W buddyzmie tybetańskim mówi się, że pewne praktyki medytacyjne mogą zmienić wygląd ciała, przekształcając je w pięć promieniujących świateł. Nazwa nadana tej fizycznej fluorescencji to „ciało tęczowe”.
W tradycji wadżrajany buddyzmu tybetańskiego uważa się, że materialna materia składa się z pięciu elementów: przestrzeni, powietrza, ognia, wody i ziemi. Jak opisano w Tybetańskiej Księdze Umarłych, energie żywiołów, które tworzą kosmos, są rozumiane jako niezróżnicowane od tych, które składają się na ludzkie ciało. Dlatego ciało jest jednocześnie indywidualną osobą i kosmiczną całością.
Buddyjskie praktyki medytacyjne mają na celu zmianę pola grawitacyjnego tych pięciu elementów, które tworzą ciało, przekształcając je w pięć promieniujących świateł spektrum kolorów, czyli w tzw. ciało tęczowe. Mówi się, że ciała tych istot nie rzucają cienia ani w świetle lamp, ani w świetle słonecznym.
Mówi się, że w chwili śmierci ciało fizyczne dramatycznie się kurczy, wydzielając zapachy i perfumy, a nie zapachy rozkładu. Powszechną tybetańską miarą skurczonego ciała tęczowego jest „długość przedramienia”. Inne oznaki to nagłe kwitnienie egzotycznych roślin i kwiatów o każdej porze roku, a także tęcze pojawiające się na niebie.
Fenomen tęczowego ciała to trzecio osobowa perspektywa kogoś, kto zdobywa pełną wiedzę . Wiedza to brak złudzeń dotyczących ukazania podstawy.
Cząsteczki ciała fizycznego zmarłego medytującego zostały lub są przekształcane w czyste światło w celu zjednoczenia się z matką świetlistą. Takim było ciało Buddy , którego zwykłe oczy nie mogą zobaczyć takim, jakim jest..