Jo.e.daai

DUPEK.

- Pomóż mi go powstrzymać! - Krzyczałem prawie do niej. Za późno. Spadaliśmy już miedzy drzewami a konstrukcja samolociku wślizgiwała się wciąż niżej w zieloność wybudzając tłumy owadów , rwąc liście i łamiąc gałęzie epifitów.
- A ty dlaczego to robisz? - Marija ze wszystkich sił parła do przodu. Wydostaliśmy z kadłuba jakieś skrzynki i nieśliśmy je w kierunku pobliskiej skały.
- Kieruje mną gniew i wściekłość. - Wypluwałem słowa przez zaciśnięte zęby. Marija nie obejrzała się nawet.
- Powierzam ci moje życie i życie mojego syna. Ochronisz mnie, prawda? - Głos jej drżał. Dotarliśmy do skały i otworzyliśmy wreszcie skrzynię ze sprzętem rozsypując resztki jedzenia i torebki z wodą. Podłączyłem prąd.
- Będziemy szli. Wąż pierzasty nas otuli i czaszką zieloną nas zasłoni.
- Szybko, włącz komputer i zaświeć jarzeniówkę w jaskini. - Wściekła wskazała na pobliską kupę gałęzi. - Wyreguluj fotel bo przed nami długa sesja, Hombre!
- Nie musisz być cyniczna i nie myśl już o tych czaszkach, bo nie mogę się skupić.
- Ah! Machnęła rękami. Bez samolotu nie dotrzemy tam nigdy. I bez radia. - Zwiesiła głowę i siadła wprost na glinianej wilgoci. Miała rację ale musieliśmy się stąd wydostać wbrew logice i statystykom o rozbitkach. .
      Wilgotne liście oklejały twoje łydki. Małe przywry nadgryzły naskórek ud i ramion. Gorączka kazała nam przeć naprzód przez zieloność, kierunek sam się rozumiał wskazywany jakimś instynktem. Pragniesz lodu i wiatru północy. Chłodu zimy i widoku lam deptających śnieg kopytkami. Kawałem otwartego nieba też byś się zachwyciłł. Tatejro i bumellager też , bo jak coś robić , to porządnie.
Liście, liście większe, coraz większe te liście, liście , ogromne płachty liści i łodygi, łopiany, rabarbary, języki teściowej, draceny i diffenbafie pstre i gutujące w cieniu parnymi, żrącymi kroplami. Kapilarne przepływy wszystko niszczącej wilgoci ,liście małe, rozciaprane skórzane resztki naszych butów. Rozmiękłe ubrania i oklapłe strzępy kapeluszy. To tyle wspomnień po cywilizacji.
Niepotrzebne jest tu i złoto i banknoty. Mam kompas, bo brak gwiazd.
A tu coś po nas łazi. Nie ma jak się wyspać, by nie spuchnąć od ukąszeń małych, niewidzialnych stworzeń, które otaczają nas ze wszech stron, a my znamy tylko zapach, który je przyciąga. Nasz własny smród. Ile robimy dziennie? Piętnaście kilometrów? Mamy ci mówić, że masz o nas zapomnieć? Bo my o tobie nie zapomnimy. Pot zalewa nam oczy. Trzeba iść dalej. Nieznane nazwy paproci i epifitów nie zamącają nam mózgów. Znam sytuację. Jeśli dotrzemy do szosy będzie nam się wydawało, żeśmy uratowani. Ale to nie będzie prawda.
Grzyby rosną szybko. Pod nimi wychowują się dzieci krasnoludków. Charakteryzują się minimózgami podobnie jak grzyby. Amor tuż po krasnoludczym urodzeniu trafia ich prosto w serca srebrnymi promieniami księżyca wśród snu o grzybowej zupie. Ich brody rosną zwolna i dostojnie. Czapeczki szpiczaste pokrywa zatruta czerwień. Uwięzione w zakratowanych latarenkach blade świetliki tęsknią do lokomotywy wyrzucającej iskry. Ich smuteczek to drań. Zmąca sen krasnoludków i siedzi w pieprzniczkach purchawek. Komputer sterujący grzybem przebiegle omija ciała śpiących krasnali i dąży do zgrzybiałej doskonałości.
Po cichu rozlega się pod mchami i niteczkami ogarnia nowe połacie lasu. Jego jest próchno i zgnilizna, i chwała na wieki.
Grzyby są nieśmiertelne. One nie są z tego świata, ani nie będą do niego należeć. Wie to krasnali ród i tam się chroni. Apage satanas powiedz albo lepiej. Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała !




       Tuż przy szosie znalazł nas Dupek o twarzy dupka. Uratował nam życie i nakarmił, i napoił. Bandażował nasze rany. Byliśmy fatalnie spuchnięci od ukąszeń tysiąca małych głodnych stworzeń. Odkaził benzyną całe nasze ciała, tak , że przez chwilę myśleliśmy, że chce podpalić. Znał las.
Nie uśmiechnął się ani razu. Złożył ofiarę duszy knieji, że puściła nas z jej objęć.
Znał się na tym. Dupek nałowił ryb i nasmarował nas ich tłuszczem. Odzyskaliśmy jędrność ruchów, ale nie jasność myśli. Dalej trwaliśmy w koszmarnym położeniu i mieliśmy sraczkę, czyli ładniej mówiąc rozwolnienie. Owady uciekały jednak od nas a zatrucie ich jadem przestawało dawać się we znaki. Wrzucił nas do samolotu i wystartowaliśmy w noc.
Lot był głośny a my upijaliśmy się mętnym płynem z flaszek. Sraczka nam minęła ale za to pojawił się łomot w głowach i zdrętwienie języków. Nogi spuchły nam i nie dało się nimi ruszać. Dupek porobił nam zdjęcia, które zamierzał sprzedać miejscowej gazecie. Naciął nam skórę na spuchliznach i ropa ściekała na podłogę.
Więcej nie pamiętam. I nie chcę.
Krasnoludki gromadnie biją w bębny. Dziś święto gada. Ogolili kapelusze grzybów z małych, białych włosków . A może były to owsiki. Potem wydłubali im oczy.
Dupek zapalił światło przekręcając jakieś dziwne urządzenie na ścianie obok drzwi.
Poczuliśmy wdzięczność i krochmal czystych prześcieradeł w łóżkach.
Byliśmy w nano czasie i w epoce genetyki. Tak to się przynajmniej nazywa w grach komputerowych. Wentylacja i klima. Moskitiery w oknach. Dyskretny strażnik na dachu, a drugi na dzwonnicy. Wszystko wróciło więc do normy.
Wysoki betonowy mur z zatopionym ostroszkłem na grzebieniu. Spiralny drut kolczasty ponad grzebieniem, a nad nim izolatory z drutem prądowym pod napięciem. Dom Dupka. Dupek jest chyba lekarzem bo na helikopterze i avionetce ma namalowane maltańskie krzyże. A może jest ostatnim z tych krzyżowców co opacznie rozumieli wyprawy krzyżowe?
Biedota nie napadnie go nocą by ukraść pralkę i żonę. Maszt radiowy jest tu najważniejszym urządzeniem. Boją się go wieśniacy i pokłony oddają jego potędze.
Wystarczy, że piśnie radiowa fala i na pomoc przyleci ze swoimi ludźmi sąsiad. Lepiej nie zaczynać z Dupkiem mimo, że mało ma tu ludzi. Sieć masztów to Siła Prawa Siły. Nawet Zły Las nie ma tu dostępu. Dupek składa dary w ofierze, bo zna się na lesie. Ale nie żartuje w razie ataku. To się nazywa bogobojność. Chyba nie.
To się nazywa pokora. I my ją czujemy całym swoim jestestwem. Głupie, ale zabilibyśmy w tym miejscu każdego, kto zaatakowałby Dupka. To nasza pokora wobec potęgi natury. A my zostaliśmy jej częścią i podlegamy jej prawom. Duch lasu jest teraz w nas, więc nawet daleko od tego miejsca będziemy nadal składać mu ofiarę i hołd istnienia.


 - Co z tobą ?
- Nic, przepraszam.
- Marija, jednak się wydostaliśmy. - Nie słuchała mnie. Kręciła się w kółko przymierzając nową pstrą sukienkę, tak jakby świat był pełen domów, w szafach których wiszą wieszaki z jej ulubionymi sukniami i innymi ciuchami. Włożyłem kalosze i zacisnąłem skórzane rzemyki na ich wlotach.






>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS117