DIANA

• Kraj:Polska
• : Język.:polski
• : Utworzony.: 30-12-17
• : Ostatnie Logowanie.: 16-03-22

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

BIOLOGIA. Plastydy, chloroplasty i rodopsyna.

: Opis.:    Rodopsyna jest białkiem fotoreceptorowym w komórkach pręcikowych siatkówki oka. Receptor ten bierze udział w kaskadach sygnalizacyjnych umożliwiających przekształcenie sygnału świetlnego w impuls nerwowy.    Napiszę więc o tych plastydach:    Plastydy to owalne organelle, otoczone podwójną błoną biologiczną. Podobnie jak mitochondria, posiadają własne materiał genetyczny plastydowe DNA, oraz rybosomy, dlatego też zaliczane są do organelli półautonomicznych.    Wymienia się kilka rodzajów plastydów. Wszystkie te typy powstają z prekursorów plastydów, jednego rodzaju struktur wyjściowych. Są to niewyspecjalizowane, otoczone podwójną błoną proplastydy. Te komórki nie posiadają wyraźnej struktury wewnętrznej i zewnętrznej. Występują licznie w komórkach embrionalnych i merystematycznych.    Można dokonać podziału plastydów, ze względu na obecność barwników, na bezbarwne i barwne.   Plastydy bezbarwne powstają bez udziału światła i uaktywniają się w procesach metabolicznych. Do plastydów bezbarwnych należą leukoplasty i etioplasty. Leukoplasty to plastydy, których główną rolą jest przechowywanie materiałów zapasowych. Wśród nich wymienia się: lipidoplasty (olejoplasty, elajoplasty), amyloplasty i proteoplasty. Lipidoplasty to plastydy magazynujące tłuszcze. Amyloplasty magazynują węglowodany, w postaci ziaren skrobii, uczestniczące w geotropizmie statolity.   Proteoplasty to plastydy, których zadaniem jest przechowywanie białek w postaci ziaren aleuronowych. Etioplasty to typ plastydu, zabarwiony na kolor żółty, wytwarzany w komórkach potencjalnie zdolnych do fotosyntezy (np. liście), lecz bez dostępu do światła. Po naświetleniu mogą przekształcić się w plastydy barwne - chloroplasty.     Plastydy barwne powstają przy udziale światła. Wyróżnia się chromoplasty, nieaktywne w fotosyntezie i innych procesach metabolicznych. Posiadają one barwniki takie jak czerwony karoten i żółty ksantofil, które nadają barwę kwiatom, owocom, a niekiedy również korzeniom (np. marchew). Chloroplasty są niezwykle aktywne w procesie fotosyntezy oraz w innych procesach metabolicznych. Większość proplastydów przekształca się właśnie w ten typ plastydów. Są one przystosowane do przeprowadzania procesu fotosyntezy.     Chloroplasty są otoczone podwójną błoną biologiczną o różnym stopniu przepuszczalności. Błona zewnętrzne przepuszcza jony, natomiast błona wewnętrzna jest nieprzepuszczalna i wytwarza liczne wypustki nazywane tylakoidami. Tylakoidy ułożone są w płaskie stosiki, zwane granami. Jeden taki stosik to granum. Grana są połączone rozciągniętymi tylakoidami zwanymi lamellami. U chloroplastów granalnych występują grana i lamelle, a w chloroplastach bezgranalnych jedynie lamelle. Wnętrze chloroplastu wypełnia stroma. Jest to roztwór koloidowy, w którego skład wchodzą niewielkie ilości DNA, enzymy biorące udział w fotosyntezie, a także rybosomy typu prokariotycznego które biorą udział w produkcji białek. :)

: Data Publikacji.: 13-02-26

CHEMIA. Chemia nieorganiczna. Metale nieżelazne.

: Opis.: Rodzaje wykorzystywanych metali nieżelaznych.     Teraz nieco więcej o różnych metalach nieżelaznych oraz ich podstawowym zastosowaniu.         Miedź.    Jest to jeden bardziej popularnych metali nieżelaznych, wydobywany w postaci rudy miedzi, a następnie wytapiany. Jest bardzo dobrym przewodnikiem prądu, i ciepła, wobec czego znajduje swoje podstawowe zastosowanie właśnie w branży elektrycznej, elektronicznej, oraz cieplnej. Z miedzi wykonywane są wszelkiego rodzaju przewody elektryczne, oraz elementy systemów grzewczych, czy też rury instalacyjne do instalacji centralnego ogrzewania. Można powiedzieć, że miedź stanowi tutaj jeden ze zdecydowanie najbardziej popularnych metali nieżelaznych, z którym każdy z nas z całą pewnością miał możliwość się już zetknąć.    Mosiądz.     Mosiądz to z kolei zupełnie inne metale nieżelazne, bowiem jest to stop miedzi i cynku, zwierający aż do 40% cynku. Może zawierać dodatki z innych metali nieżelaznych, takich jak: ołów, aluminium, krzem, cyna, żelazo, mangan czy też chrom. Ma dość wysoką, ale nie najwyższą temperaturę topnienia, bo topi się jeszcze w temperaturze poniżej 1000 stopni Celsjusza. Wykorzystywany jest przede wszystkim do wytwarzania ozdobnych odlewów, zaś w przeszłości stosowana go do wyrobu na przkyład instrumentów dętych, monet, czy też odważników.    Aluminium.    Jest to kolejny metal nieżelazny, będący bardzo dobrym przewodnikiem prądu, jest on o wiele mniej odporny na działanie temperatury, bowiem dość szybko ulega topnieniu. Bardzo duże zastosowanie mają tutaj także stopy z miedzią oraz magnezem, czyli tak zwane duraluminium, z którego wykonywane sa elementy silników samochodowych czy też ich karoserii. Przede wszystkim jest to metal, wybitnie odporny na działanie korozji, przez co znajduje bardzo szerokie zastosowanie w przemyśle.    Generalnie rzecz więc biorąc , można tutaj powiedzieć, że stosowane obecnie w przemyśle metale nieżelazne zapewniają bardzo dobre możliwości, wobec czego też, ich zastosowanie jest coraz większe. Co i rusz, odkrywane są nowe technologie z zastosowaniem metali nieżelaznych oraz ich stopów, co pozwala na zapewnienie ciągłego rozwoju technologicznego na świecie.         Grupa metali żelaznych odgrywa bardzo istotną rolę w gospodarce. Nie dla tego że jest ich mało, ale raczej powszechność występowania, ich dostępność w tak wielkich ilościach spowodowała, że opracowane zostały dla nich niezliczone zastosowania techniczne. Wartość ekonomiczna metali żelaznych uwarunkowana jest ich ilością. W w przeciwieństwie do powyższego, wartość metali nieżelaznych, które są dużo rzadsze, jest uwarunkowana ich jakością.     Rozróżnienie między metalami żelaznymi i nieżelaznymi ma także znaczenie dla przemysłu przetwarzania odpadów. Z ekonomicznego punktu widzenia dla dalszego przetwarzania separacja dwóch grup metali jest korzystna na wczesnym etapie procesu recyklingu. Jest to robione ze pomocą magnesów.         

: Data Publikacji.: 13-02-26

CHEMIA. Chemia nieorganiczna. Metody otrzymywania soli. Sole nieorganiczne.

: Opis.: Ważniejsze metody otrzymywania soli     1. Reakcja kwasu z zasadą - reakcja zobojętniania, np. Ca(OH)2 + 2 HCl = CaCl2 + 2 H2O   Jest to najbardziej uniwersalna metoda otrzymywania soli. Istota reakcji zobojętniania polega na łączeniu się jonów H+ i OH z utworzeniem bardzo słabo zdysocjowanych cząsteczek wody.      2. Reakcja tlenku kwasowego z zasadą, np. SO2 + Mg(OH)2 = MgSO3 + H2O      3. Reakcja tlenku zasadowego z kwasem, np. K2O + 2 HCl = 2 KCl + H2O        4. Reakcja tlenku zasadowego z tlenkiem kwasowym, np. CaO + CO2 = CaCO3    5. Reakcja metalu z kwasem, np. Zn + H2SO4(rozc.) = ZnSO4 + H2 3Cu + 8HNO3(rozc.) = 3Cu(NO3)2 + 2 NO + 4H2O   Możliwość zachodzenia tych reakcji oraz rodzaj powstających produktów zależą od położenia metalu w szeregu elektrochemicznym oraz od właściwości kwasu użytego do reakcji.    6. Reakcja metalu z niemetalem, np. Fe + S = FeS        7. Reakcja metalu z rozpuszczalną solą mniej aktywnego metalu, np. Mg + 2 AgNO3 = Mg(NO3)2 + 2 Ag      8. Reakcja niemetalu z zasadą, np. Cl2 + 6 NaOH = 5 NaCl + NaClO3 + 3 H2O    9 i 10. Reakcje soli z kwasami i zasadami, podczas których powstają nowe sole.          11. Reakcje między dwiema solami - zachodzą one wówczas, gdy powstają sole trudniej rozpuszczalne od soli stanowiących substraty tych reakcji, np. AgNO3 + NaCl = AgCl(s) + NaNO3     Rozpuszczalność popularnych soli w wodzie :   dobrze rozpuszczalne są sole litowców i amonu;   dobrze rozpuszczalne są azotany, octany i chlorany  większość siarczanów należy do dobrze rozpuszczalnych, wyjątkami są: PbSO4, SrSO4, BaSO4, do średnio trudno rozpuszczalnych należą CaSO4 i Ag2SO4;   większość chlorków, bromków i jodków jest dobrze rozpuszczalna z wyjątkiem soli Ag(I), Pb(II) i Hg(I)  większość siarczków metali jest trudno rozpuszczalna, dobrze rozpuszczalne są siarczki litowców, berylowców i amonu  większość węglanów i ortofosforanów jest trudno rozpuszczalna, dobrze rozpuszczalne są węglany i ortofosforany litowców i amonu.         Wodorosole i hydroksosole      W reakcjach kwasów wieloprotonowych z zasadami, tlenkami zasadowymi lub metalami można otrzymać wodorosole, jeśli ilości użytych substratów nie odpowiadają stosunkom stechiometrycznym, wynikającym z reakcji całkowitego zobojętnienia, np. NaOH + H3PO4 = NaH2PO4 + H2O diwodoroortofosforan(V) sodu 2 NaOH + H3PO4 = Na2HPO4 + 2 H2O wodoroortofosforan(V) sodu       Wodorosole są z reguły lepiej rozpuszczalne w wodzie od soli obojętnych. Przykładowo, CaCO3 jest trudno rozpuszczalny w wodzie, natomiast Ca(HCO3)2 - dobrze.   Wodorowę- glany wapnia i magnezu powstają podczas wietrzenia skał wapiennych i występują w wodzie wodociągowej nadając jej tzw. twardość przemijającą, którą usuwamy podczas gotowania wody.   Znany nawóz sztuczny, superfosfat, to diwodoroortofosforan(V) wapnia, który dzięki dobrej rozpuszczalności w wodzie jest dla roślin źródłem łatwo przyswajalnego fosforu i wapnia.       Analogicznie, niecałkowite zobojętnienie zasad wielowodorotlenowych prowadzi do otrzymania hydroksosoli, np. Zn(OH)2 + HCl = Zn(OH)Cl + H2O chlorek hydroksocynku   Hydroksosole są gorzej rozpuszczalne w wodzie od soli obojętnych.     Zarówno wodoro- jak i hydroksosole można przeprowadzić w sole obojętne wiążąc występujące w nich jony wodorowe lub wodorotlenowe przez dodanie zasady lub kwasu, np. Ca(HCO3)2 + Ca(OH)2 = 2 CaCO3 + 2 H2O Zn(OH)Cl + HCl = ZnCl2 + H2O 

: Data Publikacji.: 13-02-26

BIOLOGIA. Stawonogi i owady. Trylobity i skorupiaki. Pajęczaki.

: Opis.: Stawonogi są najliczniejszym pod względem liczby gatunków typem zwierząt. Zasiedlają różnorodne środowiska i wykazują różnorodność trybu życia. Ciało ich podzielone jest na niejednakowe segmenty, które grupują się tworząc głowę, tułów, odwłok, przy czym głowa może zrastać się z tułowiem w głowotułów. Po bokach ciała wyrastają odnóża, zbudowane z odcinków połączonych ruchomo przy pomocy stawów. Ciało pokrywa sztywna kutykula (pancerz) wysycona chityną, a niekiedy też solami wapnia, stąd występuje u nich zjawisko linienia. Kutykula jest miejscem przyczepu mięśni. Stanowi szkielet zewnętrzny. Układ mięśniowy budują mięśnie poprzecznie prążkowane. Jama ciała powstaje z połączenia jamy pierwotnej i wtórnej. Układ krwionośny jest otwarty. Występuje serce położone po stronie grzbietowej. Narządami wymiany gazowej u stawonogów wodnych są skrzela, u lądowych tchawki lub worki płucne /płucotchawki/. Układ pokarmowy składa się z jelita przedniego, środkowego i tylniego. Narządami wydalniczymi są metanefridia lub cewki Malpighiego. Układ nerwowy określany jest jako łańcuszkowy. Spośród narządów zmysłów wyróżniają się oczy złożone owadów. Stawonogi są rozdzielnopłciowe i jajorodne. Rozwój ich jest prosty lub częściej złożony z przeobrażeniem.     Typ stawonogów dzielony jest na 3 podtypy: trylobitowce, szczękoczułkowce, żuwaczkowce. Do szczękoczułkowców zaliczana jest m.in. gromada pajęczaków, żuwaczkowce obejmują trzy gromady: skorupiaki, owady, wije.    Trylobitowce stanowią grupę wymarłych stawonogów, które żyły w erze paleozoicznej.   Pajęczaki są przeważnie zwierzętami lądowymi, na przykład pająki, skorpiony, zaleszczotki, kosarze, roztocze. Ciało ich dzieli się na głowotułów i odwłok. Mają dwie pary odnóży gębowych i cztery pary odnóży krocznych. Wiele drapieżników posiada gruczoły jadowe.   Skorupiaki są na ogół zwierzętami wodnymi np. raki, rozwielitki, oczliki, homary, langusty, krewetki, kraby. Ciało ich okryte pancerzem dzieli się na głowotułów i odwłok. Posiadają liczne odnóża pełniące różne funkcje.  Owady są typowymi stawonogami lądowymi. Stanowią około 75% wszystkich gatunków zwierząt na Ziemi. Niektóre przystosowały się wtórnie dożycia w wodzie. Ciało ich podzielone jest zawsze na głowę, tułów i odwłok. Na głowie znajduje się para czułków, para oczu złożonych, 1–3 oczek prostych oraz aparat gębowy różnie ukształtowany w zależności od rodzaju spożywanego pokarmu. Owady.  Z tułowiem połączone są stawowo 3 pary członowanych odnóży krocznych. U owadów uskrzydlonych na tułowiu znajdują się dwie albo jedna para skrzydeł. Układ oddechowy stanowią tchawki. Narządami wydalniczymi są cewki Malpighiego. Układ nerwowy cechuje wysoki stopień centralizacji.  Rozwój jest złożony z przeobrażeniem. W przypadku przeobrażenia niezupełnego larwa jest podobna do postaci dorosłej, a różni się głównie brakiem skrzydeł i niedorozwojem narządów płciowych. Przez szereg linień coraz bardziej upodabnia się do postaci dorosłej. Natomiast larwa przechodząca przeobrażenie zupełne jest niepodobna do postaci dorosłej i poza linieniami musi przejść stadium poczwarki. Proces regulowany jest hormonalnie.    Są dwie grupy owadów czyli bezskrzydłe i uskrzydlone.  Owady bezskrzydłe nie posiadają skrzydeł, w sumie logiczne…  Owady uskrzydlone posiadają różnie ukształtowane skrzydła. Należą do nich m.in. ważki, skorki, modliszki, karaczany, pluskwiaki równoskrzydłe (mszyce) i różnoskrzydłe,łuskoskrzydłe, czyli motyle, błonkoskrzydłe mrówki, pszczoły, osy, trzmiele, muchówki (muchy, komary) chrząszcze, wszy, pchły.      Wije żyją w miejscach wilgotnych, schowane w ściółce lub pod kamieniami albo próchniejącymi pniami.    

: Data Publikacji.: 12-02-26