Niewolnicy wikingów, chociaż byli w stanie zarobić lub kupić swoją wolność, najczęściej kończyli złożeni w ofierze na cześć swoich zmarłych panów.
Społeczeństwo Wikingów zostało podzielone na trzy podstawowe klasy statusu: szlachcic („ jarl ” lub „ eorl ”), wolny człowiek („ karl ”, „ ceorl ”) i niewolnik. 

Niewolnik był poddanym w hierarchii Wikingów, istniejącym jako własność należąca do ich pana. Stan dziedziczny, oznaczający, że osoby urodzone przez zniewolonych rodziców same od urodzenia były automatycznie niewolnikami, inni weszli w niewolę przez pojmanie na wojnie lub niezdolność do spłaty długów; handel schwytanymi niewolnikami stanowił centralny element gospodarki Wikingów, przy czym szacunkowo 10 procent populacji w Skandynawii Wikingów uważano za niewolników, a większość gospodarstw domowych utrzymywała co najmniej kilku niewolników, niektórzy nawet do trzydziestu.

Traktowanie niewolników różniło się naturalnie między panami, ale ogólne warunki były jednakowo złe. Badania Anny Kjellström dotyczące grobów niewolników w Skandynawii, oprócz tego, że przydzielono im najtrudniejszą pracę i zmagają się z codziennym wykorzystywaniem seksualnym, zdecydowanie wskazują, że większość niewolników nie umarła w spokoju.

 W rzeczywistości wielu niewolników zostało pochowanych, dobrowolnie lub w inny sposób, wraz ze swoimi zmarłymi panami na ofiarę z ludzi; zachowała się jedna współczesna relacja z tego rytuału od arabskiego odkrywcy Ibn FadlĘna, który wyszczególnił, że „sześciu mężczyzn weszło do pawilonu i wszyscy obcowali z niewolnicą. Dwóch z nich chwyciło ją za nogi, dwie ręce i położyli żywa lub umarłą koło pana.