CI .


A tu własny mózg go zaskoczył.
Jeśli ktoś jest wybrańcem, to nie ma wyboru.
Ta prosta prawda obarcza wybrańca garbem nr 44.
A tu tymczasem myślisz, że to twój, a to tylko włosy na plecach ci się kłębią.
Boś kołtunem. Odrzuciłeś miłość. Dziobem matowe łzy ronisz. Kapią na twój ostatni już miłosny list. Ślepe litery alfabetem kropek wykuwasz w woskowej tafli złudzenia.
A obok siną się plamą odznacza zło. Dziury pamięci. Czym byłeś? Czy byłeś opoką, na której mogli inni budować sny? Czyś źródłem czystym i ożywczym zdrojem, gdzie spijali ducha idei? Czyś gorącym tchnieniem diablich córek, szczękami zielonymi gaszącymi życia? Czy jesteś istnieniem, co peleryną nocy ochrania drżących nóżkami ratlerów? Czy jesteś olbrzymem o powolnych ruchach, skazanych na niepowodzenie? Czy to larwa jest twoim objawem i przeznaczeniem motylim?
Otwórz to pudełko, mimo, że wiesz, że jest puste.
W nim smutek, nie jawne milczenie związane słabą przysięgą.
Moja miłość do ciebie była coraz większa.
Coś mnie dręczy i wzywa daleko. A ja nie wiem dokąd. Zapomnę o bólu i cierpieniu.
Zapomnę o duszy co naprzykrza się nawet wtedy, kiedy śpię.Ta muzyka wyrywa mi mózg. Nic nie wykrzyczy twojego jestestwa wśród chmur ołowiu.
Nikogo nie ma w podziemiach zimnych, w ścianach zmurszałych.
Nie bój się nocy, która jest dla ciebie i siostrą, i bronią.
Nie chcij gwiazd ,światów dalekich ani zwierciadeł, planet zabitych słonecznym żarem, gdzie duchy nasze stłoczone siedzą w szklankach herbaty.
Kobieta płonie żywcem ze zwłokami męża.
Na stosie. Oczy jej płoną.
Uszy zasklepione i suche zęby od tego płomienia, co chciał by jej miłość była wieczna. Duch twego syna powrócił i żyje w wężu. Wzlatujesz ponad równinę.
Widzisz to jasno bez oczu. Lubię, lubię, lubię i jest mi dobrze.
Nie podchodź do brodacza w turbanie na starym mieście. Nie zbliżaj się.
Zachowaj dla siebie swoje myśli. Inaczej ci je wykradnie.
Zrozpaczona biała śmierć poddała się miłości. Lecz ta odrzuciła jej zaloty idąc do nieba. Deszcz cię oczyści. Popiół opadnie. Stróżkami deszczu wpłynie w szczeliny Ziemi. Schowa się tam razem z przeznaczeniem co kocha się w tobie. Ciężarne brzuchy pękają. Krzykiem przerażenia wiszący na pępowinach witają uradowanych rodziców. To nowy świat. Ból wzmaga się i ustaje.
Pieką pięty .
I duszne ich płuca.
Jak możesz znieść tyle cierpienia?
Mogę, bo nie jest moje.

Czyjego boga uczyłeś nie zamykać oczu?
Zmęczonego.
Zimnego.
Bezużytecznego.
Bez uśmiechu i tańca.
Boga za frajer.

Już milcz. Dość na dzisiaj.
Uciętą głowę przyjaciela zatknij na kołku w podzięce, że oddał za ciebie swe życie. Już wkrótce i on się nie obudzi mówiąc o trawie szumiącej i mknących ludziach włochatych.
Pora połamać ten święty chleb.
Zjednoczmy się w gwiezdnej miłości okruchów cierpienia i szczęścia.
Płacz jest szczęściem ubogich. Apage satanas powiedz albo lepiej. Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała !

Nie gnieść się przed wejściem i nie trwonić cienia.
W godzinie śmierci twojej amen.

Zaczęło się od tego, że w panice wyrzucili paski od zegarków i spodni. Potem spodenki i futra. Przestali jeść kiełbasy i jajka. To przez ten miernik życia, który wskazał, że w bunkrze jest żołnierz, a to była tylko jego skórzana kurtka.
No i pokazało się, że ona wciąż żyje i ma swojego ducha skóry wygarbowanej i polakierowanej fabrycznie.
Potem panika ogarnęła wszystkich, bo okazało się, że żołnierze w kurtce to jedna forma życia i tak pokazywał licznik dopóki żołnierz nie zdjął kurtki.
Jeden duch dla dwóch stworzeń? Duch zjednany? Duch gromadny? A może żołnierz stawał się częścią kurtki? I jej duch miał wpływ na żołnierskiego ducha?
Kim stawali się razem? To tak jak z przeszczepionym sercem mordercy. Ale w przypadku kobiety w ciąży licznik wskazywał więcej niż jedno życie.
Kim staje się kobieta w futrze z wilków? A kim jest futro z karakuł?
Kim Krakowiak z pawim piórkiem,
a kim krokodyl, który połknął paryżankę z torebką z jego wuja?
Mam nadzieje, że gdy skończy się ta obsesja, ta głupia moda, ludzie zaczną chodzić jak do tej pory, w czapkach z lisów podziwiając ich dusze, a szanując i życie , i śmierć.
Oddadzą pokłon swym przodkom ubierając się w ich skóry. Technologia istnieje już dzisiaj , w XXI wieku. To ludzka psychika nie nadąża. A szacunek nakazywałby nosić rękawiczki z ciotki rąk i z pewnością nie mogłyby to być jednorazówki. Deflacja przemysłu kiedyś doprowadzi do trwałości pojedynczych egzemplarzy i odejdzie od masówki. Ptaki się lubią. Rozmawiają tylko parę razy. Na końcu linki z psem jest ucho i pan trzyma je w dłoni. Idą razem czując linkę. Nie muszą się widzieć. Pies i jego pan.







       Zegar wybił zardzewiałym głosem ósmą godzinę.
- Nie jedź. - Lepiej ożeń się ze mną.
- Jest rysa. - Hombre przeszedł przez pokój aż do okna. Zasunął kotary i zapiął klamrę.
- Zawsze miałeś dar przekonywania. - Carolina zdjęła pelerynę i kapelusz z szerokim woalem, następnie perukę i rzuciła na fotel. - Muszę cię mieć.
  Hombre polizał ją po łysej czaszce. Wiedział, że Marija wie, co on tu wyprawia. Patrzyła na tą samicę jego oczami i wąchała jego nosem. Czerpał z tego dziwną satysfakcję. Marija była zbyt ciekawska, aby to ominąć, i zazdrosna na tyle by się wściekać. Hombre wysłał jej myśl, owo wspomnienie jak uwiodła Rica. Nie mogło być gorzej. Poczuł strach i napływ pożądania do Caroliny. Wiedział jaka jest. Na głos powiedział jednak.
- Wszyscy się boją. A ja muszę się przespać choć chwilę.
- Niewinni przychodzą tu z siodłem czy kulbaką. - Zadrwiła z niego i siadła okrakiem na krześle.
- Jesteś równie ładna co punktualna, a plotki, które słyszałem są nie prawdziwe.
- Nie rób takiej miny.
- Proszę.
- Krótki spacer? - Spytała innym głosem i założyła ponownie perukę.
To wszystko chyba jest nie dla mnie. Dziwne studium antropologiczne.
Słońce spadło za morze. Jakoś zbyt szybko. Linia horyzontu z początku ostra, zamazała się i rozedrgała. Czerwone kółko tarczy słonecznej wpadło za nią . Tak nagle.
 - Na co czekamy? - Rozebrała się do naga i położyła wygodnie. Zdjęła perukę i zauważył, że głowa i całe jej ciało zostało dokładnie wygolone i wydepilowane, i nie posiadało nigdzie, ale to nigdzie, ani jednego włoska. Podnieciło go to do tego stopnia, że upadł łapiąc nagle urywany oddech i skręcając się w konwulsji kopał nogami. Było mu wspaniale a ona gładziła go po ramionach. Była śliska i całkiem łysa , i oplatała go nogami w pięciu kierunkach. A zresztą , kto to zliczy. Wiła się i łasiła ocierając się o niego biodrami, a on, nieruchomy dał się ponosić falom ciepła i zimna przechodzącymi go na wskroś. Niespodziewanie ubrała perukę a bujne loki opadły na jej piersi. Po co to zrobiła? Przewrócił ją na brzuch i położył się na jej plecach. Leżeli nieruchomo przez bardzo długą chwilę. Każde z nich czekało na sygnał i przeciągali ten moment dalej i jeszcze. W ciszy.
Było to bezpieczne i niebezpieczne zarazem. Nie powiedzieli ani słowa. Lizał jej stopy i ssał palce. Dotykał szyi i całował nasadę jej łysej czaszki. Żłobiła paznokciami rysunek jego mięśni na ramionach i na plecach. Drapała mu uda i kolana. Gryzła szyję. Ugniatał jej biodra w milczeniu. Zapomnieli o peruce zagubionej w międzyczasie gdzieś z boku i potarganej na strzępy. Kiedy zakrztusił się jej sztucznymi rzęsami, poszli się kąpać, a on kaszlał wciąż od nowa. Śmiała się z niego jak rasowa blondynka. Ale czy nią była?

      Małe zielone portrety zmarłych prezydentów na pieniądzach mówią wiele o życiu.
To przez drukarski raster. Ale łysa naoliwiona dupa tarzająca się jak suka mówi jeszcze więcej. Drosofila melanogaster.
Nawet jej paznokcie były bezwłose i nie lakierowane. Dajmy sobie z tym spokój. Niech UFO się tym zajmie. Oni wszystko kładą pod lód. Zwłaszcza latem. Instytut przyjmuje tylko takie dziewczyny. Oczekujemy od pana by przekazał nam pan jej bagaże. Zdziwiony kot siedział tuż przed drzwiami wpijając oczy w nasze postacie , co jeszcze nie dawno były źródłem tych wszystkich dzwięków uniesienia. Nie mógł uwierzyć ani zrozumieć co stało się w pokoju obok. I dlaczego mamy zadowolone twarze po tych wszystkich okropnych dźwiękach, które usłyszał?



Wiolonczela miesiła niski ton i miękkie dźwięki.
Nie gnieść się przed wejściem i nie trwonić cienia.
W godzinie śmierci twojej amen.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS118