Święta Ruś walczy z Chazarią już 1100 lat.
Czy dzisiejsza Ukraina to bardzie spadkobierca Rusi czy Chazarii?
Dlaczego istnienie Państwa i Plemienia koczowników chazarskich było tak konsekwentnie ukrywane przez stulecia?
W norweskich Sagach starcia Wikingów z Chazarami są były opisane dawno. Dlaczego te informacje nie były obecne w podręcznikach historii? Państwo chazarskie osłabione przez Wikingów, przesunęło się na zachód, w kierunku Węgier i istniało aż do roku 1250.
Padło dopiero po najeździe Mongołowów na Europę, a Chazarzy rozpierzchli się po Polsce i Litwie. Od niemieckich mieszczan, zamieszkujących nasze miasta przejęli język niemiecki, tworząc żargon jidisz.
Na zdjęciu: historyczna mapa przedstawia Ruś Kijowską w latach 880–1054, ilustrując ekspansję jednego z najbardziej wpływowych państw wczesnego średniowiecza w Europie Wschodniej. Ruś Kijowska, założona przez władców Wikingów (Waregów), rozwinęła się z luźnej federacji plemion słowiańskich i fińskich w potężny byt dominujący na szlakach handlowych między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym. Mapa uwydatnia kluczowe fazy ekspansji terytorialnej, w tym jej początkowy rdzeń (880–912), dalszą ekspansję (912–972) i późniejszy wzrost terytorialny (972–1054).
Dodatkowo mapa ukazuje Imperium Chazarskie, które przez pewien czas płaciło daninę Rusi, a także ważne szlaki handlowe łączące region z Bizancjum, Persją i Chinami. Zaznaczono kampanie księcia Światosława I (panującego w latach 945–972), w tym jego bitwy z Chazarami, Pieczyngami i Bizantyjczykami. Na szczególną uwagę zasługuje przedstawiony na mapie atak Rusi na Konstantynopol (941 i 1043), ukazujący jej ambicje w Cesarstwie Bizantyjskim.
Ta mapa przedstawia szczegółowy obraz wydarzeń politycznych, militarnych i gospodarczych, które ukształtowały Europę Wschodnią we wczesnym średniowieczu i położyły podwaliny pod współczesną Rosję, Ukrainę i Białoruś.
Opracowanie Bogdan Kulas


Upadlina , Ukraina,  to nie jest nawet państwo a tylko autonomiczna polityczna..
Nie posiadają własnego języka gdyż ten którym się posługują to pomieszany Rosyjski z Polskim..
A nazwa wywodzi się od tego, że ludzie którzy żyli na pogranicznym terenie Rosjii z Polską byli nazywani Ukraińcami czyli żyjący przy granicy..


inne wieści o Chazarach obecnych:

Kiedyś , przed pandemią jeszcze był u mnie klient z Krakowa, coś tam kupował i opowiadał mi o Chazarach, którzy zamieszkują tereny nad morzem Kaspijskim i chcą zdobyć inne terytoria swojej niegdysiejszej krainy czy cesarstwa. Jak zwał tak zwał. ale ten klient był wściekły i nawiedzony zapalczywiec, zaczął mówić tak w skrócie: Chazarzy udają żydów a żydzi chcą przejąć Ukrainę dla siebie, by założyć nową ojczyznę żydowską, ale to nie żydzi chcą tak, tylko ci, co podają się za żydów a są Chazarami i chcą aby wina była żydów i Rosja, aby ich zabiła, a Chazarzy wtedy obejmą te krainy dla siebie, a ruscy nie mogą ich atakować bo nie wiedza kto kogo udaje. i że to samo dzieje się w Krakowie wśród tych właścicieli kamienic żydowskich i innych obiektów. i tyle mi się przypomniało.


O Chazarach właśnie tak, jak mówił ten gość, też słyszałam w audycji prof. Paweli - bardzo dokładnie to przedstawiła i jeszcze to, że nie tylko Żydów udawali, ale i katolików, przenikając do struktur Kościoła Katolickiego. Nawracali się i chrzcili, a chrzestnymi byli przedstawiciele wysokiej szlachty polskiej; Potoccy, Chmielniccy itd i ci nowoochrzczeni przyjmowali ich nazwiska. Jednak mogli się żenić tylko ze swoimi, aby nie mieszać krwi. O takiej właśnie chazarskiej grupie pisze Olga Tokarczuk w Księgach Jakubowych. Książka jest bardzo ciekawa i dobrze napisana, choć samej Tokarczuk, jako osoby nie lubię od czasu jej przemowy podczas uroczystości noblowskiej.



Wikipedia, link do:

Chazarowie, Kozarowie (tur. Hazarlar) – lud koczowniczy pochodzenia tureckiego, o którym pierwsze wzmianki pochodzą z VI wieku n.e. Tereny zajmowane przez Chazarów rozciągały się na Stepie Pontyjsko-Kaspijskim między północnym Kaukazem, Krymem, Morzem Kaspijskim a rzeką Jaik i Samarą. Trudnili się głównie pasterstwem i handlem, a bogacili na łupieskich wyprawach. Przez ich ziemie prowadziły największe szlaki handlowe z Chin do Europy (jedwabny szlak, szlak radanitów)[1] oraz szlak północ-południe (od Waregów do Greków)[2].

Historia
 Osobny artykuł: Kaganat Chazarski.
Chazarowie przywędrowali z Azji i w VI wieku zajęli północny Dagestan, który kronikarze nazywali Bersilia. W tym pierwszym okresie wchodzili w skład związku plemiennego Sabirów, w którym z czasem uzyskali dominującą pozycję. W 560 r. popadli w zależność lub weszli w sojusz[3] z kaganatem zachodniotureckim. W latach między 630 a 650 zwyciężyli w wojnie z plemionami protobułgarskimi i zajmując ich tereny, zmusili część z nich ich do ucieczki na północ (Bułgaria Wołżańsko-Kamska), a część na zachód (Bułgaria dunajska). Utworzyli tam własne państwo zwane Kaganatem Chazarskim – konglomerat etniczny (m.in. Alanowie, Goci, Bułgarzy, Madziarowie, Pieczyngowie, Rusowie, Oguzowie[4]), ze stolicą w Semender (około roku 800 przeniesiona do Itil), będące typowym przykładem imperium wojskowo-administracyjnego, nieposiadającego jednolitej gospodarki i opierającym swoje istnienie na przemocy. Wywarli ujemny wpływ na rozwój kultury w Europie Wschodniej[5]. Na czele kaganatu stał kagan, który rządził sprawami państwa i kierował armią. W największym rozkwicie w VIII wieku ziemie kaganatu rozciągały się między Morzem Kaspijskim, Dnieprem i Kamą.

Wokół typowych dla plemion koczowniczych zimowisk szybko zaczęły powstawać osiedla o charakterze miejskim, korzystając z dogodnych warunków, tzn. położenia na szlakach handlowych. Zamieszkane były przez zróżnicowaną etnicznie ludność: kupców i rzemieślników. Od 2 połowy VII wieku nastąpiło odrodzenie się starych miast greckich (dzisiejsze: Kercz, Tmutarakań, Fanagoria), wcześniej zniszczonych przez Hunów. Nastąpił intensywny rozwój rzemiosła w miastach oraz rolnictwa i hodowli na prowincji[6].

Swoją pierwszą ekspansję skierowali na ziemie Wielkiej Bułgarii, która istniała na stepach azowsko-czarnomorskich. Rozbici Bułgarzy przemieścili się na zachód nad Dunaj[7]. Za Justyniana II włączyli się, jako jego sojusznicy, do walki o władzę w Bizancjum, udzielając mu na Krymie schronienia po wygnaniu z cesarstwa i oddając córkę chazarskiego władcy za żonę[8].

W 2 połowie VII wieku, na południowych rubieżach kaganatu pojawiły się wojska kalifatu Arabów, którzy po przekroczeniu naturalnej przeszkody – gór Kaukaz, usiłowali podbić państwo chazarskie. Znaczenie chazarskiego państwa dokumentuje sojuszniczy ślub bizantyńskiego cesarza Konstantyna V z księżniczką Tzitzak-Ireną z Chazarów. Owocem tego małżeństwa był kolejny cesarz: Leon IV Chazar. Trwające ponad 100 lat walki arabsko-chazarskie, pomimo militarnego zwycięstwa Arabów (737 r.), zakończyły się ich odwrotem i ustały ostatecznie w 798 roku z powodu problemów wewnętrznych kalifatu[9]. W 772 roku następuje zjednoczenie państwa chazarskiego z alańskim[10].

Na początku IX wieku procesy centralizacyjne w Chazarii spowodowały wprowadzenie judaizmu jako jednolitej religii dla wszystkich plemion. Przyjęcie nowej wiary przez kagana i stołecznych wielmożów wywołało bunt arystokracji na prowincji, która zjednoczywszy się z muzułmanami i chrześcijanami rozpoczęła wojnę domową. Ogólny zamęt w kraju podsycały lokalne konflikty między zwaśnionymi rodami, a w granice kaganatu wdarły się koczownicze plemiona Madziarów, które dopiero po dwudziestu latach zostały zmuszone do przeniesienia się na zachód przez Pieczyngów przybyłych z okolic Jeziora Aralskiego[11].

Osłabienie kaganatu z powodu wybuchu wewnętrznych walk na tle religijno-politycznym zbiegło się w czasie z dynamicznym rozwojem Rusi Kijowskiej, która zgłasza pretensje do części ziem chazarskich. Chazarowie w okresie swojej świetności podporządkowali sobie plemiona Słowian wschodnich: Polan naddniestrzańskich, Wiatyczów, Siewierzan, Radymiczów, Krywiczów, którzy płacili im daninę po srebrnej monecie i wiewiórczej skórce od domu[12]. Po kilku wojnach, wygranych przez księcia ruskiego Olega, Radymicze, Krywicze, Siewierzanie zostali podporządkowani Rusi Kijowskiej w 885 roku[13].

Chazarowie ulegli rozbiciu w 965 roku przez kniazia kijowskiego Światosława[12]. Zburzył on ich główne miasta: Itil i Sarkel. Ostatecznie podbici zostali przez Włodzimierza Wielkiego, który nałożył na nich daninę[14]. Większość Chazarów przeniosła się do księstwa tmutarakańskiego, a po opanowaniu tego księstwa przez Połowców w końcu XI wieku, na Ruś. Kaganat szarpany przez różnych sąsiadów nie odzyskał już dawnej potęgi. Ostatni władca Chazarów znalazł schronienie w Gruzji. Ostatnie wzmianki historyczne pochodzą z XIII wieku z opisu wojsk władcy mongolskiego Batu-chana[15].

Religia
Jedną z wyjątkowych cech chazarskiego państwa była jego tolerancja religijna i wielowyznaniowość. Pierwotnie Chazarowie byli wyznawcami animizmu, szamanizmu oraz jedynego Boga (tengri-chana) – religii tureckich nomadów. Pogaństwo, mimo silnych wpływów religii monoteistycznych, utrzymywało się na terenie kaganatu do samego końca jego istnienia. Mozaika etniczna kaganatu i silne wpływy kultur ościennych spowodowały, że Chazarowie byli również wyznawcami islamu i chrześcijaństwa.

Chrześcijaństwo najsilniejsze wpływy miało na terenach kaukaskich i na Krymie. W VII wieku wśród Chazarów i Alanów działalność misyjną prowadził biskup Israel, a potem św. Cyryl (860)[16]. W końcu VIII wieku na Krymie wybuchły zamieszki na tle religijnym zwane jako powstanie Joannesa Gockiego, biskupa prowincji, która później stała się eparchią gocką. Chrześcijanie chazarscy mieli siedem diecezji: chocyrską, astilską, chwalijską, onogurską, retegską, huńską i tamatarchijską.

Religia muzułmańska dotarła na ziemie kaganatu w II połowie VII wieku za pośrednictwem Arabów, którzy walczyli z Chazarami. W 737 r. Arabowie rozbili armię chazarską i zmusili kagana do przyjęcia islamu, który jednak nie został religią państwową. Około lat 70. VIII wieku przy nadarzającej się okazji kagan wrócił do starych praktyk religijnych. Do islamu wrócono ok. 868 r., kiedy zagrożony przez Turków kagan zwrócił się o pomoc wojskową do władcy Chorezmu i otrzymał ją pod warunkiem przejścia na islam. Muzułmanie tworzyli siedmiotysięczny oddział gwardii kagana – larisija. Arabscy kronikarze wspominają o licznych w królestwie chazarskim meczetach i o podwójnym królestwie, co mogło znaczyć, że w państwie chazarskim przyjmowano w pewnym czasie islam i na równych prawach jakieś inne wyznanie; tak więc kagan wyznawał wiarę Mahometa, a kagan-beg – judaizm.

Kronikarz al-Masudi podaje, że w latach panowania kalifa Haruna ar-Raszida (786–809) elity chazarskie stały się wyznawcami judaizmu. Według autora Odpowiedzi króla Józefa kagan-begiem, który przeszedł na judaizm był Bulan. Jeden z następców Bulana, Obadjasz narzucił religię żydowską swoim poddanym, a na tereny Chazarii emigrowali Żydzi z Bizancjum i kalifatu. Wyznawcy innych religii zostali uznani za wrogów królestwa. Ustanowienie królestwa izraelskiego w kaganacie chazarskim wzbudziło reakcje ze strony Bizancjum i Kijowa. Po wyprawie Światosława w 965 r. Chazarowie i Żydzi przenieśli się na Krym.

Udział w etnogenezie Żydów
Istnieją poglądy, iż pozostałością po Chazarach są Karaimi. Pomimo że sami Karaimi uważają się za potomków Chazarów, teza ta (przy założeniu bezpośredniej ciągłości etnicznej) jest uznawana za mało prawdopodobną. Należy tu zauważyć, że Chazarowie wyznawali judaizm rabiniczny, zantagonizowany z judaizmem karaimskim. Możliwe jest natomiast, że Chazarowie mieli częściowy udział w etnogenezie Żydów krymskich (Krymczaków). Należy również wspomnieć o bardzo kontrowersyjnej tezie, iż wszyscy Żydzi aszkenazyjscy (stanowiący znaczną większość wszystkich Żydów na świecie) są potomkami Chazarów[17], natomiast Żydzi mizrachijscy (i ewentualnie Żydzi sefardyjscy) wywodzą się od prawdziwych starożytnych Izraelitów.[18].

Inspiracje w literaturze
Milorad Pavić: Słownik chazarski, Warszawa: Tchu Dom Wydawniczy, 2004 ISBN 83-89782-01-4.
Marek Halter: Chazarski wiatr, Warszawa: Prószyński i S-ka 2003 ISBN 83-7337-544-9.







Mafia Chazarska jest postrzegana jako egregora dominacji (niewidzialny paradygmat myślowy) i jako najwyższa przestępcza kopuła, która koordynuje całą zorganizowaną przestępczość transnarodową [44:46]. Włochy:


Autor: Gatta Nera
20251029 AD.

Materiał jest pierwszą częścią obszernej analizy na temat Mafii Chazarskiej (Mafia Khazara), którą autor, Aurum, określa jako główne ramię operacyjne władzy archontycznej – sił stojących za panowaniem nad ludzkością. Temat ten jest przedstawiany jako kontynuacja i rdzeń rytualny szabatianizmu-frankizmu.

I . Geneza historyczna i powstanie Mafii Chazarskiej
Aurum opisuje historyczne pochodzenie Chazarów, aby wyjaśnić naturę ich dzisiejszej formy władzy:
Pochodzenie Chazarów: Chazarowie byli uzbrojonym, bezwzględnym ludem nomadów, panującym na stepach, który żył z handlu, najazdów i danin. Kontrolowali korytarz między Morzem Czarnym a Kaspijskim [15:06]. Przez stulecia całkowicie dominowali szlaki handlowe między Wschodem a Zachodem [16:47].
Konwersja na judaizm talmudyczny: Elita chazarska nawróciła się na judaizm babilońskiego Talmudu [17:34]. Talmud ten jest opisywany nie tyle jako religia, co jako surowy, legalistyczny i obsesyjny pakt normatywny, który dzieli świat na naród wybrany i "bydło" (Goim).
Fuzja brutalności i prawa: Połączenie wrodzonej brutalności chazarskich koczowników z obsesyjną, legalistyczną naturą Talmudu stworzyło "duchowy materializm" i zorganizowaną, okrutną, mafijną mentalność [22:21]. To jest moment narodzin Mafii Chazarskiej (MK).
Upadek i transformacja: Imperium Chazarskie zostało zniszczone przez Rusów (przodków dzisiejszych Rosjan) w X wieku, co było spowodowane chęcią uwolnienia się od stałych danin i kontroli handlowej [25:56]. Chazarowie nie zniknęli, ale w masowym exodzie przekształcili się w niewidzialną, ponadnarodową sieć władzy [28:49]. Osiedlili się głównie na Krymie, na Ukrainie, w Polsce, na Węgrzech i w krajach bałtyckich [01:28:13]. Nie mogąc panować mieczem, postanowili panować za pomocą pieniądza i finansów, przysięgając jednocześnie zemstę Rusom [29:42].

II . Metody kontroli globalnej i konflikt MK-Rosja
Autor łączy obecne wydarzenia ze sferą wpływu Mafii Chazarskiej.
Wieczna wojna Chazaria-Rus': Obecny konflikt na Ukrainie i wokół państw bałtyckich jest postrzegany jako kontynuacja trwającej od ponad 1000 lat bitwy [34:19].
W odróżnieniu od reszty świata, Rosja i Iran mają w sobie jeszcze "duchową iskrę" (wizję darmiczną), którą globalna władza archontyczna próbuje zdusić [32:05]. Wojna przeciwko Rosji i Iranowi jest bardziej fundamentalna niż wojna o zasoby – to jest walka z potencjalną wizją świata bardziej tradycyjnego i ludzkiego [01:34:45].
Kontrola Wąskich Gardeł (Bottlenecks): Mafii Chazarskiej nie chodzi już o podbój terytoriów, ale o kontrolę "wyłączników" [38:05].
Są to kluczowe punkty geopolityczne (np. Kanały Sueski, Panamski), ale przede wszystkim infrastruktura finansowa i cyfrowa (SWIFT, chmury, satelity, sieci energetyczne) [39:02]. Wystarczy odciąć prąd lub pieniądze, aby zdominować całe narody, które są obecnie zredukowane do zarządzania "administracją zwykłą" [43:01].

III . Przestępczość transnarodowa jako narzędzie MK
Mafia Chazarska jest postrzegana jako egregora dominacji (niewidzialny paradygmat myślowy) i jako najwyższa przestępcza kopuła, która koordynuje całą zorganizowaną przestępczość transnarodową [44:46].
Cel: Pozyskanie bólu: Głównym celem globalnej przestępczości jest generowanie czystego, głębokiego cierpienia i degradacji [47:01]. Ten ból staje się subtelnym pokarmem (nutrimento) dla szczytu systemu archontycznego [46:15].
Narkotyki: Handel narkotykami nie jest tylko źródłem zysku, ale "urządzeniem do przechwytywania energii" [50:20]. Niszczy społeczności, generuje uzależnienie i czyni ludzkość uległym stadem [52:49].
Pedopornografia: Jest to "rytuał ofiarny", "odwrócony ołtarz" i profanacja niewinności [54:11]. Przemoc wobec dzieci i handel tym materiałem jest funkcją sakralną (odwróconą), która wzmacnia archontyczny mechanizm degradacji świata, niezależnie od generowanych zysków [55:30].
Paradoks: Globalna przestępczość nie destabilizuje systemu, ale go wzmacnia [57:01]. Ogromne zyski z przestępstw finansują banki, rządy i organizacje międzynarodowe, które rzekomo z nimi walczą, tworząc zamknięte koło systemowej korupcji [57:48].

IV . Gaza jako ołtarz ofiarny
Obecny konflikt w Gazie jest przedstawiany jako kulminacyjny dowód działania Mafii Chazarskiej i jej ideologicznego rdzenia:
Rytuał ofiarny: Konflikt w Gazie jest określany jako olokaust rytualny i "laboratorium doskonałe", w którym MK ujawnia swoją autentyczną, niszczycielską twarz [01:02:46].
Degradacja i Ofiara: Cały naród jest redukowany do "bydła energetycznego" [01:06:25]. Pozbawianie ludzi wody, jedzenia i tlenu (za pomocą określonego rodzaju bomb) jest "ogromną ofiarą" dla złośliwego Archonta (którego historyczny gnostycyzm utożsamiał z hebrajskim Bogiem) [01:06:52].
Symbol Uniwersalny: Gaza nie jest tylko wojną, jest ołtarzem ofiarnym [01:08:31]. Odkrywa prawdziwą naturę władzy, która w swoim rdzeniu ma kult bólu i zbiorową ofiarę, mający na celu zracjonalizowanie i ekstremalne uefektywnienie panowania nad ludzkością [01:11:36].

V . Przykłady Operatywów i Ośrodków Władzy (Q&A)
Postaci publiczne: Osoby, które są częścią operacyjnego ramienia MK, to m.in. George H.W. Bush Senior, Bill i Hillary Clinton oraz osoby z kręgu Jeffreya Epsteina [01:15:25].
Włochy: Jednymi z najwyższych ośrodków okultystycznej władzy są małe miejscowości w Toskanii i pałace w Rzymie, z którymi związane są niektóre włoskie rodziny szlacheckie [01:19:40].
Chiny: Chiny są modelem dystopijnej technokracji, gdzie widać, jak władza archontyczna dąży do technicyzmu i kontroli gregge ludzkiego, stając się modelem, który jest narzucany także Zachodowi [01:24:41].