Jak wyginęli Giganci.
Badacz ubiegłego wieku przerabia mitologie i fakty archeologiczne. Według tego badacza, Ziemia miała kilka księżyców, z których każdy odpowiadał księżycowi z ery geologicznej. Potem księżyc został zniszczony, a ziemia czeka, aż nowe ciało niebieskie przepłynie wystarczająco blisko, by zostać schwytana przez jego przyciąganie.
Kiedy Księżyc był duży lub gdy jest najbliżej Ziemi, grawitacja Ziemi maleje. Podczas gdy wszystkie żywe istoty rosną. Kiedy księżyc oddala się lub zostaje zniszczony, grawitacja Ziemi staje się nie do zniesienia dla dużych istot, które marnieją i znikają. Ta oryginalna teza nie spotkała się z zasłużoną publicznością, ponieważ autor rozwinął inne zbyt śmiałe hipotezy, które nieco ją szybko zdyskredytowały.
„Gigantyczne teleskopy i satelity sprawnie wykonują swoją pracę detektywa kosmosu. W 1964 r. potwierdzili prawo mechaniki nieba odkryte przez francuskiego naukowca Roche'a w 1850 r.: naturalnego satelity planety, ktory nie może bez niebezpieczeństwa zbliżyć się do niej na odległość mniejszą niż 2,75 razy jej średnica. Zostało zweryfikowane pod kątem asteroidy krążącej wokół Merkurego i można z całą pewnością prorokować, że satelity Marsa przeżywają swoje ostatnie chwile.
Sto lat później nadal obracają się wokół Marsa, ale oczekuje się, że ich upadek nastąpi w nadchodzących stuleciach… satelity mają około 2,767 promienia od planety.
„Nasz księżyc wciąż ma dość długą linię życia, znajdującą się w odległości 170 promieni od Ziemi, ale pan Danjon, dyrektor Obserwatorium Paryskiego, uważa jednak, że ryzykuje (i grozi nam!) rozbicie się na nas pewnego dnia”. O ile kosmiczny wypadek nie spowoduje wznowienia lotu w kosmosie, los satelity polega na rozbiciu się na jego planecie. Ponieważ los każdej planety polega na rozbiciu się na jej gwieździe…
Z każdą orbitą zbliża się. „Nasi dalecy przodkowie, zgodnie z tradycją, przeżyli katastrofę wynikającą z katastrofy satelity na Ziemi. Ten satelita obracał się zaledwie kilka promieni dalej, wywierając znaczną atrakcję na Ziemię i określając gigantyczność natury i człowieka, którego rozmiar wynosił cztery metry”.
Cztery metry dla ostatnich gigantów . Rozmiary naszych odległych przodków były znacznie większe, zgodnie z tradycją cyklop miał 53 metry wzrostu.
Dewy starożytnych Indii miały podobną wielkość, jak 20-piętrowy budynek. „Ze względu na stosunkowo niską grawitację przedmioty były znacznie lżejsze, łatwiejszy rytm krwi, mniejsze zmęczenie całego ciała, a człowiek cieszył się wtedy niezwykłą długowiecznością. Miał bardziej rozwinięty mózg i zdolności, które sprawiły, że zdobył wiedzę inną niż nasza”.
Michel Cargase