Ja.daaiaaz

KATELEJE

           400 mikrootworów , para pod ciśnieniem, aż żal się spieszyć. W taki dzień, pełny i lekki, wystarczy tylko tańczyć, nie potrzeba nic mówić. Nawet, gdy nie czujesz już życia, gdy miedzy bólem, tym dowodem istnienia, a powierzchnią skóry istnieje owa cienka błonka gęstością uśmiechu włochatej gąsienicy, skupia się i nie dopuszcza. Nawet, gdy nie wiesz jak bardzo kiedyś dało się kochać kogoś, kto na prawdę był zupełnie inny, niż twoje wyobrażenie o nim. Nawet, gdy nie pamiętasz już zbierania grzybów przed świtem, gdy mgła zaczepiona o las nie umiała się unieść, i dopiero słońce wyświecało jej kropelki na pajęczynie rozespanego pająka. Nawet wtedy, gdy w malignie gorączki jako małe dziecko myśl ci przeskoczyła, że nie przeżyjesz nocy...
Nawet wtedy, gdy w pobrudzonych ciuchach z rozbitym kolanem znalazła cię babcia na strychu. Nawet wtedy, gdy nie wymawiasz swego tajemnego imienia i nie mącisz nim spokoju nocy. Nawet wtedy, gdy masz to co chcieć tylko można, a tu nadchodzi czas goryczy. Nawet wtedy nie chcesz przyznać się do życia jakiego nie oczekiwałeś, jakie tylko mogłeś sobie wymarzyć, najlepszego i rozedrganego w każdym ziarnku prawdy i każdym podmuchu ironii. Dlaczego nie przyznajesz się do tego? Powietrze jest gorące i świeże, pełne zjaw i snów.
   
   Hombre czekał w pobliżu otwartych, wielkich drzwi na taras, gdyż oświetlona sala i gwar towarzystwa stawały się nużące, a ona nie nadchodziła. Marija zjawiła się jak zwykle nagle, jak wyczarowana, w sąsiednich drzwiach, i podeszła do Hombre uśmiechając się.
- Czy pani pozwoli, abym poprawił kateleje przy staniku?
- .... - Spojrzała na niego dziwnie.
- Rejony, w które ucieka moja miłość wyniosły mnie poza ludzkie dociekania szczęścia. Co rano po przebudzeniu, czuję serce. To proste, myślałem, że to kardynalski kapelusz, który jakiś somnambulik zamknął klątwą słowa w mych płucach. - A jednak, jak taki smakosz, wytrawny kolekcjoner, znawca , ba, tajemniczy doradca, zasztyletował jedną ze swych żon, gdy zrozumiał jak szaleńczo ją pokochał. Zrobił to jak Mahomet, który w ten sposób chciał uzyskać ponownie jasność umysłu. A jednak nie, tobie na nic się to przydało i na jasność za późno.
Roślinność oranżerii podpowiada mi, że moja miłość nie jest do wycięcia. Kiedy pewnego wieczora w operze baron przedstawił mi ją, powiedziała abym poszedł po pugilares.
    Służący wyprasował mi wąsiki nad parą, a ja trwałem w owej szczególnej frakcji, między marzeniem i logiką, która ją pobija. Będąc z nią w łóżku nie podnieca mnie.
Oglądam piwonie i wtedy rozumiem ich płatki. Podczas muzykowań jestem uosobieniem spokoju. Mściwe piśmidła odkładam na sąsiedni fotel. Jednak zawsze na koniec koncertu robi mi się niedobrze na sam jej widok. Ogarnia mnie melancholia i szczęście powodujące drgawki, a onegdaj nawet doznałem wstrząsu spazmatycznego.
- Gdybym tylko miał więcej odwagi. Mimochodem, dyskretnie, nie włączając w to innych kobiet, poproś ją, aby przyszła. Będą rurki z kremem i faworki. – Rzekł Hombre dotykając skroni.
- Spałeś z nią? – Spytał głupio Tiago.
- Nic mi o tym nie wiadomo. – Zaśmiał się Hombre.
- Zawsze tak źle wygląda. – Stwierdził El Micho popatrując na córkę.
- Jest przeurocza. – Syczał Tiago.
- Myślisz, że zapadła na jedną z tych świętych chorób? - Hombre przesunął się był w kierunku okien. Pomyślał, że minęły trzy wieki. Już wymyślili telewizję i samolot ze światełkami wewnątrz i na zewnątrz. Sterują nimi prymitywne decyzyjne maszyny programujące.
- Zapalmy fajkę ale po cichutku. – El Micho zbliżył się do nich.
- Przesuńmy rajery wyżej w kierunku kręgosłupa. Trzeba aby panna trzymała się prosto. – Rzekł El Micho do Mariji.
- Żartujemy w uroczym tonie. – Tiago podawał wszystkim niskie dziwaczne kieliszki.
- To miło księżno, że nie jest pani wesoła. – Rzekł El Micho do córki.
 











    Nie tańczysz. Nie widać odbicia w lustrach. Nie błyszczą ci zęby i nie sinieją tatuaże. Jak lilię czystą ukryła cię w kącie matka w turbanie. Może wydekoltowana ciotka schowała twe piękno za wysokim kołnierzykiem zapiętej pod samą szyję sukienki?
Cierpkim dreszczem ogarnia cię zimno salaterki ostryg. Wypijasz jedną po drugiej. Imię Jakuba powtarzają gruchoczące odrzucane puste skorupy. Zimno wlewa się do twego przełyku i dalej, niżej, soplem rozkoszy trawienia. Nie myślisz o zjadaniu żywcem istot morskich.
Cierpnie ci skóra na rękach i włoski stają dęba. Węch wyostrza wszystko. Najpierw oczywiście spalają się włoski na uciekającym pająku, dopiero potem spala się cały pająk.
Czasem pękając najpierw od gorąca, gdy zagotują mu się trzewia. Ale tobie się nic nie zagotuje a żywe małże strawisz na zimno i bezmyślnie. Snobistycznie. W końcu człowiek musi przecież coś jeść!

   Łzy płyną po cichutku, wolno, bez sensu. Niby oczyszczają duszę. Nie prawda. Dają tylko uosobienie oddechu. To taki sposób mokrego ziewania. Spokój na raty. To wtedy są przebaczenia i zrozumienie dla spalanych żywcem dzieci wietnamskich. Kiedyś się śmiały i kiedyś jadły z miseczek swoje myśli zamknięte w ryżowych polach natchnienia. Kiedyś były uczesane przez matki. Teraz płoną. Tłuszcz pali się szybko. Śmierdzi. Skwarki. Smród idzie do Nieba i łechce Anioły oraz jednego Archanioła w nozdrza. Miesza się napalm i chlorofil. Pijawki wysychają jako pierwsze wraz z wyssaną krwią.

- Oddałabym wszystko, gdybym znalazła choć cień uczucia. – Marija postąpiła krok w jego kierunku.
- Można o nie zapytać w biurze abonamentur. – Zażartował Hombre.
- Onieśmielają mnie nowe znajomości. – Popatrywała co jakiś czas w bok.
- Czy oni jedzą tu dziś kolację? – Spytał.
- Dostanę neurelgii od samego występu muzyków. Będziesz się mną opiekować? – Zadrwiła.
- Delikatność wprowadziłaś do mojego serca. Dziś otoczony tajemniczością i namiętnością rozumiem, dlaczego drżałaś na widok tych dwóch mężczyzn. Każdy miał laskę zakończoną białą kulą.
- Każdy udawał drugiego wzajem. Nawet lakierki im się pomieszały, gdy polerowali je o łydki.
- Zauważyłaś, a tak!
- Jesteś coraz mniej podobny do swojego ojca.- Powiedziała Marija stanowczym tonem.
- Co za ulga ! , - jak sam zwykł mawiać. - Odszczeknął jej w tej samej sekundzie, A ona znowu:
- Przemawianie weleryzmami nie zawsze wychodzi na dobre.
- Mnie to nie dotyczy, powiedział żebrak, którego pies ugryzł w drewnianą nogę. Odgryzłem jej nogę w dwa i pół słowa, a potem dodałem.
- Masz święte prawo być wściekła.
- Co to są katleje? Tyle lat noszę stanik i nic takiego nie znam.
- Widocznie nosisz go za krótko. - Uśmiechnąłem się pod nosem i odprężyłem wreszcie. -Nie ma takiej siły, która pozwoliła by ci zwiędnąć, więc nie bądź wściekła.
   Popatrzała na mnie z wyrzutem i nagle pożaliła się jak mała dziewczynka.
- Na śniadanie był rewers. To okropne, że znowu tak będzie.








:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS086