PORYWAĆ SIĘ Z IGŁĄ NA JEŻA.

           - Szansa jak agrest albo opuncja przeciwko jeżowi. - Pomyślał Rico spuściwszy głowę. Nie miał już siły zadawać się z tą kłótliwą babą. Drut kolczasty to wąż zatruty jeżem, to dziecko miłości węża i jeża. Jego żona była wściekłą suką. Wydzielała z siebie agresje, zanim jeszcze wycedzić zdołała z dziurek swej twarzy, przypominającej siny ze złości, aluminiowy, twardy durszlak, lub miękką pulpo plateado, jakiekolwiek ziejące zgnilizną słowo. Do żywej pasji kultywowała zło, a agresja, którą wydzielała z siebie gotowa była strawić wątroby napotkanych przypadkiem Perseuszów w kilka sekund. Nie wiedział dlaczego dotyka go jej agresja, będącą raczej napadami chwilowych nienawiści i ambicjonalną chęcią dominacji, niż czymkolwiek innym. Może chciała odegrać się za to, że ją zranił. Dawno temu. A może to wszystko dlatego, że ignorował ją całą , jej wdzięki i gadaninę, przede wszystkim. Ignorował jej głupie zachowanie i docinki w kręgu znajomych. Jej chęć kontrolowania jego planu dnia i chęci ograniczania mu swobody do spraw dla niej niezbędnych i koniecznie użytecznych w ramach wspólnie prowadzonego domu.
           Już przegrała i wiedziała o tym. Nie kłóć się z kobietą. One zawsze mają rację. Mówi stare, niezbyt popularne przysłowie. Jestem ci winien niezbyt przyjemną śmierć. Mówi ten, który jest jej mężem. I wcale nie musi być starożytny. No to może umrzemy razem. Mówi suka a śliny wściekłości wiszą jej z ryja. Krwawe dziąsła parują a z warstwy szminki wydziela się opar gniewu i arogancji przypudrowanej wspomnieniami rozwiedzionych już przyjaciółek. Oblała go wrzącą kawą. Rozbryzgi były nie tylko na koszuli Rica ale i na futrynie drzwi i na schodach i na wiszących zdjęciach przedstawiające wakacyjną szczęśliwość lat wczesnych. Teraz Rico wiedział, że w popiele gdzieś leży jego małżeński pierścionek. Ale popiół nie ostygł jeszcze aby bezpiecznie go podnieść i iść swoją drogą. Babsko było wściekłe na niego i na cały świat. A zbliżająca się starość znaczyła już jej twarz zmarszczkami jakie na co dzień widujemy w maglu, patrząc na nie prasowane prześcieradła, ściśnięte pod naporem plot przesiadujących tam babsztyli. Rico już dawno nie miał jej nic do powiedzenia i sytuacja z miesiąca na miesiąc stawała się bardziej nieodwracalną. Synowie dorastali. Właściwie już mieli własne życia. Nudne z jego punktu widzenia, bo on, Rico, mógł powiedzieć wszystko o swoim, życiu, tylko nie to, że było nudne. Życie Rico było wspaniałe poza wyjątkiem żony Hetery, męczącej go wściekłej baby, zamieniającej zacisze domowe w stresującą zgniłą potrawkę chili.
I do tego jej drewniane ucho nie pozwalało jej rozumieć muzyki! Żarła sałatki z pokrzyw, a mówią, że jesteś tym. co jesz. Rico nie był w nastroju do żartów. Miał ważne spotkania a ujadającą żonę najchętniej spuściłby z balkonu wprost do basenu, bo akurat nie było w nim wody.
           Rico jako burmistrz musiał posiadać twarz i koneksje.
Dnie i wieczory przesiadywał u El Micha wpadając w zadumę, paląc duże cygara i polerując swoje złote sygnety o krawat lub połę marynarki. Rico uwielbiał tajemnice. I miał ich sporo. Był jedynym człowiekiem, który rozumiał sens słowa tajemnica spowiedzi. Wiedział, że spowiedź wymyślił jakiś król francuski aby podsłuchiwać swoich poddanych a księżuli używał jako szpiegów dla swych celów. Rico mógł dużo wypić i spamiętać każdą spowiedź jak żywe mp3. Oczywiście ujadająca żona miała rację, bo Rico miał wiele kobiet. One wiedziały jakimś zmysłem, jakim kochankiem jest Rico i uwielbiały go. Wiele pobiegło by do niego na pierwszy dany od niego znak.
Ale Rico miał dość ujadania jednej żony i bał się każdej następnej, tak, jakby wiedział, że ujadaczka to następny etap ewolucji kobiety w drodze do stania się rozwódką albo czymś innym, nieokreślonym, żałosnym i pełnym niespełnienia.
Rico był bardzo uważającym kochankiem. Czuły i wrażliwy na piękno, traktował kobiety jak królowe. Może dlatego ożenił się z półidiotką a pół coś gorszego.
Uspokajał się. Dochodził do siebie powoli po każdej awanturze doprowadzany za każdym razem na szczyt palmy wściekłości, rozżalenia i wstydu. Żuł własne zęby i toczył piany, gdy wrzeszczała bezsensy na niego. Do niego? Była narcystycznie ukonstytuowaną osóbką o ego chorym na słoniowaciznę, przekształcająca każdą krytykę czy nawet brak aprobaty w agresję i okrucieństwo. Przyjmując postawę obronną przechodziła od razu do wściekłego ataku. Tak naprawdę nie wiedział dlaczego. Wcześniej wierzył i brał sobie do serca jej argumentację, ale stwierdził, po wielokrotnym sprawdzeniu, że nie ma w tym wszystkich krzty rozsądku! Była przecież piękną, rasową kobietą i sam już nie wiedział, czy odnosi się to do jej kształtów, czy tez obejmuje jej myśli... Echhhh...wspominał dawne, zastygłe na fotografiach czasy.

           Kiedy przynieśli głowy dwóch najstarszych synów załamał się.

Nie powiedział w domu ani słowa ich matce. Siedział nieruchomo wpuszczając uszami kaskady obelg i wypuszczając ustami kółka dymu. Doprowadzało to ją do jeszcze większej wściekłości a on sycił swój bezruch tym małym zwycięstwem. Rzucała się po całym domu wrzeszcząc przy okazji na służbę. Rico nie płakał. Nie umiał płakać normalnie.
           Synowie... może i nie byli jego, ale przecież wychował ich i kochał na swój sposób. Teraz martwe ich korpusy gniły gdzieś bezimiennie i nie pomogło całowanie nóżki Jezuska w młodości. Głowy jego synów leżały w lodówce u Tiago. Co zrobili i komu weszli w drogę? Musieli być idiotami albo zrobili to specjalnie przeciwko niemu.
Tak czy siak, Rico zaczął zdawać sobie sprawę, że ktokolwiek to zrobił, myśli teraz, że to on, Rico, stoi za synami i ich wygłupem a raczej podłą zdradą.... Taaak, to była zdrada!. Ale on, Rico, nie miał zielonego pojęcia, co się tak naprawdę, do kurwy nędzy, wydarzyło! Rica myśli przebijały się nieskładnie poprzez ujadanie żony. Zdał sobie sprawę, że wpadł w gówno. Najśmieszniejsze było to, że nie było kogo przepraszać. A już najdurniejszy był fakt, że cała ta sprawa była wymierzona przeciw niemu. No, tak....., i przeciw Tiago, i Hombre. Gdyby nawet chciał wejść w rolę synów i pociągnąć to sam dalej, to jak? Przeciwko sobie samemu?
Co miał sobie powiedzieć? Że miał buty starsze od nich wszystkich?
Że uczucie porzucenia jest mocniejsze, bardziej intensywne i bardziej trwałe, niż pamięć kolejnego urodzinowego tortu? Tu Rico wyobraził sobie jak dmucha z całej siły i wciąż ma problemy z chwiejnymi płomykami na kolorowych świeczuszkach wbitych w śmietanę... Nie żyją obaj! Kurwa ! Święta Panienko z Guadalupy!



























:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS048