Przepowiednia Neferti -
Przepowiednia Neferti to dzieło należące do nurtu piśmiennictwa mądrości Średniego Państwa egipskiego, porusza tematykę narodowej katastrofy, na którą składa się wiele zjawisk.
Starożytne kultury i poprzednie cywilizacje świata przed powodzią i uderzeniami komet w Ameryce Północnej i Grenlandii są przykładami tego, jak ludzkość musiała odbudować się po naturalnych kataklizmach. Nasza amnezja co do tego, kim naprawdę jesteśmy i sposoby życia naszych starożytnych przodków, zostały utracone raz za razem. Teraz walczymy o odzyskanie naszego niegdyś wielkiego zrozumienia siebie i naszych połączeń z kosmosem. Rzeczywiście, istnieją pozostałości tych niegdyś wysoce cywilizowanych społeczeństw, które szanowały i doceniały naukowe i duchowe aspekty natury o wiele bardziej niż my dzisiaj.
Egipt/Kemet to jedna ze starożytnych kultur, pozostałości sprzed i po potopie, których prawdziwa historia jest ukrywana przez naukowców, na przykład nanotechnologia rezonansu światła i dźwięku, takich jak te z Wielkiej Piramidy.
Egipt ze względu na swoje położenie i rozprzestrzenianie się ludzkości był głównym tyglem wszystkich ras w starożytnym świecie, ponieważ wielkie duchowe cnoty naukowe, które kiedyś posiadał, były raz po raz tracone z powodu nowych podbijających cywilizacji, jednak te wielkie tajemnice były trzymane w tajnych stowarzyszeniach, gdzie szkolono w sztuce Szkół Misteriów. Te szkoły tajemnic sięgają do wielkich czasów Krainy Kemet, kiedy bogowie przemierzali ziemię w fizycznej formie z człowiekiem.
Plemię Dogonów w Afryce Zachodniej było kiedyś częścią wielkiej kultury egipskiej / kemetyjskiej i nubijskich królów / faraonów, którzy mieli niegdyś wielką wiedzę z czasów Atlantydy. Najstarsze mumie znalezione do tej pory w Egipcie to rudowłosi ludzie, a niektóre z mumii faraonów, takie jak król Tut, dzielą rodowód z 50% zachodnich Europejczyków. O czarnych Afrykanach i białych rudo-blond włosach nie mówi się zbyt wiele w historii Egiptu, a jednak znajdujemy tam pozostałości DNA w mumiach Egiptu. W Maroku, w północno-zachodniej części Afryki w pobliżu gór Atlas, żyje białe plemię ludzi i są oni całkowicie odrębnym genomem DNA od reszty białych Europejczyków rasy kaukaskiej. Tam twarze i starożytne praktyki kulturowe są powiązane z niegdyś wielkimi światowymi imperiami Atlantydy / Lemurii.
Przepowiednia dotyczy katastrofy, która ma nawiedzić kraj. Katastrofa ta opisana jest jako efekt upadku władzy i bezprawia (odnośnik), zawiera także motyw bezczynności wobec zła.
Początek upadku państwa rozpoczyna się od katastrofy przyrodniczej, która ma związek ze słońcem, Nilem oraz florą i fauną egipską. Biorąc pod uwagę, że nieszczęścia od samego początku opisywane są w przeważającej mierze jako związane z czynnikami naturalnymi (susza, inwazyjne gatunki obcych zwierząt) i zewnętrznymi (najazdy koczowników), można przypuszczać, że niepomyślności nawiedzające kraj wynikają właśnie z niełaski Boga-Stwórcy.
Te zmiany prowadzą analogicznie według proroka do inwazji ludów koczowniczych, a co się z tym wiąże, działaniami wojennymi. Przez niesprzyjające warunki przyrody, ludzie przemieszczają się w miejsca bardziej przyjazne do życia, jak właśnie Egipt.
Kolejną katastrofą zapowiedzianą przez proroka jest powszechne nieszczęście oraz upadek obyczajów, oraz upadek państwa i administracji które objawia się poprzez rozkład państwa, który „ma wielu władców”. Jako konsekwencja poprzednich klęsk, Re na krótki czas odwróci się od ludzkości.
Ostatni fragment lamentacyjnej części proroctwa dotyczy zmian społecznych, które doprowadzą do upadku możnych i wywyższenia biedaków.