Drzewo Świata Majów było drzewem ceiba, które nazwali yaxche i gdzie „dusze zmarłych przodków wznoszą się przez korzenie i wznoszą się poprzez pień i gałęzie do królestwa niebieskiego”. Podobnie Zoroaster powiedział, że drzewo jest dla duszy drogą do nieba. Dla Japończyków było postrzegane jako „ogromna metalowa sosna, która rośnie na północy w centrum świata”, podczas gdy koncepcja drzewa świata jako gwiazdy lub drzewa niosącego klejnoty na niebie, znajduje się również wśród Arabów, gdzie zodiak jest przedstawiony jako „drzewo z dwunastoma gałęziami, których owocem były gwiazdy, a nieco podobna idea pojawia się w apokaliptycznym drzewie życia, które „rodzi dwanaście rodzajów owoców i wydaje swój owoc w każdy miesiąc.'”
W starożytnym Egipcie bogini Nut jest „boginią niebiańskiego oceanu, której ciało jest przystrojone gwiazdami. Pielgrzym do niższego świata je owoc, a bogini wychylająca się z drzewa wylewa wodę życia”. To było na zachodzie, po drodze, którą przebyli zmarli. Na wschodzie „było inne drzewo z szerokimi, promieniującymi gałęziami niosącymi klejnoty, po których silne poranne słońce Horus wspięło się do zenitu nieba. Sugerowano, że ten „Jawor Szmaragdowy” był mitologicznym przedstawieniem pięknych zielonych odcieni na horyzoncie podczas wschodu i zachodu słońca”.
Na zdjęciu drzewo Ceiba.