KĘS DZIEWICY.

          Siedzi nad oceanem i gada do kota. Weteran patrzył na fale i las, całe wybrzeże i wtedy zwrócił się do kota.
- Kiedyś to wszystko będzie należało do ciebie.
Zatoczył ręką szeroki łuk aż po horyzont na falach.
- Czy możesz to znieść i czy nie masz tego dość?
     Kot jest cieniem zwłaszcza nad oceanem. Wiatr to wąsy kota. Wszedł przez okno rozsuwając odgłos cykad na boki. Złapał śpiących tam w łóżku i zrobił z nich mumie taśmą klejącą o srebrzystym śledziowym kolorze. Jakby dla kota.
Płaszcz kąpielowy wisiał na haczyku na drzwiach. To tylko ostrzeżenie. Namalował jej magiczne kółko, a jemu magiczny trójkąt na czołach jakby znaczył wejścia toalet.
Odszedł.

 - Rozłóż katalizatory. Ziemia, woda, powietrze, martwa zapałka. To wszystko płynie... z serca. – Mówiłem wciąż nerwowo spoglądając na Weterana, nieszkodliwego teraz w intencjach wobec nas , ale mimo to groźnego. W końcu przez nieuwagę mógł zrobić coś głupiego... A jeszcze ta dziewica. Skąd możemy wiedzieć, co mu teraz do łba kapelusznikowego strzeli! Weteran trzymał dystans do nas jako do pomiotu niższego i umysłowo niedorozwiniętego. Ciągłość pojęcia śmierci porównywał z krwią wypływająca z małej ranki na dłoni. U weteranów zaraz zrobi się strupek a ludzki pomiot jest jak hemofilityk i cały płyn wysączy się z niego... tak więc my ,ludzie, nie umiemy zatamować wyciekającego z nas życia. Prawie nie znamy stanów pośrednich, ani rozumiemy innych stanów niż „życieteraz”. Nie jawi się nam przed umysłem „życiepotem” ni „życiewtedyiterazjednocześnie”. Weteranom -... i owszem.
- Zło go opuszcza. - Postawił diagnozę El Micho.
- Nasza obecność. - Stwierdziłem. Oczy węża zrobiły się wyłupiaste i przypominały oczy świeżo upieczonego księgowego podczas swej pierwszej kontroli ksiąg finansowych.
- Wynagrodzę ci to. - Dodał El Micho kierując laskę na Weterana.
- Podać dziewicę? - Spytał niewinnie Weteran gapiąc się w sufit.
- Tego nie twierdzę.
- Złapałeś? Weterana? - Zdziwiłem się widząc, co się dzieje.
- Zaoferowałem mu tyle możliwości i przemieniłem go.
- Moja wola ogranicza jego wolę. - Posmutniał Weteran szperając palcami w kieszeni.
- Każdy działa na własny rachunek. - El Micho odchrząknął i poprawił kołnierzyk koszuli.
- Serce mi krwawi. - Zaśmiał się Weteran.
- Widziałeś, co zrobił. Wysłałeś go, by odzyskał siły.
- Kiepsko wyszło. - Odgryzł się Weteran.
- Nie stać cię. - EL Micho podszedł bliżej ostrożnie znając się na Weteranie.
- A gdyby nagrodą była ona? - Zapytałem głupio.
- Pakt? - Syknął Weteran wyczekująco.
- Nie, dżentelmeńska umowa. - Skwitowałem myśli Weterana od razu.
- Pakt to pakt. Żarliwość za obowiązek. On ją zabił i jest niebezpieczny. Popisowa partanina. - Weteran był w swoim żywiole.
Lepiej niech sprawia psychicznie te swoje gierki.
- To czego najmniej potrzebujemy, to wpaść między rozwścieczone potwory kochające tą samą dziewicę. Nawet, gdy dziewica leży martwa na stole, należy zdjąć gumowe rękawiczki aby poczuć dotykaniem, że jest prawdziwa. Należy uciskać jej ciało całą płaszczyzną dłoni aby się o tym przekonać. Wystarczy jeden raz ucisnąć ciało. Lepiej korpus niż kończyny dziewicy.
- Uratuję ją od nagłej śmierci lub czegoś gorszego. - Powiedział Weteran podrygując na krzesełku i poprawiając swój kapelusz oprawiony skórą.
- Co robisz? - Spytał El Micho.
- Odczep się. – Warknął Weteran.
- Co przygotowałeś? - Indagował.
- Tchawicę szczekającego psa. Zniszczę moją żarliwość i odzyskam wolność.- Biadolił Weteran dla odmiany.
- Chętnie sprawdzę, czy nie grożą ci krwiaki wewnętrzne. - Zakpił El Micho.
- Co zrobisz z żarliwością? O uciechach cielesnych możesz zapomnieć. Bezsensowna brawura. - Spytałem, bo trochę przesadzał z tą dziewicą. W końcu była już martwa.
- Nie, to część pokrętnego planu. Proszę przekazać policji, że nienawiść to zgubne uczucie. Pokonać łotra a damę uratować. - Deklamował głupio Weteran w coraz lepszym humorze.
- Słucham? - Wyjęczałem.
- Te symbole? - Pokazał Weteran. - Nie ma co, ale ktoś tu maczał swe długie, pretekineterskie, wypielęgnowane palce.
- To żmudna sprawa. Nie ma co gdybać.
- Uściślając. Nie oddałem jej jemu. - Żachnął się El Micho machając na Weterana.
- Odrobinę wiary?- Zakpił z nas Weteran. Uśmiech wydłużył mu się złośliwie, a kapelusz zabudował twarz cieniem.
- Czy potrzebne jest zaklęcie?
- Nie szczególnie? - Weteran wytłumaczył nam, marnym ludzikom, zabiegi medyczne stosowane na dziewicach martwych.
           Weteran spoważniał pierwszy raz. Może potraktował serio rozmowę z nami? Rzekł:
- Spojrzała w głąb mnie i wybaczyła mi to, co zamierzałem uczynić. Nie mogłem odrzucić takiej ofiary. Oszukanie łotra jest zawsze urozmaiceniem wieczoru. Wanilia i czekolada to ławica zebr na peryskopowej. Kwiaty więdną wraz z żarliwością jej serca ale nieprzywykłe do tego stanu oczy wysyłają dwie leniwe łzy w dół twarzy. Chciałem jej powiedzieć, co widziałem tamtej nocy ale pakt nie zezwalał na użycie tylu słów. Oczy węża zrobiły się powtórnie wypukłe... Pomyliłem się. - Dorzucił Weteran, ale w to sam nie uwierzył.
- On się zakochał. - Stwierdził El Micho wskazując na Weterana. - Odrzuca zło dla miłości. Pomożesz mu?
 - Pomożesz mu. - Skinąłem.
- Nie wysadzimy świata w powietrze. - Rzekłem jak zwycięzca. - Gorąca czekolada i ciasto. Potrzebujesz wszystkich odpowiedzi. Może moje słowo i kawałek tortu to najlepsze, co mogę ci dać. Dodałem wiedząc, że Weteran nie ma uczuć, a przynajmniej nie miał ich do teraz.
- Myślałem, że dostane tę dziewicę. - Skwasił się Weteran.
- Za późno. - Rzekłem. - Teraz jest tylko twoja. Weź ją sobie skoro rozumiesz życie, spróbuj zrozumieć jej śmierć.
      Weteran stał nerwowo uderzając bacikiem w but. Chciał coś powiedzieć, ale nie mógł przemóc się, by o cokolwiek poprosić niższe byty, czyli nas, ludzi. Podobnie jak ludzie nie proszą dżdżownic o przysługę. Ludzie Sikają na Dżdżownice a one myślą, że to Święty Deszcz.
- Nie umiemy jej ożywić, jeśli o to ci chodzi. - Rzekłem. A żywa, może cię nie akceptować ani rozumieć.
     Tu poufale dotknąłem guzika jego kamizelki i padłem rażony zapadając w szarość i ciszę.



>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS157