Bombardowania atomowe Hiroszimy i Nagasaki odpowiednio 6 i 9 sierpnia 1945 r. były dwiema operacjami atomowymi przeprowadzonymi przeciwko Cesarstwu Japonii na rozkaz Harry'ego Trumana, ówczesnego prezydenta Stanów Zjednoczonych, podczas wojny światowej II.
W ramach tych dwóch operacji w odstępie trzech dni na miasta Hiroszima i Nagasaki zrzucono dwie bomby atomowe, co spowodowało powszechne zniszczenia i śmierć mieszkańców tych dwóch miast. W wyniku tych dwóch bombardowań atomowych zginęło około 220 000 ludzi, w tym 20 000 japońskich żołnierzy i reszta cywilów.
Bezpośrednio podczas bombardowań zginęło ponad 100 000 osób, a pozostali zmarli do końca 1945 r. w wyniku niszczycielskiego działania promieniowania radioaktywnego.
Pierwsza bomba atomowa, nazwana Little Boy, została zrzucona na Hiroszimę przez bombowiec Boeing B-29 o nazwie Enola Gay. Aby uzyskać większy efekt niszczycielski, bomba miała eksplodować 576 metrów nad ziemią.
Energia wytworzona przez tę bombę była równa energii 16 tysięcy ton trotylu. Oddziaływania atomowe w centrum tej bomby spowodowały nagrzanie się do kilku milionów stopni Celsjusza. To ogromne ciepło całkowicie stopiło wszystko w promieniu półtora kilometra od środka uderzenia bomby.
Ludzie, którzy z daleka widzieli eksplozję „małego chłopca" na niebie Hiroszimy, opowiadali, że widzieli na niebie kolejne słońce. Wydawało się, że całe niebo miasta było pokryte dymem i kurzem i nie można było znaleźć cel
Dowódca operacji zdecydował, że zamiast zrzucać bombę atomową na morze lub zawracać ją do bazy, lepiej będzie zrzucić ją na Nagasaki, kiedy bombowiec wracał do bazy lotniczej na Okinawie. na miasto Nagasaki zrzucono bombę o nazwie „Fat Man”.