Losy rzucają długą refleksję na przestrzeni tysiącleci europejskiej kultury ludowej. Nordycy nazywali trzy losy Norami (staronordycki: Nornir), Rzymianie nazywali je Parcae, a Grecy znali je jako starożytne, potężne Moirae. W pożyczonej łacinie nazywano je Matres w Galii i Brytanii, a po germańsku Matronae. Te losy są prawie zawsze w trójcy.

W kulturze słowiańskiej losy są również potrójne. Serbowie i Chorwaci mówili o sudnicach lub sudjenicach, „sędziach” Słoweńcach z sojanic, a Czechach o sudicach.

 Sudiče były również postrzegane jako błystki; sudička (najstarszy los) określał długość życia poprzez przecinanie nici. 

W XIX wieku Czesi wciąż mieli zwyczaj „rozstawiać kołowrotki i nożyczki, aby losy zadecydowały o przyjemniejszym losie dziecka”. Ukraińcy wyobrażali sobie, jak sudici „bawią się kłębkiem włóczki, rozwijają nić życia”.

 Słoweńskie kobiety zostawiały bochenek chleba jako ofiarę dla trzech losów, ilekroć urodziło się dziecko.
„Litewska bogini losu Laima przetrwała także w schrystianizowanej kulturze ludowej. Jej imię jest ściśle związane z laimé, „szczęście, szczęście”. Litwa powiedziałaby „so Laima fated” (taip Laima lemė), używając czasownika oznaczającego „deklarować, wymawiać (w kwestiach dotyczących przyszłości)”, ale także „boskie pragnienie”. (Ta fascynująca dwuznaczność powtarza się w innych kulturach.) ”Inna litewska tradycja mówi, że Verpėja („ Prządka ”) przywiązuje nitkę każdego noworodka do gwiazdy.

 Czasami los nazywa się Laima-Dalia, dosłownie „część fortuny”.
Od Czarownic i poganów Maxa Dashu