TO JEST KONIEC PAŃSTWA.










- Jestem w ciąży. - Powiedziała Pretekineterka lekarzowi w cylindrze. - To jego dziecko a ja wciąż go kocham.- Wskazała na El Micho.
- Dzięki. - Skłonił się El Micho, obserwując od pewnego czasu makaron z zupy wiszący na wąsie doktora.
- Nie mam już wątpliwości. A to wszystko między nami, to dzięki tobie.
- Dziękuję ci.- El Micho skłonił się jeszcze raz. Kluska spadła na surdut doktora.
- Dobrze się czujesz, seniora? - Spytał lekarz sięgając po jakiś dziwaczny, szklany instrument medyczny.
- Źle spałam. Nie słyszałam jego płaczu.
- Na pewno dobrze się czujesz? Przecież dzieci w brzuchach nie płaczą.
- W końcu się przekonają.- Powiedziała.
- Denerwujesz się? - Indagował bezsensownie lekarz. Kluska zdążyła wytworzyć tłustą obwódkę na surducie.
- Jasne. - Skinęła głową.
- Chciałabym sprawdzić twoje tętno. - Przyłożył jej szklane rurki do przegubów rąk i nóg.
- Dlaczego to przeszkadza?
- Wyjątkowość tego miejsca pozwala osiągnąć coś wielkiego. - Powiedział doktor, ale nie uwierzyła mu wcale. El Micho podejrzewał coś najgorszego, i wstał aby przerwać badanie. Było już jednak za późno.
- Zobaczy tam pani rzeczy, których nawet sobie seniora nie wyobrażasz. - Zaszydził doktor i włączył prąd. El Micho chciał postąpić krok w stronę doktora, ale w tym momencie Pretekineterka wydłużyła swe palce tak bardzo, że jedna ręką chwyciła gardło doktora a drugą objęła wszystkie szklane rury na raz, które wyrzucając snopy iskier zespoliły się w jeden wielki świetlny twór przelewając plazmę wyładowań na pobliskie przedmioty. Siedziała tak i patrzyła niemo na doktora.
- Dlaczego? - Zapytała po chwili. El Micho zamarł i zobaczył, że doktor uśmiecha się sztucznie. Pretekineterka kazała umrzeć doktorowi i ciało osunęło się na podłogę. W długich palcach trzymała nadal gardło stojącej postaci, która nie upadła i nie była wcale duchem czy czymś takim. Był to ktoś realny i miał ciało! El Micho nie wierzył ale patrzył na tego jegomościa, któremu wyrósł z głowy kapelusz obrębiony barwną skórą. Pretekineterka trzymała go mocno. Jej długie, wypielęgnowane palce zacisnęły się z łatwością i nie puszczały grdyki.
- Będę miała dziecko. Małego dzidziusia.
- To ludzkie dziecko. - Powiedział kapelusznik. Był Weteranem już wcześniej, a teraz był też.
- Będę miała, to znaczy, że to się już stało. Więc czego tu chcesz?
- To dziecko z rzeki, nie jest więc dla ciebie. - Powiedział Weteran teraz.
- To dziecko miłości do El Micho. - Powiedziała.
- To dziecko z rzeki i jest ludzkie. Będzie musiało umrzeć. - Powtórzył Weteran teraz.
- Moje dziecko z miłości i z rzeki nigdy nie umrze. I ty go nie zawiedziesz do nich ani donikąd. Weteranie, czy chcesz mnie ?
- Nie.
Puściła jego szyję, a on zaczął się zastanawiać, co teraz.
El Micho patrzył nieruchomy na buzujące prądem rury. Upuściła je na podłogę jak niepotrzebne zabawki, a one stłukły się z hukiem wypalając całą aparaturę na stoliku.
Weteran chciał dotknąć El Micho ale Pretekineterka spojrzała na niego surowo.
- Idę. - Powiedział Weteran. Spotkamy się kiedyś i opowiesz mi, co to jest ta miłość.
- Tak będzie i już jest. Teraz już ją widzisz, tylko zrozumieć się jej nie da. - Odparła.
Uśmiechnął się i wskoczył lekko do kolaski czekającej przed progiem. Pretekineterka dotknęła El Micho, który wreszcie się znalazł w czasie.
- Widziałeś palanta?! - Rozzłościła się Pretekineterka, chcąc być bardziej ludzka.
- Kto to był? - Wydusił z siebie El Micho.
- Nie odbierze nam dziecka. Już nigdy. - Rzekła stanowczo.
El Micho zobaczył jak jej długie, wypielęgnowane palce chowają się do ludzkich rozmiarów.
- Kim jesteś miłości moja?
- Człowiekiem nieludzkim. - Skłamała.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS116