Po raz pierwszy teorie dotyczące tuneli czasoprzestrzennych pojawiły się w 1916 roku, choć wtedy nie tak je nazywano. Przeglądając inne fizyczne rozwiązanie równań w ogólnej teorii względności Alberta Einsteina, austriacki fizyk Ludwig Flamm zdał sobie sprawę, że możliwe jest inne rozwiązanie. Opisał „białą dziurę”, teoretyczne odwrócenie czasu czarnej dziury. Wejścia do czarnych i białych dziur mogą być połączone przewodem czasoprzestrzennym.
W 1935 Einstein i fizyk Nathan Rosen wykorzystali ogólną teorię względności do rozwinięcia tej idei, proponując istnienie „mostów” w czasoprzestrzeni. Mosty te łączą dwa różne punkty w czasoprzestrzeni, teoretycznie tworząc skrót, który może skrócić czas i odległość podróży. Skróty nazwano mostami Einsteina-Rosena lub tunelami czasoprzestrzennymi.
Ogólna teoria względności Einsteina matematycznie przewiduje istnienie tuneli czasoprzestrzennych, ale do tej pory nie odkryto żadnego. Tunel czasoprzestrzenny o ujemnej masie można zauważyć po sposobie, w jaki jego grawitacja wpływa na przechodzące światło.
Pewne rozwiązania ogólnej teorii względności dopuszczają istnienie tuneli czasoprzestrzennych, w których ujście każdej z nich jest czarną dziurą. Jednak naturalnie występująca czarna dziura, utworzona przez zapadnięcie się umierającej gwiazdy, sama w sobie nie tworzy tunelu czasoprzestrzennego.
Fantastyka naukowa pełna jest opowieści o podróżach przez tunele czasoprzestrzenne. Ale rzeczywistość takich podróży jest bardziej skomplikowana, i to nie tylko dlatego, że jeszcze takiego nie znaleziono.
Pierwszym problemem jest rozmiar. Przewiduje się, że pierwotne tunele czasoprzestrzenne istnieją na mikroskopijnych poziomach, około 10–33 centymetrów. Jednak w miarę rozszerzania się wszechświata możliwe jest, że niektóre z nich zostały rozciągnięte do większych rozmiarów.
Kolejny problem wynika ze stabilności.
Źródło: space.com