Dzieci Indygo:
Pod koniec lat siedemdziesiątych kobieta o imieniu Nancy Ann Tappe zauważyła zmianę koloru aur Dzieci. W 1982 roku opublikowała książkę Understanding Your Life with Colors.
To tutaj pojawia się pierwsza wzmianka o kolorze indygo. Lee Carol i Jan Tober, autorzy Indigo Children i Indigo Celebration, przedstawili badania Tappe dotyczące zmieniających się kolorów aury.
Tappe zauważył, że około 80% dzieci urodzonych po 1980 roku miało wokół siebie tę aurę, którą utożsamiał z ich misją życiową i kolorem życia. To właśnie nazwał indygo. Do 1990 roku zdał sobie sprawę, że około 90% z nich właśnie się rodzi. Indygo to kolor czakry trzeciego oka, centrum energetycznego znajdującego się w głowie między dwiema brwiami. Ta czakra reguluje jasnowidzenie lub energię, zdolność widzenia wizji i duchów, więc większość Dzieci Indygo jest klasyfikowana jako jasnowidząca.
Indigo Children mają wojowniczy charakter, całkowicie wolną od poczucia winy osobowość „buntownika ze sprawą”. Często są określane jako nadpobudliwe lub agresywne, ale o to im chodzi.
Są tutaj, aby zepsuć stare i przestarzałe systemy prawne, edukacyjne, medyczne, cokolwiek innego, ci ludzie są tutaj, aby egzekwować uczciwość i sprawiedliwość na poziomie globalnym. Telepatia i inne zdolności psychiczne są powszechne wśród indygo prowadzących nas do społeczeństwa telepatycznego. Społeczeństwo, które musi opierać się na zasadach „indygo”, aby funkcjonować. Musimy pamiętać, że Indygo istnieją już od około 40 lat, więc nie minie dużo czasu, zanim zajmą stanowiska władzy, aby umożliwić zmiany, które są dla nich święte. Są naturalnymi liderami, usuwając stare i pozostawiając wyraźną ścieżkę nowym dzieciom.
Indigo są często błędnie diagnozowane jako zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADD) lub zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Wynika to z ich wojowniczej natury. Rodzice nie potrafią poradzić sobie z tą intensywną energią i myślą, że jedynym sposobem na ich uspokojenie jest znieczulenie silnymi farmaceutycznymi lekami psychostymulacyjnymi. Ritalina jest przykładem takiego leku, o którym wiadomo, że powoduje poważne skutki uboczne, które utrzymują się lata.