Termin „Lucyfer” pochodzi od hebrajskiego wyrażenia „Helel ben Shachar”, co oznacza „Gwiazda Poranna, syn Jutrzenki”. Zwrot ten pojawia się w Księdze Izajasza w Starym Testamencie, gdzie metaforycznie opisuje króla Babilonu. Później w mitologii chrześcijańskiej wyrażenie to zostało skojarzone z upadłym aniołem Lucyferem. Wenus często nazywana jest gwiazdą poranną ze względu na jej jasność i położenie na niebie. Jest widoczny jako jasne, białe światło na wschodnim lub zachodnim niebie przed świtem lub po zachodzie słońca. Swoją jasność zawdzięcza bliskości Ziemi i gęstej atmosferze. W różnych mitologiach Wenus kojarzona jest z miłością, płodnością i wojną. W tradycji chrześcijańskiej Wenus kojarzono z grzechem i pokusami, a szatana czasami uważano za zazdrosnego o Jezusa. Bogowie i boginie Wenus z różnych kultur często mają podobne cechy, takie jak piękno, płodność i siła, i czasami są kojarzeni z planetą Wenus. W starożytnej mitologii Wenus była czasami przedstawiana jako zazdrosna o Słońce, ponieważ odbijała jego światło, ale nie miała własnego źródła światła. Podobnie wierzono, że Szatan jest zazdrosny o Jezusa, ponieważ postrzega go jako zagrożenie dla jego mocy i władzy.