Szamanizm, termin wywodzący się od tunguskiego słowa „saman”, reprezentuje szereg tradycyjnych wierzeń i praktyk związanych z komunikacją ze światem duchów. Zakorzenione w rdzennych plemionach Azji, obu Ameryk, Afryki i Arktyki praktyki szamańskie od tysiącleci stanowią integralną część ludzkiego doświadczenia duchowego. Szamani, często uważani za pośredników lub posłańców pomiędzy światem ludzkim i duchowym, posiadają zdolność wchodzenia w odmienne stany świadomości, co pozwala im na interakcję i szukanie wskazówek od duchów, przodków i innych nie fizycznych istot.
Podstawowa praktyka szamanizmu kręci się wokół podróży szamana do innych wymiarów, powszechnie nazywanej podróżą szamańską. Zwykle wspomagany przez rytmiczne bębnienie, taniec lub użycie substancji enteogennych, ten stan podobny do transu umożliwia szamanowi przejście do świata duchów. Tam mogą uzyskać informacje, uzdrawiać lub szukać rozwiązań problemów dotykających ich społeczność. Podróże te podejmowane są w określonych celach, takich jak diagnozowanie i leczenie chorób, prowadzenie dusz zmarłych czy odnajdywanie zagubionych przedmiotów.
Pomimo ogromnych odległości geograficznych i kulturowych pomiędzy różnymi tradycjami szamanistycznymi, często pojawiają się pewne uniwersalne tematy i symbole. Powracającymi motywami są koncepcje trójwarstwowego kosmosu (świat górny, środkowy i dolny) oraz łączące te warstwy Drzewo Świata czy Axis Mundi. Ponadto szamani często używają narzędzi i totemów, takich jak bębny, grzechotki i duchowe zwierzęta, aby pomóc swojej pracy. Chociaż dokładne praktyki i wierzenia szamanizmu mogą się znacznie różnić w zależności od kultury, jego istota pozostaje niezmienna: głębokie połączenie pomiędzy ludzkością, światem duchów i środowiskiem naturalnym.