PUŁAPKI SPOŁECZNE.
"Czy wiesz, jak łapane są małpy w Indiach?
Bardzo łatwe są do złapania.
Dzbanki z wąską szyjką zakopuje się w ziemi i wrzuca do niej orzechy. Nadchodzi małpa. Widzi dziurę w ziemi. Widzi orzechy w dziurze. Dużo orzechów.
Wkłada palce do dziury i zgarnia tyle orzechów, ile tylko może. Grabie pełną garść. I próbuje je wydostać.
Ale nie może ich wyciągnąć, ponieważ łapa z orzechami nie może przebić się przez wąską szyjkę dzbanka.
Cóż, nie może!
Małpa w pierwszej chwili wścieka się, skacze, wyrywa łapę. Potem uspokaja się i siada. Godzina. Dwie. Trzy.
Ale żeby rozluźnić palce i upuścić orzechy, nie zgaduje!
Cóż, nie może wypuścić orzechów! Nie jest w stanie.
Potem przychodzą myśliwi i zabijają małpy. Nawet nie z broni. Po prostu kijami.
Podchodzą i biją małpy po głowach. Jedną po drugiej. I umierają, bez wypuszczania orzechów.
Więc chodzi o nas. Jesteśmy tymi małpami. Z garścią orzechów. Ktoś ma orzechy - edukacja, z której szkoda rezygnować. Ktoś ma męża, z którym może byc, ale raczej się w nim nie zakocha. Ktos ma pracę nie znosząc jej etc..etc.....
A my siedzimy z tym wszystkim, nie mogąc rozprostować palców.
I siedzimy, i siedzimy...
Dlaczego siedzimy? Na co czekamy? Przeciez, przyjdą myśliwi z kijami. A my nadal siedzimy! Przekonywujac siebie i innych.
Gdzie pojdziemy? Kto nas potrzebuje?
Ale te orzechy ...
Siedzimy przez całe życie. Do emerytury. Do nagrobka."
Fragment książki „ Praktyczny przewodnik po polowaniu na szczęście ”-James Martin