DIANA

• Kraj:Polska
• : Język.:polski
• : Utworzony.: 30-12-17
• : Ostatnie Logowanie.: 16-03-22

×

: Kontakt.

: Imię.

: E-mail.

: Wiadomość.

Proszę zamienić znaczniki %d na własne liczby

: Dodaj.

Wiadomość nie może być pusta!

Wiadomość zostanie przetłumaczona po wysłaniu (jeżeli środki są wystarczające)

: Captcha. Kod Ochronny.

Załączniki:

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

: Wybierz: : Edycja. : Usuń.

Ilość dopuszczalnych plików: 5

JPEG, JPG, PNG, GIF, DOC, PDF, ZIP, RAR, TAR, HTML, SWF, TXT, XLS, DOCX, XLSX : lub : ODT : tylko formaty:.

: Maksymalny rozmiar pliku. 3MB.

: Wyślij Wiadomość.

Tight Hip Flexors: Get Rid of back pain, Boost Energy and Feel Healthy. Instantly!

: Opis.: If You're In Pain, START. 10 Exercises for Back and Hip Pain You Should Be Doing Now. Do This 5 minute Exercise When It Hurts to Stand. Your Hip Flexors and Hamstrings Can Hurt Your Back. The Best Tips for Back Spasms. An Easy Stretch To Relieve Glute (Butt) Muscle Pain. Conquer Your Morning Stiffness. Your hips are the bridge between your upper body and lower body. They are at the center of your body's movement.    Sitting within the well of your hip and lower spine is the psoas major muscle, one of the two muscles that makes up the iliopsoas.    It's often called the "mighty" psoas (pronounced so-az) for the many important functions it plays in the movement of your body.    The psoas is the only muscle in the human body connecting the upper body to the lower body.    The muscle attaches to the vertebrae of the lower spine, moves through the pelvis and connects to a tendon at the top of the femur. It also attaches to the diaphragm, so it's connected to your breathing, and upon it sits all the major organs.    A functioning psoas muscle creates a neutral pelvic alignment, stabilizes the hips, supports the lower spine and abdomen, supports the organs in the pelvic and abdominal cavity and gives you greater mobility and core strength.    When it functions well, it has the power to...  ... help you achieve peak performance day after day after day.  ... rapidly drop ugly body fat that stubbornly clings to your body.  ... train harder, heavier and gain strength faster than you thought possible.  ... hit your peak of sexual health.  ... flood your mind and body with renewed energy and vigor.    Put simply, this muscle is the core of activity in your body. So, when it's out of balance or if the psoas tightens, there are serious consequences which flow throughout the body.    And there's one activity, in particular, that's the sworn enemy of your psoas muscle...

: Data Publikacji.: 05-02-26

BIOLOGIA. Układ kostny człowieka. Część 3.

: Opis.: Kości kończyny dolnej (ossa membri inferioris) dzielimy, podobnie jak w przypadku kończyny górnej, na obręcz kończyny dolnej oraz na szkielet kończyny dolnej wolnej. Obręcz kończyny dolnej składa się z kości miednicznej (os coxae), która powstaje z zrośnięcia się kości biodrowej (os ilium), kulszowej (os ischii) i łonowej (os pubis). Na kościec kończyny dolnej wolnej składa się kość udowa (femur), rzepka (patella), kości podudzia – piszczel (tibia) i strzałka (fibula) oraz kości stopy (ossa pedis), w skład których wschodzą kości stępu (ossa tarsi), kości śródstopia (ossa metatarsi) oraz kości palców stopy czyli paliczki stopy (ossa digitorum pedis s. phalanges pedis). Kość miedniczna powstaje ze zrośnięcia się kilku początkowo samodzielnych kości. Wpierw (6 rok życia) zrasta się kość kulszowa (os ischii) z kością łonową (os pubis), dając kość łonowokulszową (os puboischium), która następnie w wieku 16-18 lat zrasta się z kością biodrową (os ilium). Kość miedniczna wraz z kością krzyżową (os sacrum) tworzy miednicę (pelvis), którą dzielimy na miednicę większą (pelvis major) i mniejszą (pelvis minor).       16. Kość biodrowa ogranicza miednicę większą z tyłu i z boku, zaś kość łonowokulszowa ogranicz miednicę mniejszą z przodu i z boku. Kość miedniczna przebita jest otworem zasłonowym (foramen obturatum); posiada również dwa duże wcięcia – przednie i tylne. Wcięcie przednie nazywamy biodrowołonowym (incisura iliopubica); dzieli się ono na część boczną czyli rozstęp mięśniowy (lacuna musculorum) przez który przechodzi m. biodrowolędźwiowy (m. iliopsoas) i n. udowy (n. femoralis) oraz na część przyśrodkową czyli rozstęp naczyniowy (lacuna vasorum) przez który przechodzą naczynia udowe (vasa femoralia). Wcięcie tylne nazywamy kulszowym; podzielone jest ono przez kolec kulszowy (spina ischiadica) na wcięcie kulszowe większe (incisura ischiadica major) i mniejsze (incisura ischiadica minor).  Kość biodrowa (os ilium) skład się z trzonu (corpus ossis ilii) oraz talerza (ala ossis ilii). Górny brzeg talerza stanowi grzebień biodrowy (crista iliaca), uznawany za dolną granicę brzucha, a jego przednia część ogranicza dół biodrowy (fossa iliaca). Na grzebieniu znajdują się 3 listewki, stanowiące miejsce przyczepu dla mięśni. Najbardziej zewnętrzna listewka to warga zewnętrzna (labium externum); w 2/3 przedniej części przyczepia się do niej m. skośny brzucha zewnętrzny (m. obliquus abdominis externus), zaś w 1/3 tylnej – m. najszerszy grzbietu (m. latissimus dorsi).   Listewka środkowa to kresa pośrednia (linea intermedia) do której przyczepia się m. skośny brzucha wewnętrzny (m. obliquus abdominis internus). Najbardziej wewnętrzna listewka to warga wewnętrzna (labium internum), do której z przodu przyczepia się m. porzeczny brzucha (m. transversus abdominis), zaś z tyłu m. czworoboczny lędźwi (m. quadratus lumborum). Grzebień biodrowy kończy się dwoma kolcami – przednim górnym (spina iliaca anterior superior) i tylnym górnym (spina iliaca posterior superior). Do pierwszego z nich przyczepia się m. krawiecki (m. sartorius), m. napinacz powięzi szerokiej (m. tensor fasciae latae) oraz więzadło pachwinowe (lig. inguinale). Kość biodrowa posiada dwie powierzchnie – krzyżowomiedniczną i pośladkową. Powierzchnia krzyżowomiedniczna (facies sacropelvina) dzieli się na część brzuszną, krzyżową i miedniczną. Część brzuszną (pars abdominalis) stanowi dół biodrowy (fossa iliaca) gdzie przyczepia się m. biodrowy (m. iliacus). Dół biodrowy przedłuża się w bruzdę, w której leży m. biodrowolędźwiowy (m. iliopsoas); bruzda ta ograniczona jest od strony przyśrodkowej przez wyniosłość biodrowołonową (eminentia iliopubica), zaś od strony bocznej przez kolec biodrowy przedni dolny (spina iliaca anterior inferior) gdzie przyczepia się część ścięgna m. prostego uda (m. rectus femoris) oraz więzadło biodrowoudowe (lig. iliofemorale). Część krzyżowa (pars sacralis) posiada powierzchnię uchowatą (facies auricularis) zakończoną kolcem biodrowym tylnym dolnym (spina iliaca posterior inferior). Za powierzchnią tą znajduje się guzowatość biodrowa (tuberositas iliaca) gdzie przyczepiają się więzadła krzyżowobiodrowe międzykostne (ligg. sacroiliaca interossea). Wzdłuż powierzchni uchowatej biegnie bruzda przystawowa (sulcus paraglenoidalis), do której przyczepia się torebka stawu krzyżowobiodrowego (capsula articularis sacroiliaca). Część miedniczna (pars pelvina) jest elementem trzonu kości biodrowej. Od części brzusznej oddzielona jest kresą łukowatą (linea arcuata), która wchodzi w skład kresy granicznej (linea terminalis), stanowiącej granicę pomiędzy miednica większa i mniejszą. Na powierzchni pośladkowej (facies glutea) znajdują się 3 kresy pośladkowe: przednia (linea glutea anterior), dolna (linea glutea inferior) i tylna (linea glutea posterior). W polu między kresą przednią i dolną przyczepia się m. pośladkowy najmniejszy (m. gluteus minimus), w polu między kresą dolną a tylną – m. pośladkowy średni (m. gluteus medius), zaś w polu poza kresą tylną – m. pośladkowy największy (m. gluteus maximus).       17 Kość kulszowa (os ischii) posiada trzon oraz gałąź . Od trzonu (corpus ossis ischii) odchodzi w tył kolec kulszowy (spina ischiadica), do którego przyczepia się więzadło krzyżowokolcowe (lig. sacrospinale) i który rozdziela wcięcie kulszowe większe i mniejsze (incisura ischiadica major et minor). Trzon przechodzi w gałąź rowkiem, do którego przyczepia się więzadło kulszowoudowe (lig. ischiofemorale). Gałąź (ramus ossis ischii) posiada część panewkową (pars acetabularis) i łonową (pars pubica), które łączą się pod kątem prostym w guzie kulszowym (tuber ischiadicum), po wewnętrznej stronie którego obecny jest wyrostek sierpowaty (processus falciformis). Guz kulszowy jest miejscem przyczepu mm. prostowników uda (mm. extensores femoris): m. półścięgnistego (m. semitendinosus), m. półbłonistego (m. semimembranosus) i głowy długiej m. dwugłowego uda (caput longum m. bicipitis femoris), a także: więzadła krzyżowoguzowego (lig. sacrotuberale), części m. przywodziciela wielkiego (m. adductor magnus) oraz m. czworobocznego uda (m. quadratus femoris).           18 Kość łonowa (os pubis) składa się z trzonu oraz gałęzi górnej i dolnej. Trzon (corpus ossis pubis) tworzy przednią część panewki (acetabulum) i posiada wyniosłość biodrowołonową (eminentia iliopubica), która stanowi granicę z trzonem kości biodrowej. Gałąź dolna (ramus inferior ossis pubis) posiada powierzchnię spojeniową (facies symphysialis), która współtworzy spojenie łonowe (symphysis pubica). Gałąź górna (ramus superior ossis pubis) posiada 3 brzegi – górny, przedni i tylny. Brzeg górny (margo superior) to grzebień kości łonowej (pecten ossis pubis); przedłuża się kresę łukowatą (linea arcuata) i ma guzek łonowy (tuberculum pubicum). Brzeg przedni i tylny (margo anterior et posterior) tworzą grzebień zasłonowy (crista obturatoria), który posiada guzek zasłonowy przedni i tylny (tuberculum obturatorium anterius et posterius). Pomiędzy tymi brzegami znajduje się bruzda zasłonowa (sulcus obturatorius), która wraz z błoną zasłonową (membrana obturatoria) wypełniającą otwór zasłonowy (foramen obturatum) ogranicza kanał zasłonowy (canalis obturatorius), przez który przechodzą naczynia i n. zasłonowy (vasa obturatoria et n. obturatorius).       19 Kość udowa (femur) jest kością długą. Na nasadzie bliższej (epiphysis proximalis) znajduje się głowa (caput ossis femoris). Ma ona dołek głowy (fovea capitis ossis femoris), od którego odchodzi więzadło głowy (lig. capitis femoris). Głowa łączy się z trzonem poprzez szyjkę (collum ossis femoris). Na trzonie (corpus ossis femoris) w pobliżu nasady bliższej znajdują się dwa krętaże – większy i mniejszy. Krętaż większy (trochanter major) jest miejscem przyczepu m. pośladkowego najmniejszego i średniego (m. gluteus minimus et medius) oraz m. gruszkowatego (m. piriformis). W jego pobliżu znajduje się dół krętażowy (fossa trochanterica), gdzie dochodzą ścięgna m. zasłaniacza wewnętrznego i zewnętrznego (m. obturatorius intrnus et externus). Do krętaża mniejszego (trochanter minor) przyczepia się m. biodorowolędźwiowy (m. iliopsoas). Granicą między krętażami jest z tyłu grzebień międzykrętażowy (crista intertrochanterica), a z przodu kresa miedzykrętażowa (linea intertrochanterica), do której przyczepia się więzadło biodrowoudowe (lig. iliofemorale) i kulszowoudowe (lig. ischiofemorale). Powierzchnia trzonu jest na przekroju okrągła i gładka, z wyjątkiem położonej z tyłu kresy chropawej (linea aspera). Skład się ona z wargi bocznej i przyśrodkowej. Warga boczna (labium laterale) przedłuża się w górze w guzowatość pośladkową (tuberositas glutea), a w dół w nadkłykieć boczny (epicondylus lateralis); ponadto przyczepia się doń m. obszerny boczny (m. vastus lateralis) i głowa krótka m. dwugłowego uda (caput breve m. bicipitis femoris). Warga przyśrodkowa (labium mediale) przedłuża się w górze w kresę miedzykrętażową (linea intertrochanterica) i w kresę  grzebieniową (linea pectinea), gdzie przyczepia się m. grzebieniowy (m. pectineus), w dole zaś w nadkłykieć przyśrodkowy (epicondylus medialis) i w guzek przywodzicieli (tuberculum adductorium), gdzie przyczepia się m. przywodziciel wielki (m. adductor magnus); ponadto warga stanowi przyczep dla mm. przywodzicieli uda (mm. adductoris femoris). Na nasadzie dalszej (epiphysis distalis) obecne są dwa kłykcie – boczny i przyśrodkowy (condylus lateralis et medialis). Pomiędzy nimi znajduje się dół międzykłykciowy (fossa intercondylaris) i kresa międzykłykciowa (linea intercondylaris). Każdy kłykieć posiada nad sobą odpowiedni nadkłykieć; do nadkłykci przyczepiają się więzadła poboczne kolana – odpowiednio boczne i przyśrodkowe (lig. collaterale laterale et mediale). Przednie powierzchnie kłykci stanowią powierzchnię rzepkową (facies patellaris). Oba nadkłykcie wraz z kresą międzykłykciową ograniczają powierzchnię podkolanową (facies poplitea). Rzepka (patella) jest największą w organizmie ludzkim trzeszczką, czyli kością znajdującą się wewnątrz więzadła. Rzepka znajduje się w ścięgnie końcowym m. czworogłowego uda (m. quadriceps femoris). Posiada podstawę (basis) i szczyt (apex). Na powierzchni przedniej znajdują się otworki naczyniowe (foramina vasorum), a na powierzchni tylnej – powierzchnia stawowa (facies articularis) podzielona na część przyśrodkową i boczną (pars medialis et lateralis).     20 Piszczel (tibia) jest kością długą. Na nasadzie bliższej (epiphysis proximalis) od strony górnej widoczne są dwa kłykcie – boczny i przyśrodkowy (condylus lateralis et medialis), z których każdy posiada powierzchnię stawową górną (facies articularis superior). Ponadto kłykieć boczny posiada powierzchnię stawową strzałkową (facies articularis fibularis) do połączenia z głową strzałki (caput fibulae) oraz guzowatość pasma biodrowopiszczelowego (tuberositas tractus iliotibialis), do której pasmo to dochodzi. Pomiędzy kłykciami znajduje się wyniosłość międzykłykciowa (eminentia intercondylaris), na której obecne są guzki międzykłykciowe – boczny i przyśrodkowy (tuberculum intercondylare laterale et mediale) oraz pola międzykłykciowe – przednie i tylne (area intercondylaris anterior et posterior), gdzie przyczepiają się więzadła krzyżowe kolana (ligg. cruciformia genus). Trzon (corpus tibiae) posiada brzegi: przyśrodkowy (margo medialis), międzykostny (margo interosseus) i przedni (margo anterior), na którym znajduje się guzowatość piszczeli (tuberositas tibiae), gdzie przyczepia się więzadło rzepki (lig. patellae). Posiada również powierzchnie: boczną (facies lateralis), przyśrodkową (facies medialis) i tylną (facies posterior), gdzie widzimy kresę m. płaszczkowatego (linea m. solei), stanowiącą granicę pomiędzy tym mięśniem a m. podkolanowym (m. popliteus). Na nasadzie dalszej (epiphysis distalis) od strony stopy widzimy powierzchnię stawową dolną (facies articularis inferior), od strony bocznej – wcięcie strzałkowe (incisura fibularis), od strony przyśrodkowej – kostkę przyśrodkową (malleolus medialis) z powierzchnią stawową kostkową (facies articularis malleolaris). Na stronie tylnej znajduje się bruzda kostkowa (sulcus malleolaris), przez którą przechodzi ścięgno m. piszczelowego przedniego (tendo m. tibialis posterioris) i ścięgno m. zginacza palców długiego (tendo m. flexoris digitorum longi).       21 Strzałka (fibula) również jest kością długą. Nasadę bliższą (epiphysis proximalis) nazywa się głową strzałki (caput fibulae). Znajduje się na niej szczyt głowy strzałki (apex capitis fibulae) oraz powierzchnia stawowa głowy strzałki (facies articularis capitis fibulae). Oprócz tego na zewnętrznej stronie głowy kończą się: ścięgno m. dwugłowego uda (tendo m. bicipitis femoris), więzadło poboczne strzałkowe (lig. collaterale fibulare), część m. strzałkowego długiego (m. fibularis longus) i część m. płaszczkowatego (m. soleus). Trzon strzałki (corpus fibulae) posiada brzeg przedni (margo anterior), tylny (margo posterior) i międzykostny (margo interosseus). Do dwóch pierwszych przyczepiają się przegrody międzymięśniowe goleni – odpowiednio przednia i tylna (septum intermusculare cruris anterior et posterior). Brzeg międzykostny łączy się z grzebieniem pośrodkowym (crista medialis). Trzon posiada również powierzchnię tylną (facies posterior), boczną (facies lateralis) i przyśrodkową (facies medialis), gdzie występuje grzebień pośrodkowy i gdzie przyczepia się błona międzykostna goleni (membrana interossea cruris). Nasada dalsza (epiphysis distalis) przedłuża się w kostkę boczną (malleolus lateralis), która posiada swój dół (fossa malleoli lateralis) oraz powierzchnię stawową kostkową (facies articularis malleolaris), łączącą się z kością skokową (talus). Obecna jest również bruzda kostki bocznej (sulcus malleoli lateralis), przez którą przewijają się ścięgna mm. bocznych goleni (mm. laterales cruris), tj. m. strzałkowego długiego i krótkiego (m. fibularis longus et brevis).       22 Kości stopy (ossa pedis) dzielą się na kości stępu, kości śródstopia i kości palców stopy. Kości stępu (ossa tarsi) występują w dwóch szeregach – bliższym i dalszym. Do szeregu bliższego należy kość skokowa (talus) i kość piętowa (calcaneus), między oba szeregi wciska się kość łódkowa (os naviculare), zaś do szeregu dalszego należą 3 kości klinowate (ossa cuneiformia) i kość sześcienna (os cuboideum). Kość skokowa (talus) składa się z trzonu, szyjki i głowy. Na trzonie (corpus tali) występuje bloczek (trochlea tali), który posiada powierzchnię górną (facies superior) łączącą się z powierzchnią stawową dolną piszczeli (facies articularis inferior tibiae), powierzchnię kostkową boczną (facies malleolaris lateralis) łączącą się z kostką boczną i wysyłającą wyrostek boczny kości skokowej (processus lateralis tali) oraz powierzchnię kostkową przyśrodkową (facies malleolaris medialis) łączącą się z kostką przyśrodkową. Na trzonie znajduje się jeszcze powierzchnia stawowa piętowa tylna (facies articularis calcanea posterior) łącząca się z kością piętową i wyrostek tylny kości skokowej (processus posterior tali), rozdzielony na guzek boczny i przyśrodkowy (tuberculum laterale et mediale) bruzdą ścięgna m. zginacza długiego kciuka (sulcus tendinis m. flexoris hallucis longi). Na szyjce (collum tali) znajduje się powierzchnia stawowa piętowa średnia (facies articularis calcanea media) łącząca się z podpórką kości piętowej (sustentaculum tali) oraz bruzda kości skokowej (sulcus tali) która z bruzda kości piętowej (sulcus calcanei) tworzy zatoką stępu (sinus tarsi) wypełnioną więzadłem skokowopiętowym międzykostnym (lig. talocalcaneum interosseum). Na głowie (caput tali) znajduje się powierzchnia stawowa łódkowa (facies articularis navicularis), powierzchnia stawowa dla więzadła piętowołódkowego (facies articularis pro ligamento calcaneonaviculari) i powierzchnia stawowa piętowa przednia (facies articularis calcanea anterior). Kość piętowa (calcaneus) składa się z guza i trzonu. Guz (tuber calcanei) posiada wyrostek boczny i przyśrodkowy (processus medialis et lateralis tuberis calcanei), a także jest miejscem przyczepu więzadła piętowego (Achillesa) (tendo calcanei). Na trzonie (corpus calcanei) z przodu widzimy powierzchnię stawową sześcienną (facies articularis cuboidea) dla kości sześciennej, po stronie przyśrodkowej – podpórkę, a z boku – bloczek strzałkowy.   Podpórka (sustentaculum tali) posiada powierzchnię stawową skokową średnią i przednią (facies articularis talaris media et anterior); na powierzchni przedniej znajduje się bruzda kości piętowej (sulcus calcanei) współtworząca zatokę stępu, dalej zaś widać powierzchnię stawową skokową tylną (facies articularis talaris posterior). Na dole podpórki mamy bruzdę ścięgna m. zginacza długiego kciuka (sulcus tendinis m. flexoris hallucis longi). Przez bloczek strzałkowy (trochlea fibularis) przewijają się ścięgna m. strzałkowego długiego i krótkiego (tendo m. fibularis longi et brevis), stąd bruzda ścięgien mięśni strzałkowych (sulcus tendinum musculorum fibularium). Kość łódkowa (os naviculare) posiada powierzchnię grzbietową i podeszwową. Na pierwszej z nich obecna jest guzowatość (tuberositas ossis navicularis) gdzie przyczepia się ścięgno m. piszczelowego tylnego (m. tibialis posterior), zaś na powierzchni podeszwowej mamy bruzdę dla ścięgna tego mięśnia. Kości klinowate (ossa cuneiformia) są 3: przyśrodkowa (os cuneiforme mediale) największa, pośrednia (os cuneiforme intermedium) najmniejsza i najkrótsza oraz boczna (os cuneiforme laterale). Jak nazwa wskazuje, wszystkie mają kształt klinów, z tym że przyśrodkowa skierowana jest klinem w górę, zaś pozostałe w dół. Kość sześcienna (os cuboideum) posiada guzowatość (tuberositas ossis cuboideum), a na krótszej ścianie bocznej wcięcie z bruzdą ścięgna m. strzałkowego długiego (sulcus tendinis m. fibularis longi)   Kości śródstopia (ossa metatarsi) występują w liczbie 5. Każda składa się z podstawy (basis), trzonu (corpus) i głowy (caput). Po bocznej stronie obecny jest dołek dla więzadła pobocznego (lig. collaterale).       Kości palców stopy czyli paliczki stopy (ossa digitorum pedis s. phalanges pedis) rozmieszczone są podobnie jak w ręce – paluch (hallux s. hallex) posiada paliczek bliższy i dalszy (phalanx proximalis et distalis), zaś pozostałe palce – paliczek bliższy, środkowy i dalszy (phalanx proximalis, media et distalis). Każdy paliczek posiada podstawę (basis), trzon (corpus) i głowę (caput), na której w paliczkach dalszych obecna jest guzowatość paliczka dalszego (tuberositas phalangis distalis).          

: Data Publikacji.: 05-02-26

CHEMIA. Reguła przekory. Reguła le Chatelier. Reguła przekory Le Chatelier-Browna.

: Opis.: „Jeżeli na układ znajdujący się w stanie równowagi podziałamy bodźcem z zewnątrz (zmienimy temperaturę, ciśnienie, stężenia reagentów), to w układzie tym zajdą procesy dążące do tego, by zaburzona równowaga została przywrócona.”        Mówiąc prościej układ działa zawsze "na przekór",   jeżeli obniżamy temperaturę, to układ będzie chciał ją z powrotem podnieść.    Cała reakcja chemiczna musi być cały czas w równowadze.          Zmiana stężeń reagentów a stan równowagi.   Stężenia substratów i produktów możemy dowolnie zmieniać.      Jeżeli ZWIĘKSZYMY STĘŻENIA substratów, w układzie zostanie zaburzona równowaga, będzie nadwyżka substratów w stosunku do produktów. Układ będzie dążył do tego, aby zminimalizować działanie bodźca, zatem konieczne będzie zmniejszenie stężenia substratów, a zwiększenie stężenia produktów.  W związku z tym, że cząsteczek substratów jest więcej, częściej dochodzi do zderzeń efektywnych, tzn. takich zderzeń cząsteczek ,   w wyniku których powstaje nowa cząsteczka (najczęściej produkt reakcji).    W związku z tym zacznie przybywać produktów i ubywać substratów aż do momentu ponownego ustalenia się równowagi chemicznej.  Można powiedzieć, że wydajność reakcji rośnie, ponieważ wytwarzanie produktu jest efektywniejsze.  Analogicznie postępujemy w wypadku, gdy zwiększymy stężenie produktów.  Jeżeli produktów będzie zbyt dużo w porównaniu z ilością substratów, układ będzie dążył do odtworzenia cząsteczek substratów, więc produkty zaczną się rozpadać do substratów. Wydajność reakcji zmaleje w wyniku ubywania produktów.  Mówiąc prościej, przy zwiększeniu stężenia substratów stan równowagi zostanie przesunięty w stronę produktów czyli w prawo, a przy zwiększeniu stężenia produktów w stronę substratów czyli w lewo.      Jeżeli ZMNIEJSZYMY STĘŻENIA substratów, w układzie pojawi się deficyt substratów. Cząsteczki produktów zaczną się rozpadać, by uzupełnić niedobór substratów.  Wydajność zmaleje w wyniku spadku efektywności tworzenia produktu. Jeżeli zmniejszymy stężenie produktów, powstanie ich niedobór, zatem substraty zaczną się łączyć, dając produkt i tym samym uzupełniając jego ubytek.    Wydajność wzrośnie, odprowadzanie produktu z układu jest zatem prostym sposobem na zwiększenie wydajności procesu. Czyli zmniejszenie stężenia substratu powoduje przesunięcie równowagi reakcji w stronę substratów (w lewo), natomiast zmniejszenie stężenia produktów przesuwa równowagę reakcji w stronę produktów (w prawo).  Jak się ma temperatura na stan równowagi?  Jeżeli do przebiegu reakcji konieczne jest dostarczenie ciepła z zewnątrz, reakcja jest endotermiczna, a entalpia takiej reakcji jest większa od zera. Jeżeli procesy zachodzące w układzie powodują wzrost temperatury otoczenia, tzn. ciepło jest uwalniane, to reakcja nazywana jest egzotermiczną i jej entalpia jest mniejsza od zera. Jeżeli proces jest egzotermiczny, traktujemy ciepło jako jeden z produktów, gdy ciepło jest pochłanianie przez układ, traktujemy je jako substrat.  Jeżeli ZWIĘKSZYMY TEMPERATURĘ reakcji egzotermicznej, postępujemy w ten sam sposób jak gdybyśmy zwiększali stężenie produktu (ciepło jest produktem reakcji egzotermicznej), równowaga reakcji przesunie się w stronę substratów (w lewo, tj. w celu ochłodzenia układu).  Jeżeli ZWIĘKSZYMY TEMPERATURĘ reakcji endotermicznej, postępujemy tak samo, jak gdybyśmy zwiększyli stężenie substratów, równowaga przesunie się w stronę produktów (w prawo)  Jeżeli ZMNIEJSZYMY TEMPERATURĘ reakcji egzotermicznej, to tak, jak gdybyśmy zmniejszyli ilość produktu, równowaga przesunie się w stronę produktów (w prawo, tj. w celu ogrzania układu)  Jeżeli ZMNIEJSZYMY TEMPERATURĘ reakcji endotermicznej, postępujemy analogicznie jak przy zmniejszaniu stężeń substratów, stan równowagi zostanie przesunięty w stronę substratów (w lewo)   Ciśnienie?  Do określenia, jak na układ wpłynie zmiana ciśnienia, musimy obliczyć liczbę moli cząsteczek gazowych (g) po stronie substratów i produktów. Nie można brać pod uwagę cząsteczek w stanie ciekłym (c) i stałym (s). Zakładamy, że układ jest układem zamkniętym, żaden z reagentów nie opuszcza środowiska reakcji, objętość jest stała (nie zmienia się w czasie).  Im więcej cząsteczek gazowych, tym silniejsze ciśnienie jest wywierane.     prykład na reakcji syntezy amoniaku z azotu i wodoru:  N2(g)+3H2(g)2NH3(g)  Po stronie substratów są 4 mole cząsteczek gazowych (mol azotu i 3 mole wodoru), po stronie produktów są 2 mole cząsteczek gazowych (amoniaku). W związku z tym substraty wywierają wyższe ciśnienie niż produkt reakcji.  Jeżeli w takim przypadku ZWIĘKSZYMY CIŚNIENIE, to w układzie zajdą procesy dążące do zmniejszenia ciśnienia, zacznie powstawać coraz więcej amoniaku, który wywiera na układ mniejsze ciśnienie niż wodór i azot. Równowaga zostanie przesunięta w stronę produktów (w prawo, w celu obniżenia ciśnienia).   Jeżeli w takim przypadku ZMNIEJSZYMY CIŚNIENIE, układ będzie dążył do zwiększenia ciśnienia, cząsteczki amoniaku będą się rozpadać, tworząc wodór i azot, które z kolei podniosą ciśnienie. Równowaga przesunie się w stronę produktów (w lewo, ku zwiększeniu ciśnienia).  W niektórych przypadkach to ciśnienie wywierane przez produkty jest większe, postępujemy analogicznie jak w poprzednim przykładzie.  Niekiedy ciśnienie wywierane przez substraty jest takie samo jak ciśnienie wywierane przez produkty, np. H2(g)+I2(g)2HI(g). Po obu stronach równania udział biorą 2 mole cząsteczek gazowych. W takich sytuacjach zmiana ciśnienia, podwyższenie czy obniżenie, nie wpłynie na stan równowagi.  Wpływ KATALIZATORA na układ w stanie równowagi:  Katalizator przyspiesza przebieg reakcji, poprzez obniżenie energii aktywacji (minimalnej energii niezbędnej do zapoczątkowania reakcji), nie zużywa się w trakcie trwania procesu. Katalizator, co bardzo ważne, nie wpływa na stan równowagi, zatem również nie da się, dodając katalizator, zmniejszyć bądź zwiększyć wydajności reakcji, możemy ją tylko przyspieszyć.  Wpływ INHIBITORA na układ w stanie równowagi:  Analogicznie do katalizatora, z tą różnicą, że inhibitor zwalnia przebieg reakcji.  

: Data Publikacji.: 03-02-26

CHEMIA. Elektroliza. Katody i anody. Prawa Faradaya.

: Opis.: Trochę o elektrolizie. Czyli katody i anody. :)         Elektroliza    Zespół procesów fizycznych i chemicznych zachodzących podczas przepływu przez elektrolit stałego prądu elektrycznego to elektroliza. Podczas elektrolizy zachodzą procesy odwrotne w stosunku do przemian zachodzących w czasie pracy ogniwa galwanicznego. Jony elektrolitu przemieszczają się w kierunku odpowiedniej elektrody − aniony kierują się do anody, gdzie ulegają utlenieniu, zaś kationy dążą do katody, na której zachodzi redukcja.   We wszystkich procesach elektrochemicznych katoda jest zawsze elektrodą, na której zachodzi proces redukcji, zaś anodą czyli elektroda, na której zachodzi utlenianie.     Znak elektrod w elektrolizerze jest przeciwny do znaku elektrod w ogniwie galwanicznym, bo w elektrolizerze katoda jest połączona z ujemnym, a anoda z dodatnim biegunem zewnętrznego źródła prądu.    Elektroliza przebiega tylko wówczas, gdy do elektrod przyłożone jest napięcie wyższe od siły elektromotorycznej (SEM) ogniwa. Najniższe napięcie które jest potrzebne do zapoczątkowania elektrolizy to napięciem rozkładowe.         Procesy chemiczne zachodzące podczas elektrolizy są zależne od składu roztworu,    materiału elektrod, przyłożonego napięcia i temperatury. W niektórych wypadkach produkty elektrolizy mogą wchodzić w reakcje wtórne z materiałem elektrod lub z substancjami obecnymi w roztworze. O tym, które jony będą się utleniać, a które redukować łatwiej od innych decyduje przede wszystkim potencjał danej reakcji elektrodowej.         Zaawsze obojętne są jony i koniec.     H+i OH− pochodzące z autodysocjacji wody oraz cząsteczki wody, które również mogą ulegać reakcjom elektrodowym.         Reakcje katodowe         Przy najniższym napięciu ulegają rozładowaniu kationy metali o największych wartościach potencjałów normalnych Eo.         W praktyce oczywiście musi być inaczej i w roztworach wodnych redukcji ulegają kationy o potencjale wyższym od potencjału glinu (Eo= − 1,67 V), czyli położone w szeregu elektrochemicznym za glinem.    Metali położonych w szeregu elektrochemicznym przed glinem (np. Mg, Na,) nie można wydzielić elektrolitycznie z wodnych roztworów na elektrodach metalicznych (z wyjątkiem elektrody rtęciowej).         Jeżeli roztwór elektrolitu nie zawiera kationów metali mogących się rozładować, wówczas na katodzie wydziela się wodór który pochodzi z redukcji kationów wodoru (jeżeli roztwór elektrolitu ma odczyn kwaśny) lub z redukcji wody:         2 H+ + 2 e = H2 (para)    2 H2O + 2 e → H2 (para) + 2 OH−         Gdy roztwór który podajemy elektrolizie zawiera kilka kationów metali to rozładowaniu ulega na katodzie najpierw kation o najwyższym potencjale wydzielania, a po wyczerpaniu się kationów tego metalu rozpoczyna się rozładowywanie kolejnego jonu:          Reakcje anodowe    W pierwszej kolejności rozładowaniu ulegają aniony kwasów beztlenowych, np. Cl−,Br−, I−, S2−.         Jeżeli roztwór elektrolitu nie zawiera takich anionów to na anodzie wydziela się tlen, pochodzący z rozkładu anionów wodorotlenowych (gdy roztwór elektrolitu ma odczyn zasadowy) lub z utleniania cząsteczek wody:         2 OH− = 1⁄2 O2 (para) + H2O + 2 e     H2O = 1⁄2 O2 (para) + 2 H+ + 2 e         Obecne w roztworze aniony kwasów tlenowych nie rozładowują się, a na anodzie zachodzi drugi z wyżej napisanych procesów (utlenianie wody).          Bilans procesu elektrolizy czyli Faraday. Często uczony w szkołach.         I prawo Faradaya         Po krótce to masa na elektrodzie podczas elektrolizy jest proporcjonalna do ładunku przepływającego przez elektrodę.         Stała Faradaya, w skrócie zwana faradayem oznacza ładunek 1 mola elektronów.     Miedzy stałą Avogadra NA, stałą Faradaya F i ładunkiem elementarnym elektronu e istnieje zależność    F = e · NA         1F = 1,6022 · 10−18 C · 6,022 · 1023 mol-1 = 96484,5 C/mol w przybliżeniu 96500 C/mol         II prawo Faradaya    Masy różnych substancji wydzielone na elektrodach podczas przepływu jednakowego ładunku elektrycznego Q = I · t są proporcjonalne do ich równoważników elektrochemicznych.       

: Data Publikacji.: 01-02-26