Niemal dwa lata temu na Aleksandrę Kąkol, młodą pediatrę, spadła tragiczna diagnoza: rak dróg żółciowych z przerzutami do wątroby. Lekarze w Polsce powiedzieli, że zostały jej trzy miesiące życia i zaproponowali chemioterapię paliatywną. Nie godząc się z "wyrokiem", postanowiła sama poszukać dla siebie ratunku. Znalazła go w Indiach. — Rak odziera z człowieczeństwa.



Gdy Aleksandra Kąkol zachorowała na raka, polscy lekarze poradzili jej, by spisała testament i wybrała się na ostatnie wakacje. Miała przeżyć maksymalnie trzy miesiące

Lekarka wzięła sprawy w swoje ręce i znalazła leczenie w Indiach, gdzie przeszła przeszczep wątroby od żywego dawcy

— Codziennie rano byłam budzona o piątej, myta przez personel, jeżeli nie mogłam sama tego zrobić. Myto mi zęby, zmieniano mi całą bieliznę pościelową, dawano mi nową piżamę — wspomina wysoki poziom opieki w Indiach.



Gdy Aleksandra Kąkol usłyszała druzgocącą diagnozę, miała 31 lat. Sama jest lekarzem, więc od razu wiedziała, że rak dróg żółciowych rokuje fatalnie.

— Kiedy ta diagnoza była postawiona, to ja wiedziałam, że to jest nowotwór, który po prostu nieuchronnie zabija — wspomina w rozmowie z tygodnikiem "Wprost". Samo uzyskanie diagnozy trwało pięć tygodni, a każdy dzień był pełen lęku.



— Kolejne wizyty, kolejne przypuszczenia, kolejne nieuniknione procedury, pomiędzy których wykonaniem nie czujesz nic oprócz strachu i niepewności. Bo ja wiedziałam, jak bardzo chora jestem, jak bardzo jest to duże, bo było to widać w USG — mówi.

Kiedy było już wiadomo, że to rzadki nowotwór, w Polsce powiedziano jej, że zostały jej trzy miesiące życia. Konsultowała swoje wyniki z wieloma lekarzami, jednak jedyne, co proponowali, to chemioterapia paliatywna. — Jedyną radę, jaką dostałam, to spisać testament i być z rodziną jak najdłużej, pojechać na jakieś wymarzone wakacje, bo jestem jeszcze w dobrym stanie — mówi.

Aleksandra Kąkol nie zgodziła się jednak z wyrokiem śmierci i postanowiła sama poszukać dla siebie leczenia. Znalazła je w Indiach, gdzie przeszła przeszczep od żywego dawcy, osoby z bliskiej rodziny. Jak zdradza, poziom opieki w Indiach znacznie różni się od tego, jakiego doświadczyła w polskich szpitalach.



Codziennie rano świeża piżama i pościel

Aleksandra Kąkol leżała w kilku szpitalach w Indiach i każdy z nich pozytywnie ją zaskoczył nie tylko empatią personelu, ale poziomem zwykłych czynności, które były przy niej wykonywane.

— Codziennie rano byłam budzona o piątej, myta przez personel, jeżeli nie mogłam sama tego zrobić. Myto mi zęby, zmieniano mi całą bieliznę pościelową, dawano mi nową piżamę, a w Polsce czasem było tak, że ja przez kilka dni leżałam w tej samej pościeli, nieumyta czy głodna, jeżeli nie pomógł mi ktoś bliski.



Wspomina, że personel zawsze informował ją o wszystkich działaniach na bieżąco i nigdy nie wykonano badania bez jej wiedzy i zgody, a sama była traktowana jak partner w rozmowie.



Oprócz przeszczepu wątroby Aleksandra Kąkol przeszła też radioembolizację i immunoterapię.

Indie wybrała z prostej przyczyny: kosztów. Jak wylicza, były ona aż pięciokrotnie niższe niż szacowane koszty leczenia w Stanach Zjednoczonych.

— Byłam w szpitalu prywatnym, chociaż zdarzyło mi się być w szpitalu publicznym ze względu na to, że akurat musiałam z niego skorzystać, bo miałam międzylądowanie i nie było innej możliwości, a zaczęłam się źle czuć i chciałam mieć po prostu wykonane badania. Zajęto się mną zupełnie za darmo — wspomina Aleksandra Kąkol, dodając, że poziom empatii pracowników nie różnił się od tego, jakiego doświadczyła w prywatnej placówce.

"Rak odziera z człowieczeństwa"

Od czasu diagnozy raka dróg żółciowych minęły niemal dwa lata. Obecnie Aleksandra Kąkol ma 33 lata i napisała niedawno książkę "Popatrz, wciąż żyję", która ma premierę 10 grudnia 2024.

Jak podkreśla, fakt, że udało jej się pokonać nowotwór, to nie powód do dumy, bo tak naprawdę jest "zmęczonym, zniszczonym człowiekiem, który stara się robić wszystko, aby to życie miało sens".

— Ja byłam postawiona w sytuacji, że mogę umrzeć. Ale wiedziałam, że to nie byłaby zwykła śmierć. To jest śmierć w bólu, w męczarniach, z utratą jakiegokolwiek człowieczeństwa. Bo rak odziera ze wszystkiego. Odziera z człowieczeństwa — mówi Aleksandra Kąkol.