Słowiańskie imiona dla dziewcząt.
Wybór imienia żeńskiego.

W czasach starożytnych, kiedy rodzice córki chcieli nazwać ją jakimś imieniem, zawsze najpierw patrzyli na przejawy jej cech charakteru, zdolności, pragnienia czegoś konkretnego. Słowiańskie imiona dla dziewcząt muszą koniecznie odzwierciedlać nie tylko cel przyszłej matki i żony, ale także niektóre z ich cech osobistych. Słowianie opierali się na tradycjach rytualnych, a nawet religijnych. Piękne słowiańskie imiona dla dziewcząt zostały podane zgodnie z osobowością. W rytuale nadawania imienia kluczową rolę odgrywał prowadzący go czarnoksiężnik. Następnie tradycje się zmieniły, słowiańskie imiona dla dziewcząt zaczęto nadawać po urodzeniu.

Według kulturologów Słowianie nigdy nie nadawali dzieciom imion od niemowlęctwa. Ponadto zawsze mieli w zwyczaju nazywać dzieci lub osobę dorosłą kilkoma imionami.

W okresie dojrzewania nadano dziewczętom piękne słowiańskie imiona. Miejsce docelowe dla każdej dziewczyny odgrywało szczególną rolę. Może to być zarówno osobiste, jak i ogólne, mające znaczenie rodzinne lub wspólnotowe.
Pierwsza cecha obejmuje cechy osobiste dziecka, które pozostaną z nim na całe życie. A do drugiego - społeczna rola przyszłej matki, żony, kontynuatorki Rodu. Jest też trzecie znaczenie - jest to identyfikacja dziewczyny z jedną lub drugą Boginią słowiańskiego panteonu bogów. Wtedy dziewczyna mogła mimowolnie przyciągnąć do siebie boską moc samym swoim imieniem. Kościół katolicki przejął ten zwyczaj wybierania imion po świętych.


Cechy słowiańskich imion dla dziewcząt.

Imiona żeńskie wśród Słowian mogą być złożone lub proste, w zależności od struktury rodziny, tradycji i cech osobistych, czasu urodzenia, okoliczności.

Oprócz podwójnych imion, które mówiły o szczególnych cechach dziecka lub szczególnym czasie i godzinie jego narodzin, dzieci Słowian były również nazywane imionami tajnymi. Tylko kapłan prowadzący ceremonię, rodzimi bogowie błogosławiący dziecko i sama dziewczyna znali to imię. Tego imienia nie należy nikomu mówić, ponieważ istnieje przekonanie, że za jego pomocą siły zła mogą całkowicie przejąć kontrolę nad osobą, która nosi tajemne imię. Funkcją takiego imienia jest ochrona przed różnymi niepowodzeniami, atakami złych duchów, złym okiem i innymi negatywnościami.

Jeśli miała imię po bogini, to pozwalało przyszłej dziewczynie pomyślnie wyjść za mąż, przyszłej matce - począć, urodzić i wychować dobre dzieci, przyszłej żonie - być prawdziwą przyjaciółką, towarzyszką i opiekunką męża.

Od momentu urodzenia do pewnego wieku dziewczęta nie były nazywane żadnym konkretnym imieniem, ale po prostu nazywane - „dziecko”, „dziewczynka”, a nawet w ogóle liczba - „druga”, „trzecia". ”.
Po zaobserwowaniu, jakie skłonności wykazywała dziewczynka, do czego dążyła, rodzice, prababki-kobiety, babcie-świadkowie i tak dalej mogli pomóc w wyborze imienia.

Nadanie imienia dla dziewczynki zostało przeprowadzone w taki sposób, aby najpierw „zmyć” tymczasowe imię w jeziorze, w którym nie ma płynącej wody (dla chłopców - w rzece z płynącą wodą). Następnie „dołączyli” nowe imię poprzez specjalny rytuał. Czarownik odprawił rytuał w świątyni. Wszystko to dzieje się, gdy dziewczyna osiąga pewien wiek: jeśli cechy przyszłej czarodziejki, kapłanki, czarownicy zostały zamanifestowane, to dziewczynka została nazwana w wieku 9 lat; gdy dziecko wykazuje wszelkie cechy wojownika, bądź była księżniczką – w wieku 12 lat;
dzieci wykazujące cechy inne - w wieku 16 lat.

Mogli przeprowadzać nowe obrzędy nadawania imion, gdy z jakiegoś powodu poprzednio nadane imię nie było odpowiednie. Rzadko zdarza się, aby imię tymczasowe zostało nadane dziecku na całe życie.
Nasi przodkowie, Słowianie, wierzyli, że wypowiadane słowa mają magiczną moc, w tym imiona powtarzane na głos częściej niż inne słowa.

Przyszła matka, żona musi koniecznie otrzymać siłę od Natury, żywiołów, bogów, aby bezpiecznie stworzyć cnotliwe potomstwo.