Samurajowie zwani także bushi to klasa wojowników w Japonii. Klasa która powstała w X wieku n.e. w Japonii i pełniła służbę wojskową aż do XIX wieku n.e. Elitarni i dobrze wyszkoleni żołnierze, biegli w posługiwaniu się zarówno łukiem, jak i mieczem, byli istotnym elementem średniowiecznych armii Japonii. Samurajowie mogli być przesadnie romantyzowani od XVIII wieku jako uosobienie rycerskości i honoru, ale jest wiele przykładów wykazujących wielką odwagę i lojalność wobec swoich panów, w szczególności popełniających nawet rytualne samobójstwo w przypadku klęski lub śmierci ich pana. Wojny w średniowiecznej Japonii były jednak równie krwawe i bezkompromisowe, jak w każdym innym regionie, a pieniądze były często głównym motywem wielu samurajów do udziału w bitwie. Od XVII wieku n.e. nie jest już potrzebny w celach wojskowych,
Rządowy system poboru w Japonii został zakończony w 792 roku n.e., tak więc w następnym okresie Heian (794-1185 n.e.) utworzono prywatne armie w celu ochrony interesów ziemskich (shoen) szlachty, która spędzała większość czasu poza domem. na dworze cesarskim. To był początek samurajów, imię oznaczające `` pomocnika '', podczas gdy czasownik samurau oznacza służyć, więc termin ten był pierwotnie określeniem klasy, a nie zawodu wojskowego, który później zaczął oznaczać. Były też inne klasy wojowników, ale samuraj był jedynym, który kojarzył się ze służbą na dworze cesarskim.
Samurajowie byli zatrudniani przez feudałów (daimyo) do obrony swoich terytoriów przed rywalami, do walki z wrogami zidentyfikowanymi przez rząd oraz do walki z wrogimi plemionami i bandytami. Z tego powodu samurajowie mogli mieszkać w koszarach, na zamku lub we własnych prywatnych domach. Gdy samurajowie ostatecznie zorganizowali się w grupy kierowane przez watażków posiadających władzę polityczną, byli w stanie przejąć władzę od słabego dworu cesarskiego w XII wieku ne pod rządami takich watażków jak Minamoto no Yoritomo.