W Japonii Yosei lub Aspari to istoty typu wróżek, często opisywane jako owinięte lub ukryte we mgle. 

W Afryce mieszkańcy Konga opowiadają o istotach rzecznych porównywalnych do nimf, o których mówi się, że są zbudowane z wody i które można zobaczyć tylko o zmroku i wczesnym świcie, kiedy wznoszą się jako mgła.

 W Walii mgła unosząca się nad rzeką była uważana za ducha zmarłych. W Islandii uważano, że mgła jest córką króla pod wpływem jakiegoś magicznego zaklęcia.

U Słowian snująca się mgła redukowała pole widzenia, utrudniała orientację w terenie, wiodła na manowce; wywoływała u człowieka poczucie niepewności i zagrożenia. Trudno się wobec tego dziwić, że prędzej czy później zaczęła być uważana za przychylną złym duchom. We mgle było im rzekomo łatwiej posiąść władzę nad człowiekiem. Mgła celowo utrudniała działania tym, którzy porywali się na ratunek topielcom - prowadząc ratujących na zatracenie w wirach i gwałtownych falach. 

Zwiastowała pojawienie się istot nadprzyrodzonych (np. wraz z nią wyłaniały się z wody boginki) i towarzyszyła ich odejściu (na cmentarzach wywołane z nazwiska upiory rozwiewały się we mgle). Wedle wierzeń Serbów łużyckich występowała korelacja między pojawianiem się mgły a pokazywaniem się błędnych ogników.