Jak wyginęli Giganci.
Badacz ubiegłego wieku przerabia mitologie i fakty archeologiczne. Według tego badacza, Ziemia miała kilka księżyców, z których każdy odpowiadał księżycowi z ery geologicznej. Potem księżyc został zniszczony, a ziemia czeka, aż nowe ciało niebieskie przepłynie wystarczająco blisko, by zostać schwytana przez jego przyciąganie.
Kiedy Księżyc był duży lub gdy jest najbliżej Ziemi, grawitacja Ziemi maleje. Podczas gdy wszystkie żywe istoty rosną. Kiedy księżyc oddala się lub zostaje zniszczony, grawitacja Ziemi staje się nie do zniesienia dla dużych istot, które marnieją i znikają. Ta oryginalna teza nie spotkała się z zasłużoną publicznością, ponieważ autor rozwinął inne zbyt śmiałe hipotezy, które nieco ją szybko zdyskredytowały.
„Gigantyczne teleskopy i satelity sprawnie wykonują swoją pracę detektywa kosmosu. W 1964 r. potwierdzili prawo mechaniki nieba odkryte przez francuskiego naukowca Roche'a w 1850 r.: naturalnego satelity planety, ktory nie może bez niebezpieczeństwa zbliżyć się do niej na odległość mniejszą niż 2,75 razy jej średnica. Zostało zweryfikowane pod kątem asteroidy krążącej wokół Merkurego i można z całą pewnością prorokować, że satelity Marsa przeżywają swoje ostatnie chwile.
Sto lat później nadal obracają się wokół Marsa, ale oczekuje się, że ich upadek nastąpi w nadchodzących stuleciach… satelity mają około 2,767 promienia od planety.
„Nasz księżyc wciąż ma dość długą linię życia, znajdującą się w odległości 170 promieni od Ziemi, ale pan Danjon, dyrektor Obserwatorium Paryskiego, uważa jednak, że ryzykuje (i grozi nam!) rozbicie się na nas pewnego dnia”. O ile kosmiczny wypadek nie spowoduje wznowienia lotu w kosmosie, los satelity polega na rozbiciu się na jego planecie. Ponieważ los każdej planety polega na rozbiciu się na jej gwieździe…
Z każdą orbitą zbliża się. „Nasi dalecy przodkowie, zgodnie z tradycją, przeżyli katastrofę wynikającą z katastrofy satelity na Ziemi. Ten satelita obracał się zaledwie kilka promieni dalej, wywierając znaczną atrakcję na Ziemię i określając gigantyczność natury i człowieka, którego rozmiar wynosił cztery metry”.
Cztery metry dla ostatnich gigantów . Rozmiary naszych odległych przodków były znacznie większe, zgodnie z tradycją cyklop miał 53 metry wzrostu.
Dewy starożytnych Indii miały podobną wielkość, jak 20-piętrowy budynek. „Ze względu na stosunkowo niską grawitację przedmioty były znacznie lżejsze, łatwiejszy rytm krwi, mniejsze zmęczenie całego ciała, a człowiek cieszył się wtedy niezwykłą długowiecznością. Miał bardziej rozwinięty mózg i zdolności, które sprawiły, że zdobył wiedzę inną niż nasza”.
Michel Cargase






Wie die Riesen starben.

Der Forscher des letzten Jahrhunderts arbeitet an Mythologien und archäologischen Fakten. Laut diesem Forscher hatte die Erde mehrere Monde, von denen jeder im geologischen Zeitalter einem Mond entsprach. Dann wurde der Mond zerstört und die Erde wartete darauf, dass der neue Himmelskörper nahe genug floss, um von seiner Anziehungskraft erfasst zu werden.

Wenn der Mond groß oder der Erde am nächsten war, nimmt die Schwerkraft der Erde ab. Während alle Lebewesen wachsen. Wenn der Mond zurücktritt oder zerstört wird, wird die Schwerkraft der Erde für große Kreaturen, die verschwinden und verschwinden, unerträglich. Diese ursprüngliche These fand kein verdientes Publikum, da der Autor andere zu kühne Hypothesen entwickelte, die sie schnell ein wenig diskreditierten.

„Riesenteleskope und Satelliten erledigen ihre Aufgabe als Weltraumdetektiv effizient. 1964 bestätigten sie das Gesetz der Himmelsmechanik, das der französische Wissenschaftler Roche 1850 entdeckt hatte: ein natürlicher Satellit eines Planeten, der sich ihm mit weniger als dem 2,75-fachen seines Durchmessers nicht sicher nähern kann. Es wurde für einen Asteroiden bestätigt, der Merkur umkreist, und es kann mit Sicherheit vorhergesagt werden, dass die Mars-Satelliten ihre letzten Momente erleben.

Hundert Jahre später kreisen sie immer noch um den Mars, aber ihr Zusammenbruch wird in den kommenden Jahrhunderten erwartet ... die Satelliten sind etwa 2.767 Radien vom Planeten entfernt.

„Unser Mond hat immer noch eine ziemlich lange Lebensader, 170 Radien von der Erde entfernt, aber Herr Danjon, Direktor des Pariser Observatoriums, glaubt dennoch, dass er eines Tages riskiert (und droht!) Wenn ein kosmischer Unfall den Flug durch den Weltraum nicht wiederaufnimmt, ist das Schicksal eines Satelliten, auf seinem Planeten abzustürzen. Denn das Schicksal eines jeden Planeten ist es, in seinen Stern zu krachen ...

Mit jedem Orbit kommt er näher. „Unsere entfernten Vorfahren überlebten der Überlieferung nach die Katastrophe, die aus der Katastrophe eines Satelliten auf der Erde resultierte. Dieser Satellit drehte sich nur wenige Strahlen entfernt, erzeugte eine bedeutende Anziehungskraft auf die Erde und bestimmte die gigantische Größe von Natur und Mensch, die vier Meter groß war.

Vier Meter für die letzten Giganten. Die Größe unserer entfernten Vorfahren war viel größer, der Überlieferung nach war der Zyklop 53 Meter groß.

Die Devas des alten Indiens hatten eine ähnliche Größe wie das 20-stöckige Gebäude. „Durch die relativ geringe Schwerkraft waren die Gegenstände viel leichter, der Blutrhythmus leichter, der ganze Körper weniger müde und der Mensch erfreute sich einer bemerkenswerten Langlebigkeit. Er hatte ein stärker entwickeltes Gehirn und Fähigkeiten, die ihn dazu brachten, sich anderes Wissen als unseres anzueignen.

Michel Cargase







Как погибли гиганты.

Исследователь прошлого века работает над мифологией и археологическими фактами. По словам этого исследователя, у Земли было несколько лун, каждая из которых соответствовала луне в геологическом возрасте. Затем Луна была разрушена, и Земля ждала, пока новое небесное тело подойдет достаточно близко, чтобы быть захваченным его притяжением.

Когда Луна была большой или самой близкой к Земле, гравитация Земли уменьшалась. Пока все живое растет. Когда Луна отступает или разрушается, гравитация Земли становится невыносимой для больших существ, которые исчезают и исчезают. Этот оригинальный тезис не встретил заслуженной аудитории, так как автор выдвинул другие слишком смелые гипотезы, которые быстро его немного дискредитировали.

«Гигантские телескопы и спутники эффективно выполняют свою работу по космическому детективу. В 1964 году они подтвердили закон механики неба, открытый французским ученым Рошем в 1850 году: естественный спутник планеты, который не может безопасно приблизиться к ней менее чем в 2,75 раза больше ее диаметра. Это было подтверждено для астероида, вращающегося вокруг Меркурия, и можно с уверенностью предсказать, что спутники Марса переживают свои последние минуты.

Спустя сто лет они все еще вращаются вокруг Марса, но их коллапс ожидается в ближайшие столетия ... спутники находятся на расстоянии около 2767 радиусов от планеты.

«Наша луна все еще имеет довольно длинный жизненный путь в 170 радиусов от Земли, но г-н Данжон, директор Парижской обсерватории, тем не менее, считает, что он рискует (и угрожает!) Однажды врезаться в нас». Если космическая катастрофа не возобновит полет в космосе, судьба спутника - врезаться в свою планету. Потому что судьба любой планеты - врезаться в свою звезду ...

Он приближается с каждой орбитой. «Наши далекие предки, по традиции, пережили катастрофу, вызванную катастрофой спутника на Земле. Этот спутник вращался всего в нескольких лучах, создавая значительное притяжение к Земле и определяя гигантские размеры природы и человека, размер которого составлял четыре метра ".

Четыре метра для последних гигантов. Ростом наши далекие предки были намного больше, по традиции циклоп был ростом 53 метра.

Дэвы древней Индии были размером с 20-этажное здание. «Из-за относительно низкой гравитации предметы были намного легче, ритм крови был легче, все тело меньше устало, и тогда человек наслаждался замечательным долголетием. У него был более развитый мозг и способности, которые заставили его приобретать знания, отличные от наших ».

Мишель Каргас







How the Giants died.

The researcher of the last century works on mythologies and archaeological facts. According to this researcher, the Earth had several moons, each of which corresponded to a moon in the geological age. Then the moon was destroyed and the earth waited for the new celestial body to flow close enough to be captured by its pull.

When the Moon was large or closest to Earth, Earth's gravity decreases. While all living things grow. When the moon recedes or is destroyed, the gravity of the Earth becomes unbearable for large creatures that languish and disappear. This original thesis did not meet with a deserved audience, as the author developed other too bold hypotheses that quickly discredited it a bit.

“Giant telescopes and satellites do their job of space detective efficiently. In 1964, they confirmed the law of sky mechanics discovered by the French scientist Roche in 1850: a natural satellite of a planet that cannot safely approach it less than 2.75 times its diameter. It has been verified for an asteroid orbiting Mercury, and it can be predicted with certainty that the satellites of Mars are experiencing their last moments.

A hundred years later, they still revolve around Mars, but their collapse is expected in the centuries to come ... the satellites are about 2,767 radii from the planet.

"Our moon still has a fairly long lifeline 170 radii from Earth, but Mr. Danjon, director of the Paris Observatory, nevertheless believes that he is risking (and threatening to!) Crash onto us one day." Unless a cosmic accident resumes flight through space, the fate of a satellite is to crash onto its planet. Because the fate of any planet is to crash into its star ...

It gets closer with each orbit. “Our distant ancestors, according to tradition, survived the catastrophe resulting from the catastrophe of a satellite on Earth. This satellite spun just a few rays away, creating a significant attraction to Earth and determining the giganticity of nature and man, which was four meters in size. "

Four meters for the last giants. The sizes of our distant ancestors were much larger, according to tradition, the cyclops was 53 meters tall.

The devas of ancient India were similar in size to the 20-story building. “Due to the relatively low gravity, the objects were much lighter, the blood rhythm was easier, the whole body was less tired, and then man enjoyed remarkable longevity. He had a more developed brain and abilities that made him acquire knowledge other than ours. "

Michel Cargase