Ból i cierpienie są oznaką ograniczenia świadomości przez strukturę ego. Kiedy poszerzasz swoją świadomość i wychodzisz poza dualny świat, zaczynasz inaczej patrzeć na śmierć, chorobę, stratę i inne „tragedie”.
Jeśli ktoś odszedł, nie oznacza to, że ta osoba (dusza) przestała istnieć. Jeśli zdasz sobie sprawę, że śmierć jest tylko przejściem z jednej gęstości do drugiej, tęsknota zniknie.
Jeśli przeniesiesz swoją uwagę z cierpienia na akceptację i obserwację, możesz nawet wyczuć obecność tych, którzy są już w innym wymiarze i połączyć się z nimi.
Teraz granice między światami się zacierają. Już wiele zdolności jest otwartych, ale dla większości ograniczenia umysłu nie pozwalają zobaczyć i poczuć (przy pomocy subtelnej percepcji) tego, czego nie można zobaczyć drugimi oczami.
W wyższych światach oraz w czasach przedpotopowych cywilizacji na Ziemi nie było potrzeby umierania, ponieważ czas w piątym wymiarze nie płynie liniowo (a z szóstego wymiaru po prostu nie ma). Ponadto istoty tych wymiarów mają wielowymiarową percepcję i świadomość jedności.
Nie muszą zmieniać sie, aby ewoluować. Nie muszą chorować i cierpieć, gdyż osiągnęli już taki poziom świadomości, że dla nich rozwój i zdobywanie doświadczenia sprowadza się do obserwacji przy minimalnym nakładzie energii na jakiekolwiek działanie.
Tam „śmierć” reprezentuje świadome i dobrowolne przejście na nowy poziom gęstości. Jednocześnie cała pamięć poprzednich (równoległych) wcieleń i wszelkie doświadczenia są przechowywane w świadomości.
W półmaterialnych światach, czyli w piątym wymiarze, komórki ciała same regenerują się w chwili tu i teraz. Dzięki wysokiemu poziomowi wibracji ciało w 5. wymiarze nabiera struktury krystalicznej (lekkiej), dzięki czemu staje się bardziej podatne na pranę.
Stałe odżywianie Światłem pozwala utrzymać ciało w idealnym stanie. Aby jednak pomieścić taką ilość Światła, konieczne jest wibrowanie z określoną częstotliwością, do której porusza się cała planeta, a wraz z nią świadoma część jej populacji.