o.jd.daziaz

INSTYTUCJE

Po czym poznać, że organizacja chyli się ku upadkowi? To proste. Po wspaniałych budowlach. Wspaniałe są drzwi a na ścianach dzieła sztuki. Stopa tonie po kostkę w głębokim dywanie a szerokie schody dają posmak wielkości i kunsztu doskonałości, i potęgi. Po tym poznajemy upadek. Po doskonale dokończonych i funkcjonalnie skończonych wejściach, przejściach, uzasadnionych dystansach i punktach sprawdzania.
Jeśli w strukturze wszystko jest zaprojektowane, przemyślane i dokończone, to taka struktura nie rozwija się dalej. Osiągnęła apogeum dla swej funkcji a nic już następnego nie tworzy.
Wtedy przez jakiś czas, rozpędem bezwładności, działa jeszcze, po czym następuje spadek. Cała organizacja, struktura lub firma, a także cząsteczka i całe państwo jako instytucja a nie idea, znajduje się w stanie upadku.
Nie da się namalować dzieła sztuki, gdy się przygotuje wokół wszystkie rodzaje nowiutkich pędzelków i najlepsze, wszelkiego rodzaju, nowiutkie komplety farb.
Jeśli to leży obok malarza, to umarł w butach. Nic już nie stworzy.
Najlepsze decyzje podejmuje się w prowizorycznej latrynie, lub w baraku gdzie chwilowo przeniesiono parlament.
Nie może być w walce nic skończonego i doskonałego. Dlatego nazywa się walką, aby czegoś dokonać. Ale jak długo trwa, nie osiąga doskonałości.
Kiedy osiągnie cel, przestaje walczyć.
To samo dotyczy doskonałego państwa, jak i doskonałej molekuły. Każdej instytucji.
Z tego wniosek sam się nasuwa, że doskonały człowiek musi być martwy.
A jeśli nie, to przynajmniej zmartwiony śmiercią.
Nie potrzeba doskonałego budynku, stołu, napoju. One jak cienie u Platona pokazują tylko migotliwy zamysł prawdy na ścianie, a my zwróceni ku takiej rzeczywistości nie umiemy się odwrócić do tyłu , by poznać prawdziwe rzeczy.
Ale do walki nie potrzebne są prawdziwe rzeczy, tylko ich archetypy. Są to doskonałe przeciętności. Mają tylko idealne imię ale reszta jest super przeciętna.
To jest najbardziej potrzebne w walce.
Zanim śmierć obejmie ideał.



Każdy głupek ma swój słupek, oraz maskę przeciwgazową i różowy miękki wacik.
To nie przemija. Nekrosmok wydaje się za jeden awans i dziesięć gróźb. Dlatego losujesz potwora a on niesie dodatkowe dwa życia w plecaku. I elixir smoczych oparów.





-Pacjent i chirurg nie powinni być tą samą osobą.
Powiedział Tarik do Isztar, gdy ta wreszcie próbowała coś zrobić ze swoimi włosami.
- Toteż Ludzie nie powinni zmieniać samych siebie...od tego są inni. - Stwierdziła mimochodem. – Poza tym sztuka podejmowania decyzji, to przede wszystkim wiedzieć, jakie się ma wybory. A ludzie nigdy nie widzą wszystkiego. Jakże więc mogą zapamiętać lub zapomnieć to, czego nie widzieli, nie wspominając już o podejmowaniu wyborów, czy rozsądzaniu między nimi? To śmieszne.
- No tak....to.. jak mamy być lepszymi? – Jęknął Tarik zaciskając kleszczykami rurki mosiężne na swych warkoczykach na zausznicach. – Przecież musimy coś próbować?
- Oskarżony, który podejmuje się bronić sam siebie,
musi wiedzieć, że jego adwokat ma głupiego klienta. A ty jesteś Człowiekiem. Waszą jedyną sprawą jest nie cofać się ku zezwierzęceniu, bo wtedy was wytępię. Tylko jedno waszym zadaniem: zachować pamięć mojej miłości.
  Włosy dotykały wciąż piachu nie dając się rozczesać. Isztar pomalowała je szarym błotem.
- I Filistyni przestaną istnieć... – Mówiła a generał nie widział jej twarzy a tylko szare błoto. Zbladł.
Boska Isztar rozwinęła pięć skrzydeł i udając skrzydlatą, włochatą larwę odfrunęła na drugi koniec placu by osuszyć szare błoto.














:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS047