Termin Kabała odnosi się konkretnie do formy żydowskiego mistycyzmu, która rozpowszechnił się w średniowieczu. Jednak w ostatnich dziesięcioleciach stał się zasadniczo ogólnym terminem dla całej żydowskiej myśli mistycznej. Dosłownie oznaczające „to, co otrzymane”, Kabała zawiera szereg ezoterycznych tradycji sięgających czasów biblijnych i nadal jest bardzo żywa. Porusza takie tematy, jak stworzenie świata, natura Boga, ekstatyczne doświadczenie mistyczne, nadchodząca era mesjańska i natura życia pozagrobowego. Ostatecznie Kabała reprezentuje żydowską formę tego, do czego dążą wszystkie mistyczne tradycje; bezpośrednie i intymne poznanie boskości na poziomie wyższym niż intelekt.
Chociaż Kabała była zasadniczo ezoteryczną tradycją, była popularna i szeroko praktykowana aż do zarania ery nowożytnej, chociaż nałożono ograniczenia na wiek i względną pobożność wtajemniczonych. Obejmowała starożytne talmudyczne eksploracje tematów biblijnych, opowieści o ekstatycznych zstąpieniu na tron Boży, rozległe mity o stworzeniu świata, intensywny zapał mesjański oraz formy pietystycznego rytuału i praktyki, które dały początek ruchom, które nadal wpływają na dzisiejszy judaizm.
W następstwie haskali, czyli żydowskiego oświecenia, wielu Żydów zaczęło uważać Kabałę za co najwyżej wstydliwą relikwię z bardziej łatwowiernych czasów i spotkała się z wielką niesławą wśród nowo świeckich Żydów w Europie. Jednak ostatnio Kabała doświadczyła ogromnego odrodzenia, z szeroko rozpowszechnionym świeckim i religijnym zainteresowaniem, a niektóre szkoły docierają do nie-Żydów w bezprecedensowy sposób.
„Kabała reprezentuje żydowską formę tego, do czego dążą wszystkie mistyczne tradycje; bezpośrednią i intymną wiedzę o boskości na poziomie wyższym niż intelekt”.