Giganci Poczdamscy.
Między wstąpieniem na tron w 1713 r. a śmiercią w 1740 r. król pruski Fryderyk Wilhelm I znacznie zwiększył liczebność armii pruskiej z 38 000 do 83 000 ludzi. Stał się znany jako „Król Żołnierz”, a jego projekty wojskowe utorowały drogę jego synowi Fryderykowi Wielkiemu, aby przekształcić Prusy ze stosunkowo niewielkiego królestwa niemieckiego w wielką europejską potęgę. Jednak jego głównym wojskowym interesem było stworzenie własnego pułku niezwykle wysokich mężczyzn, znanego w historii jako „giganci poczdamscy”.
Ta dziwna obsesja była nie tylko osobistym pobłażaniem, ale także perwersyjnym wczesnym eksperymentem w eugeniki.
Im byli wyżsi, tym więcej im płacono - i łączono je z wysokimi kobietami, by hodować gigantycznych żołnierzy. Jednak nigdy nie trafiły do służby czynnej, ponieważ uznano je za zbyt cenne.
Byli wyposażeni w piękne niebieskie mundury, w tym czapkę Grenadiera, która miała 45 cm wysokości, aby wyglądali na jeszcze wyższych. Dostali również doskonałe zakwaterowanie i jedli najlepsze jedzenie. Stawki płac były określane wyłącznie obliczane przez wzrost.
Ta obsesja objawiła się w dziwny sposób, a żołnierzy traktowano niemal jak maniaków cyrkowych. Gdyby król był smutny, zgromadziłby 200-300 swoich Gigantów. Byli oni „poprzedzeni wysokimi Maurami w turbanach z cymbałami i trąbkami oraz maskotką grenadierów, ogromnym niedźwiedziem”, aby go pocieszyć.
Barbarzyńska próba nazistowskiego reżimu stworzenia aryjskiej rasy panów wysokich, blond, niebieskookich Niemców miała swoje korzenie w pruskim militaryzmie i wypaczyła teorie darwinizmu społecznego. Rzeczywiście, sam Karol Darwin odniósł się do Potsdam Giants. Kiedyś stwierdził, że w przeciwieństwie do zwierząt gospodarskich, istoty ludzkie nigdy nie były hodowane pod przymusem ze względu na wybrane cechy, „z wyjątkiem dobrze znanego przypadku grenadierów pruskich”.