Ukrywana prawdziwa tajna broń Hitlera – część 3.
Pierwsza połowa XX-tego wieku.
Oszukiwano nas od czasów II Wojny Światowej, że tzw. Wunderwaffe Hitlera to były proste rakiety V1, V2 lub jakieś samoloty, na przykład samolot-skrzydło ?, tymczasem chodziło o rewelacyjne antygrawitacyjne dyski poruszające się zarówno w wodzie, jak i w powietrzu oraz przestrzeni kosmicznej. W oparciu o nazistowskie dokumenty i filmiki analizowane przez badaczy, można tutaj wymienić ich kilka pierwszych typów zbudowanych w Niemczech z niesamowitymi osiągami – między innymi:
Vril 1 Jager (myśliwy), dysk zbudowany w 1941 roku, oblatany w 1942 roku. Miał 11.5 metra średnicy i jednego pilota, mógł osiągnąć szybkość od 2900 do 12000 km/godz. Początkowo został wyposażony w metalową kopułę ochronną, a w kolejnej wersji w kopułę z ciężko zbrojonego szkła i mógł pomieścić dwóch pilotów. Trwanie lotu - 5,5 godziny. Uzbrojenie w dwa działa MK-108 oraz w dwa karabiny maszynowe MG-17. Zbudowano 17 sztuk i odbyto 84 loty testowe w latach 1942-44.
Haunebu 1, zbudowano w 1939 roku dwa prototypy o średnicy 25 metrów, gdzie załoga liczyła 8 osób. Wykonano 52 loty testowe. Mógł osiągać niesamowitą początkową prędkość 4800 km/godz., ale na niskiej wysokości. Dalszy rozwój maszyny umożliwił osiągnięcie prędkości 17000 km/godz. Trwanie lotu – 18 godzin. Żeby kadłub dysku wytrzymał wysokie temperatury lotu, zastosowano specjalną osłonę ze stopu „Victalen” wymyśloną przez metalurgów SS przy współpracy Drako, stosowaną w obu typach dysków. Ten dysk miał podwójny kadłub ze stopu „Victalen”. Był wyposażony w podwójne działo KSK 60 mm (KraftStrahlKanone).
Haunebu 2, zbudowano siedem dysków o średnicy 26 metrów i wykonano 106 lotów testowych w 1942 roku. Załoga liczyła 9 osób i dysk mógł także osiągać prędkości supersoniczne między 6000 a 21000 km/godz. Trwanie lotu – 55 godzin. Posiadał podwójny kadłub ze stopu „Victalen”.
Haunebu 2 Do-Stra (Dornier Stratosphärenflugzeug), dysk posiadał podwójny kadłub ze stopu „Victalen”. Miał 32 metry średnicy. Wyprodukowano 7 dysków i wykonano 106 lotów testowych w latach 1943-44.
Haunebu 2 Do-Stra, dysk udoskonalony przed 1944 rokiem. Zbudowano dwa prototypy o wysokości kilku pięter. Ten masywny dysk posiadał 20 osób załogi i osiągał prędkość supersoniczną poza 21000 km/godz.
Haunebu 3, zbudowano w 1944/45 roku jeden prototyp o średnicy 71 metrów. Załoga – 32 osoby. Mógł osiągnąć prędkość w granicach 7000-40000 km/godz. Posiadał potrójny kadłub ze stopu „Victalen”. Trwanie lotu – 7-8 tygodni. Dysk wykonał 19 lotów testowych. Został użyty do ewakuacji materiałów i zapewne ludzi towarzystw „Thule” i „Vril” w marcu 1945 roku, prawdopodobnie do Argentyny oraz na Antarktydę.
 Należy tutaj podkreślić, że tzw. prędkość ucieczki z Ziemi wynosi 40270 km/godz., czyli 25020 mil/godz., co oznacza, że antygrawitacyjny dysk Haunebu 3, był zdolny opuścić ziemską orbitę już w 1945 roku, jako pierwszy na świecie ziemski statek kosmiczny i tego dokonał w wyżej opisanym locie na Marsa, niestety zakończonym katastrofą przy lądowaniu na jego powierzchni.
Dyski Vril i Haunebu posiadały napęd elektro-grawitacyjny zwany „Thule-Tachyonator Drive”. Został on wynaleziony w 1939 roku przez nazistowską jednostkę do spraw rozwoju SS E-IV, która była częścią „Zakonu Czarnego Słońca”.
W 1943 roku koncerny Siemens i AEG zbudowały linie montażowe do masowej produkcji tych silników, które napędzały dyski Vril i Haunebu oraz które wkrótce zostały przeniesione na Antarktydę.
Siemens również odegrał wiodącą rolę w budowie urządzenia wolnej energii Hans’a Coler’a, które napędzało nie tylko najbardziej zaawansowane łodzie podwodne niemieckiej Marynarki, ale także jej sekretną flotę latających dysków.
Z kolei koncern I.G. Farben był pionierem w wielu zaawansowanych badaniach i jako jeden z pierwszych rozwinął badania nad bronią laserową, która była montowana z powodzeniem na latających dyskach, które potem były wysyłane na Antarktydę. Broń laserową testowano między innymi na szczurach, które po uderzeniu promieniami w ułamku sekundy jarzyły się i błyszczały przed kompletną dezintegracją. Koncern był zaangażowany w pionierskie badania medyczne, żeby umożliwić niemieckim astronautom bezpiecznie latać w kosmos. Reptylianie dostarczyli Niemcom informacji na temat zaawansowanych tematów medycznych, jak klonowanie ludzi czy cofanie wieku (odmładzanie ludzi).
Jednocześnie Towarzystwo Thule z Marią Orsic odniosło sukces w ustanowieniu na Antarktydzie potężnej ufortyfikowanej bazy, poza kontrolą Hitlera, dzięki swoim zręcznym manipulatorom, którzy zapewniali, że Hitler nie powinien ingerować w ich plany budowy dysku antygrawitacyjnego zdolnego do międzyplanetarnych i międzygwiezdnych operacji. Pierwszym z nich był Rudolf Hess, a drugim Martin Borman.
Powyżej opisałem tylko kilka pierwszych dysków ale już o imponujących osiągach, było ich wiele typów z różnym napędem, w tym Vril o dalszych numerach. Wymienia się ich 14 typów a w niektórych źródłach nawet ponad 20-cia ! Cytat:
„Oficjalna klęska nazistowskich Niemiec w maju 1945 roku była de facto tylko , maskującym wielką strategiczną klęskę poniesioną przez . Ten potencjalnie dewastujący sekret był trzymany z dala od opinii publicznej przez dekady. Sojusznicy nie mogli przyznać, że znaczna część politycznych elit nazistowskich Niemiec, ich najbardziej zaawansowana technologia i w pełni operacyjne , uciekły ich okupacyjnym siłom zbrojnym. Szpiedzy Marynarki USA odkryli ten nazistowski exodus”.
Komentarz autora:
Już na tym etapie przekazanych przeze mnie informacji widać wyraźnie, czego nam nie powiedziano i co przed nami ukryto ?! Dlaczego obecne myśliwce największych potęg militarnych, nie dorównują pod względem szybkości, manewrowości, osiąganym pułapom, wielkości i głośności - supersonicznym, zwinnym, cichym, kosmicznym, antygrawitacyjnym dyskom latającym z połowy XX-wieku ?! Czy to nie jest szokujące ?, że dotychczas nie wprowadzono antygrawitacyjnego napędu w samolotach pasażerskich i musimy się męczyć na przykład 24 godziny, żeby dolecieć z Gdańska do Brisbane w Australii, przez Frankfurt i Singapur, czego osobiście doświadczyłem ? Taki lot na przykład antygrawitacyjnym cygarem z tysiącem pasażerów lub więcej, bez przesiadek, trwałby zapewne około 40 minut (wznoszenie na pułap 30-40 km, krótki przelot i lądowanie) ?! Ale wymagałoby to ujawnienia energii oraz napędu antygrawitacyjnego i wolnej energii Colera oraz zastosowania w gospodarce jak i w gospodarstwach domowych, a z drugiej strony rezygnacji z kopalin, głównie ropy itd.
Pamiętam także te dawne błędne spekulacje i propagandę w prasie oraz książkach o śmierci Hitlera w Berlinie, a przecież zginął tam tylko jego klon-sobowtór. Bardzo łatwo wydostał się ze zburzonego Berlina wsiadając na pokład jakiegokolwiek antygrawitacyjnego dysku i szybko przeleciał do Argentyny do rezydencji w Bariloche, gdzie zamieszkał i gdzie było centrum zarządzania Nazistów na Półkuli Południowej. Widziano go w Argentynie, Boliwii, Paragwaju, Brazylii i zapewne odwiedził bazy niemieckie na Antarktydzie, przemieszczając się wygodnie i szybko latającymi dyskami.
(Patrz także post 314 B).
(Tłumaczył z języka angielskiego autor postu).
(c.d.n.)
Źródło: Janusz Bieszk

część 4:



Ukrywana współpraca Niemiec i USA z cywilizacjami Obcych – część 2.