Starożytni Babilończycy, uważani za pierwszych znanych astronomów;

 Byli zapalonymi obserwatorami gwiazd. 

Około 6000 lat temu zbudowali wieże strażnicze do skanowania nocnego nieba. Sporządzili mapy gwiazd i widocznych planet. Swoje obserwacje zapisywali na glinianych tabliczkach. Skrupulatnie opracowane dane, wykorzystywali jako podstawę do uprawy i zbioru plonów oraz stworzenia pierwszych kalendarzy służących do regulowania czasu ceremonii religijnych.
Chociaż ich pogląd na wszechświat opierał się na wierzeniach mitologicznych, babilońskie obserwacje astronomiczne i przewidywania były zaskakująco trafne. Byli pierwszymi ludźmi, którzy przewidzieli zaćmienia. Byli w stanie śledzić i przewidywać względne ruchy Słońca, Księżyca, Merkurego i Wenus. Jak starożytni Egipcjanie; z powodzeniem obliczyli długość roku.

Podczas gdy babilońskie obliczenia astronomiczne były niezwykle dokładne jak na współczesne standardy, ich rozumienie kosmosu było dalekie od naszego. Jak wyjaśnia Arthur Koestler w The Sleepwalkers, przełomowej historii zachodniej kosmologii, pierwsze starożytne cywilizacje, Babilończycy, Egipcjanie i Hebrajczycy, postrzegali swoje wszechświaty jako ostrygę otoczoną wodą.
Koestler pisze, że według Babilończyków wilgoć przesiąkająca czasem przez niebo w postaci deszczu tworzy solidną kopułę, podczas gdy wody pod spodem wypływają na powierzchnię jako naturalne źródła, a Słońce, Księżyc i gwiazdy wykonują nad nią powolny, rytualny taniec codziennie. Kopuła, niebo, rozpoczyna się na wschodzie, a kończy na zachodzie.