Opis zaginięcia kontynentu Mu.
"Kontynent ten był rozległy i rozciągał się od północy Hawajów na południe. Linia między Wyspą Wielkanocną z jej masywnymi rzeźbionymi kamieniami a Fidżi stanowiła jej południową granicę. Mierzył ponad 5000 mil ze wschodu na zachód i ponad 3000 mil z północy na południe. Kontynent składał się z trzech obszarów lądu, oddzielonych od siebie wąskimi morzami lub kanałami, a na nim mieszkało 64 miliony ludzi podzielonych na „10 plemion” lub „ludy”. Nazywało się „Imperium Słońca” i było centrum całej cywilizacji ziemskiej, jej nauki, sztuki i handlu. Jego wielkich miast było siedem, a jego mieszkańcy, będąc wykwalifikowanymi nawigatorami, wysłali kolonistów do wszystkich części Ziemi.
Cały kontynent falował i kołysał się jak fale oceanu. Ziemia drżała i trzęsła się jak liście drzewa podczas burzy. Świątynie i pałace runęły na ziemię, a pomniki i posągi zostały przewrócone. Miasta stały się stertami ruin. Gdy ziemia unosiła się i opadała, drżała i drżała, ognie znajdujące się pod spodem wybuchły, przebijając chmury ryczącymi płomieniami o średnicy 3 mil. Tam spotkały się z piorunami, które wypełniły niebiosa. Ziemię spowijał gęsty czarny kłąb dymu. Ogromne kataklizmowe fale przetoczyły się nad brzegami i rozprzestrzeniły na równiny. Miasta i wszystkie żywe istoty poszły na zagładę. Powietrze wypełniły pełne bólu krzyki tłumu. Lud szukał schronienia w swoich świątyniach i cytadelach, aby zostać wypędzonym przez ogień i dym,
„W nocy” ziemia została rozdarta i rozdzielona na kawałki. Z grzmiącym rykiem zatonęła, skazana na zagładę ziemia. W dół, w dół, w dół, w dół, w dół, do paszczy piekła, „zbiornika ognia”. Gdy zniszczona ziemia wpadła w tę wielką otchłań ognia, „płomienie wystrzeliły wokół i otoczyły ją”..