Jeszcze trochę o Długich Uszach z Wysp Wielkanocnych.
WIELOLETNI MISTRZOWIE BUDOWNICTWA
Ustne tradycje wyspiarzy mówią, że wyspa została zasiedlona dwukrotnie, po raz pierwszy przez rasę zwaną „długimi uszami”, która przybyła ze wschodu, a za drudzy - z zachodu. Wydaje się, że długie uszy były potęgą na lądzie we wczesnym okresie historii wyspy. Tradycje ustne mówią, że Krótkousi byli tylko robotnikami, podczas gdy Długousi byli mistrzami budowania większych kamiennych posągów które zostały wyprodukowane w kamieniołomie Rano Raraku i znalezione rozproszone po całej wyspie. Przypisuje się również, że Długie-uszy zaprojektowali megalityczne platformy „Ahu”, które później posłużyły jako fundamenty dla Moai, a także wynaleźli nacięte tabliczki rango-rango. Być może jednym z największych osiągnięć ze wszystkich dla Długich Uszów, mogło być nawrócenie później przybyłych Krótkouszych na ich własną religię. Przez dwa stulecia Krótkousi chętnie trudzili się, by wznosić pomniki przedstawiające wodzów o długich uszach z pierwotnej populacji. Warto zauważyć, że zbocza Poike są wyjątkowo wolne od kamieni w porównaniu z resztą powierzchni wyspy. Zgodnie z ustną tradycją Poike był ostatnią ostoją Długich uszu. Po koegzystencji przez około 200 lat, wybuchła wojna domowa, kiedy Krotkie Uszy zbuntowali się po tym, jak zostali zmuszeni do oczyszczenia całego półwyspu Poike z kamieni. Dlatego Długousi wykopali rozległy rów i położyli w nim stos, a następnie wycofali się za te fortyfikacje na wschodnie zbocza Poike. Jednak zostali przechytrzeni przez Krótkie Uszy, którzy sfałszowali czołowy nocny atak. Kiedy Długousi wierząc, że atak był prawdziwy, zapalili swój stos, kolejna jednostka Krótkouszych potajemnie nadeszła dookoła rowu, rzuciła się na Długie Uszy i wepchnęła ich w to, co stało się ich własną śmiertelną pułapką. Wykopaliska archeologiczne na wyspie ujawniły pozostałości czegoś, co uważa się za długi podziemny starożytny rów pełen zwęglonych fragmentów drewna kilka stóp pod powierzchnią wyspy.