Według książki Richarda Sugga z Uniwersytetu w Durham „Mummie, kanibale i wampiry. Historia medycyny zwłok od renesansu do epoki wiktoriańskiej ”, do XVIII wieku praktyka jedzenia ludzkiego mięsa była szeroko rozpowszechniona w społeczeństwie europejskim. To prawda, że robiono to wyłącznie w celach medycznych i było to głównie przywilejem monarchów i najwyższej arystokracji.
Tak więc wiadomo na pewno ze źródeł historycznych, że król Karol II z Anglii w 1685 r. i jego siostrzenica królowa Maria II w 1698 r. zjedli zawartość ludzkiej czaszki. Oboje w tym czasie byli bliscy śmierci i mieli nadzieję, że lek pomoże im przedłużyć życie (co niestety nie wyszło).
O czaszkę nie było trudno: Irlandia zajmowała się importem tego „egzotycznego” produktu. Skąd pochodził towar? Najczęściej były to czaszki rozstrzelanych przestępców lub żołnierzy, którzy zginęli na polach bitew. „Importerzy” nie wahali się odkopać grobów.
Używano tłuszczu, mięsa, kości, krwi i skóry zmarłych. Używali nawet zmiażdżonych mumii, których prochy z rozkazu monarchów i przedstawicieli najwyższej arystokracji sprowadzano bezpośrednio z Egiptu. Guzy mózgu były stosowane jako lekarstwo na krwawienia z nosa.
Słowem, możni tego świata potępili kanibalizm, który był praktykowany na przykład wśród Indian amerykańskich.
Jednak jeśli chodzi o zdrowie, nie wahali się skosztować ludzkiego mięsa. Jeśli król Jakub I zabronił używania zwłok do celów medycznych, to jego syn Karol I zachęcał do tworzenia leków, a wnuk Karol II próbował nawet opracować własne „leki ze zwłok”. Za sześć tysięcy funtów (w tym czasie - dużo pieniędzy!) kupił przepis na lekarstwo z zawartości ludzkiej czaszki, a on sam z przyjemnością eksperymentował nad tworzeniem takich leków w specjalnie wyposażonym osobistym laboratorium w tym celu ... nazwa "królewskie krople", niejednokrotnie z powodzeniem stosowane w leczeniu padaczki, drgawek i bólów głowy.
Nie wiadomo, na ile skuteczne było takie „leczenie”, ale stosowanie ludzkiego mięsa, które często połykano, choć w formie zgniecionej, nikogo w tamtych czasach nie szokowało. Takie frykasy były oczywiście mniej dostępne dla zwykłych ludzi niż dla królów ...
Magazyn: Sekrety XX wieku №39, październik 2013







Согласно книге Ричарда Сагга из Даремского университета «Мумии, каннибалы и вампиры. История трупной медицины от Возрождения до Викторианской эпохи », до 18 века практика употребления в пищу человеческого мяса была широко распространена в европейском обществе. Правда, делалось это исключительно в медицинских целях, и в основном это было прерогативой монархов и высшей аристократии.
Итак, из исторических источников достоверно известно, что король Англии Карл II в 1685 году и его племянница королева Мария II в 1698 году съели содержимое человеческого черепа. В то время они оба были при смерти и надеялись, что препарат поможет им продлить жизнь (что, к сожалению, не сработало).
Получить череп оказалось несложно: Ирландия импортировала этот «экзотический» продукт. Откуда товар? Чаще всего это были черепа казненных преступников или солдат, погибших на полях сражений. «Импортеры» не постеснялись раскапывать могилы.
Использовались жир, мясо, кости, кровь и кожа мертвых. Они даже использовали измельченные мумии, прах которых по приказу монархов и представителей высшей аристократии привозили прямо из Египта. Опухоли головного мозга использовались как средство от кровотечений из носа.
Одним словом, сильные мира сего осудили каннибализм, который практиковался, например, среди американских индейцев.
Однако что касается здоровья, они не постеснялись попробовать человеческое мясо. Если король Джеймс I запретил использовать трупы в медицинских целях, его сын Карл I поощрял создание лекарств, а его внук Карл II даже пытался разработать свои собственные «лекарства для трупов». За шесть тысяч фунтов (по тем временам - большие деньги!) Он купил рецепт лекарства из содержимого человеческого черепа, а сам с удовольствием экспериментировал по созданию таких препаратов в специально оборудованной личной лаборатории для с этой целью ... название «королевские капли», не раз успешно использовавшееся при лечении эпилепсии, припадков и головных болей.
Насколько эффективным было это «лечение», неизвестно, но использование человеческого мяса, которое часто глотали, хотя и в раздавленном виде, в то время никого не шокировало. Такие лакомства, конечно, были менее доступны обычным людям, чем королям ...
Журнал: Тайны ХХ века №39, октябрь 2013 г.







Laut einem Buch von Richard Sugg von der Durham University, „Mummies, Cannibals, and Vampires. Die Geschichte der Leichenmedizin von der Renaissance bis zur viktorianischen Ära “ bis ins 18. Jahrhundert war der Verzehr von Menschenfleisch in der europäischen Gesellschaft weit verbreitet. Dies geschah zwar ausschließlich zu medizinischen Zwecken, und es war hauptsächlich das Vorrecht der Monarchen und der höchsten Aristokratie.
So ist aus historischen Quellen sicher bekannt, dass König Karl II. von England 1685 und seine Nichte Königin Maria II. 1698 den Inhalt des menschlichen Schädels aßen. Sie waren zu diesem Zeitpunkt beide dem Tode nahe und hofften, dass das Medikament ihnen helfen würde, ihr Leben zu verlängern (was leider nicht geklappt hat).
Der Schädel war nicht schwer zu bekommen: Irland importierte dieses "exotische" Produkt. Woher kam die Ware? Meistens waren es die Schädel von hingerichteten Kriminellen oder Soldaten, die auf den Schlachtfeldern starben. Die "Importeure" zögerten nicht, die Gräber auszuheben.
Es wurden Fett, Fleisch, Knochen, Blut und Haut der Toten verwendet. Sie verwendeten sogar zerkleinerte Mumien, deren Asche im Auftrag von Monarchen und Vertretern der höchsten Aristokratie direkt aus Ägypten gebracht wurde. Als Heilmittel gegen Nasenbluten werden Hirntumore eingesetzt.
Mit einem Wort, die Mächtigen dieser Welt verurteilten den Kannibalismus, der beispielsweise unter den Indianern praktiziert wurde.
Bezüglich der Gesundheit zögerten sie jedoch nicht, Menschenfleisch zu probieren. Wenn König Jakob I. die Verwendung der Leichen für medizinische Zwecke verbot, förderte sein Sohn Karl I. die Herstellung von Medikamenten und sein Enkel Karl II. versuchte sogar, seine eigenen "Leichenmedikamente" zu entwickeln. Für sechstausend Pfund (damals - viel Geld!) kaufte er ein Rezept für ein Medikament aus dem Inhalt eines menschlichen Schädels und experimentierte selbst gerne mit der Herstellung solcher Medikamente in einem speziell ausgestatteten persönlichen Labor für drugs zu diesem Zweck ... der Name "Royal Drops", mehr als einmal erfolgreich bei der Behandlung von Epilepsie, Krampfanfällen und Kopfschmerzen eingesetzt.
Wie effektiv diese "Behandlung" war, ist unbekannt, aber die Verwendung von Menschenfleisch, das häufig, wenn auch in zerquetschter Form, geschluckt wurde, schockierte damals niemanden. Solche Delikatessen waren natürlich für gewöhnliche Menschen weniger zugänglich als für Könige ...
Magazin: Geheimnisse des 20. Jahrhunderts №39, Oktober 2013