Mit o Isztar i Zaświatach:
Legenda głosi, że bogini Isztar postanowiła zejść do podziemi, a jej siostra, Królowa Podziemia, Ereszkigal, pozwoliła jej wejść do tego przerażającego świata. Kiedy Isztar przekroczyła siedem bram do diabła, przy każdych drzwiach musiała zdjąć część swojej biżuterii i ubrania. W ten sposób stanęła naga w rękach Królowej Zaświatów. Isztar rozgniewała się z tego powodu i zaatakowała swoją siostrę Ereszkigal. Jedno spojrzenie z Ereszkigal wystarczyło, aby Isztar stała się martwym ciałem.
Wraz ze śmiercią bogini Isztar, bogini miłości i seksu, wszystko na ziemi wyschło i uschło, drzewa nie stały się zielone, a zwierzęta i ludzie zamienili się w bezpłodne istoty.
Reszta bogów czuła się zdezorientowana, więc wysyłają posłańca do Ereszkigal z prośbą o polewanie Isztar wodą. Ona stanowczo odmówiła, ale w końcu spełniła prośbę wysłannika i oblała Isztar wodą, która przywróciła ją do życia. Ale światem śmierci rządzą specjalne prawa i nie ma możliwości powrotu z niego, dlatego sędziowie podziemnego swiata orzekli, że Isztar musi znaleźć zastępstwo, które zajmie jej miejsce w świecie umarłych.
Isztar zgodziła się na to orzeczenie i odzyskała swoją biżuterię i ubrania, opuszczając świat śmierci przez siedem bram piekielnych.
Aby zapewnić wykonanie decyzji sędziów podziemia, demony tego świata towarzyszyły jej w podróży w poszukiwaniu alternatywy.
Isztar była smutna i nie wiedziała, kogo wybrać na jej miejsce w świecie śmierci. Nagle zobaczyła, że jej mąż i ukochany Tammuz siedzi na jej tronie i nie widziała żadnych dowodów jego żalu po niej, kiedy umarła , rozzłościła się więc obojętnością Tammuza i postanowiła wydać go demonom podziemnego świata.
Pomimo prób ucieczki przed demonami podziemi, trafia on do świata umarłych, z którego nie ma powrotu.
Ale Isztar żałuje swojej decyzji, gdy opadnie jej gniew, i chce uratować kochanka i męża, ponieważ „dom życia” opustoszał z powodu braku Tammuza i trzeba go zwrócić, aby życie mogło powrócić.
Po wielu próbach Isztar udaje się przekonać sędziów jej siostry Ereszkigal, aby pozwolili Tammuzowi schodzić na ziemię przez sześć miesięcy w roku, pod warunkiem, że pozostałe sześć miesięcy spędzi w podziemiach.
Dlatego widzimy, że rośliny uprawne i uprawy mają określone pory roku i miesiące w roku, aby rosnąć i kwitnąć oraz czynić ziemię żyzną.
Źródło: Życie codzienne w Babilonie i Asyrii – George Contino



Inanna, sumeryjska bogini, która zstąpiła do piekła- „Pani Niebios”, jak ją również nazywano.