Zwróćcie uwagę na opis rysunku.
Ogień grecki, płynny ogień był mieszanką używaną przez Bizantyjczyków od 668 roku do atakowania wrogów ogniem. A w szczególności do podpalania wrogich statków i obrony strategicznych pozycji na ściany.
Wiele powiedziano o składzie, ale tajemnica została tak dobrze utrzymana, że do tej pory nie wiemy na pewno, co zostało użyte.
Jej wojenną skuteczność zapewniał fakt, że pożarów wywołanych przez miksturę nie można było ugasić wodą, co przeciwnie ożywiło jego siłę.
Teofanes Wyznawca przypisuje wynalezienie ognia greckiego Kalinikowi, który mieszkał w Eliopolis (dziś Baalbek w Libanie) w VII wieku.
Pierwsze udokumentowane użycie pochodzi z pierwszego oblężenia Konstantynopola przez Arabów w 674 roku, kiedy to został użyty przez Bizantyjczyków na murach. Użycie ognia greckiego nie powiodło się podczas drugiego oblężenia Konstantynopola, prowadzonego przez muzułmańskich Arabów w latach 717-718.
Broń była używana przez kilka stuleci, ale nie ma dowodów na jej użycie od czwartej krucjaty. To porzucenie jest prawdopodobnie spowodowane faktem, że grecki ogień wymagał surowców, do których Cesarstwo Bizantyjskie nie miało już dostępu.
Na zdjęciu: ogień grecki przeciwko flocie buntownika Tomasza Słowianina. Z XII-wiecznego rękopisu Skylitzes, przechowywanego w Madrycie.
Napis głosi: „flota Rzymian podpalająca flotę wrogów”.