s.jz.dzzizza

SATURN PAN PRZEZNACZENIA

Toster brudny rdzą okruchy przykrywa. W tosterze pająk mechaty i szary. Tam mieszka. Pająk z muchą zdziwaczałą, co zamiast jednego oka kroplę dżemu nosi.
Związana przysięgą milczenia, przyrzeczeniem okruszków pamięci z ich jadowitego związku. Mucha co dzień wyrabia ciasto z cukrem dla pająka. A on robi jej przykre uwagi. W domu wisielców sznury jedną ręką Pan Przeznaczenia zarzuca na belkę a oni szeregiem wzruszając ramiony łypią na siebie czekając kolei. Na szybie rysa załamuje kosmos, udręką losu skrzywia myśli Pana. Sztuczne kwiaty zwiędły na kominku ponad popiołem, ponad miękkim światłem, i obok marzeń karmiącymi kota, co się zębami w paluch nogi wczepił. Krzyk wisielca uwiązł pod sznurem.
Tak po prostu.

Nakręcę zegar. A jego bimbadło będzie się wahać nad odważnym czynem.
Kukułka z chrypą przewiązanym gardłem rwie się na drucie w kierunku drzwi.
Do lotu wzywa ją sprężyna i takt ząbkami odmierzanych kółek. Truchło przez miasto niosą jędrni wojacy. Lampasami nogawice kreślą ich talie muskularne.
Polegną w walce lub na gruźlicę kości wypełnią tabu sakralne.
Nie poskarżeni, nie pomszczeni, zapomniane ich imiona i wdzięk.
Ich czyny, ich mocne ramiona , ich śmiech. Ból ich rodziców, ulga wrogów, pot i skwar. Do tego kwarta zsiadłego mleka dla spiekłych warg. Nakręcę zegar a bimbadło dotknę raz. Jego trucizną odważnych ruchów czas. Chichoczą wtedy koty czarne. Damy unoszą czarną brew. Pasjanse. Fajanse. Wachlarze i chustki. Drobiny.

Chodź więc ze mną. Dotknij mej twarzy. Weź mnie za rękę.
Obejmij mnie. Wypuść łzy szczęścia bym mógł je zlizać.
Daj tchnienie swym marzeniom aby stały się.

Dobrze, tak zrobię! Apage satanas powiedz albo lepiej.
Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała !
To ja, Słońce!
Jesteś moją siostrą?
Jestem Księżycem grającym na bębnie.
Jestem pocałunkiem z językiem ognia.
Jestem mgłą kołyszącą twe myśli.
Jestem twoja i na wieki.
Jestem i będę.





Annulo cingitur, tenui, plano, nusquam cohaerente ad eclipticam inclinato.
czyli
Pierścieniem otoczony cienkim, płaskim, nigdzie nie dotykającym, do ekliptyki nachylonym.
Tak pięćdziesiąt lat po Galileuszu holenderski uczony Huygens wymówił postacią anagramu swoje odkrycie o pierścieniach Saturna.
Saturn to zgrzybiały starzec, bóg czasu i przeznaczenia.

Masa planety wzięta do potęgi dwóch trzecich pomnożona przez pierwiastek kwadratowy jej odległości od Słońca i pomnożona przez jej okres obrotu wokół jej osi a to wszystko podzielone przez kwadrat promienia tej planety jest stałe lub prawie stałe dla wszystkich planet naszego układu!!!!!
Znamienna ta formuła wymyślona przez O.J.Szmidta odpowiada rzeczywistości.
A jednak nie wiemy, kto mieszka na Saturnie !
Na pewno ktoś tam smrodzi i zanieczyszcza atmosferę mgłami gęstymi i nieprzeniknionymi. Jest to cywilizacja starsza od ziemskiej ale wolniej myśląca.
My komarowie krótkoterminowi. Szybkie nasze myśli i bzykanie.
A oni powoli zmierzają ku przeznaczeniu.
Moment pędu jest proporcjonalny do pierwiastka drugiego stopnia z promienia orbity.
Pierwiastki kwadratowe odległości planet od Słońca wzrastają w postępie arytmetycznym. Szmidt był wielki a rok 1946 znamienny! Mieszkańcy Saturna nie wiedzą nic o Ziemianach. Bo i po co. Nie opanowali nawet swojej planety. Nie mają map i nie mają słuchu. Nie znają smaku chińskich potraw ani bigosu. I, i dużo na tym tracą. Nie wieszają kolorowych ozdób na choinkach. A bez słuchu nie budują wymowy języka ni pieśni sakralnych oraz reggae. Ciepłe i długie prądy cieknące z różnymi prędkościami są ich przyjemnością. Zanurzają się w nich cali wysysając z nich wszelkie wiadomości i czerpiąc wtedy nieobliczalnie miękką przyjemność.
Drążą tunele kierując prądy, nośniki ich wiedzy do głębi ich skarbców wiedzy.
I przyjemności miękkich.
Skarbce przyjemności miękkich otoczone są nimbem tajemniczości.
Opiekę nad każdym roztacza mieszkaniec w godności służbowej Miękkiego Czerpaka. Rozmnażają się przez ból. Czyni ich to niechętnymi śmierci, której się boją. Ich przysłowie spisane miękką czcionką twierdzi:” Z bólu powstałeś i w ból się obrócisz .” Obecnie, ci, co powstali przez bąblowanie, mają chęć na kaszę.

Segmentowa budowa ich ciał, pozwala zachować pamięć wszystkich dziadków w stanie idealnym. Czyni ich to niechętnymi nauki, pełnymi goryczy i zwątpienia.
Po tysiącach milionów pokoleń uczyniło ich to niechętnymi twardości i pozy.
Jakże radosna jest przy tym ziemska skleroza, jakim luksusem niewiedza i jakim czarem chęć zdobywania wiedzy !
Czy powinniśmy odwiedzić ich i poznać? Tam na Saturnie, bratniej planecie, zobaczyć ich i zanurzyć się cali w prądach wiedzy i przyjemność czerpać???
Dopisać ich specjalnym dekretem do ONZ ? Wysłać im szczepionki na katar, by nie skończyli jak Marsjanie? A może nakarmić bigosikiem i chlebem z masełkiem ?
Gdyby uznali nas za wystarczająco miękkich, może mielibyśmy szansę stać się przyjaciółmi? A może nie zdążylibyśmy się zaprzyjaźnić, bo za krótkie są nasze życia? Kulawą nogą powłócząc w czasie nie minie nas kara, gdy nadejdą aż do rubieży układu słonecznego. Czy nasza kultura już przestanie dawno być nasza?
Wtedy bez prędkości przemaszerują obok nas, nie widząc i obojętnie pójdą dalej.
Czy będziemy wtedy jeszcze pamiętać smak chleba i masła, no i bigosiku?
My, Ziemianie???
 

Chodź więc ze mną. Dotknij mej twarzy. Weź mnie za rękę.
Obejmij mnie. Wypuść łzy szczęścia bym mógł je zlizać.
Daj tchnienie swym marzeniom aby stały się.

Dobrze, tak zrobię!

To ja, Słońce!
Jesteś moją siostrą?
Jestem Księżycem grającym na bębnie.
Jestem pocałunkiem z językiem ognia.
Jestem mgłą kołyszącą twe myśli.
Jestem twoja i na wieki.
Jestem i będę.

Księżyc jeszcze nie gotowy. Zraniony wymownie kraterami.


dd.dzzizz
Dalila uprzedziła generałów, że czasem ryba ucieka z przynętą.

Samson to znaczy syn słońca. Tak mu serce zabiło. Zatęskni za miazgą mięsną
Do generałów jej tęskno. Dalili. Obrońcą uciśnionych i dziewic czystych w prawdzie
nie był Samson i nie umiał esemesów wysyłać. Księżyc na stalowej linie pachnie tak mocno walerianą. To wszystko z powodu serca chorego. Chorego biją kuranty. Tranzystory drżą w telewizorach, włoski z tyłu szyi. I także meszek policzka. Rzęsy i zaczesane brwi. Rytmem, oddechem podniecone a ty tyłem odwrócona wiesz, że patrzę na twoją szyję. Nie ruszasz się. Powoli opuszczasz rzęsy. Tyle widać.
Waleriana działa na ciebie jak trutka na mysz. Poczuć smak ten sam, co córka. Siedziała tak myśląc o niej. O jej nagich stopach i śmiechu latem, gdy tuliła się do niej chowając warkocze, bojąc się brzęczenia owadów, i nieprzewidywalnych skoków jaszczurki. Woda w strumieniu omywa zimne kamienie. Ryby stoją wachlując się obok korzenia, tkwiąc nieruchomo w nurcie. Są zimne.
Wie to matka i córka. El Micho podał rękę Tarikowi, a generał pogładził swoją sztuczną bródkę na miodzie. Pretekineterka i jej córka były ludzkie.


Chodź więc ze mną. Dotknij mej twarzy. Weź mnie za rękę.
Obejmij mnie. Wypuść łzy szczęścia bym mógł je zlizać.
Daj tchnienie swym marzeniom aby stały się.

Dobrze, tak zrobię!

To ja, Słońce!
Jesteś moją siostrą?
Jestem Księżycem grającym na bębnie.
Jestem pocałunkiem z językiem ognia.
Jestem mgłą kołyszącą twe myśli.
Jestem twoja i na wieki.
Jestem i będę.









>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS113