swoich 3 ciał: Myślącego, Czującego i Działającego.
Tak zwane komunie z Aniołami, które odbywały codziennie, były sposobem, w jaki musieli prowadzić rodzaj medytacji i jednocześnie modlitwy kontemplacyjnej, która pozwalała im odczuwać we własnym ciele subtelne energie, które nazywali aniołami, w rzeczywistości jako pierwsi użyli terminu „angelologia”, który odnosi się do badania tych energii i ich świadomego wykorzystania. Jego sposób przywoływania, aby stworzyć swoją rzeczywistość, poprzez połączenie umysłu, emocji i ciała, został dosłownie nazwany: „Prawdziwy sposób modlitwy”