MECHANIKA ODDAWANIA MOCZU POETY

Kiedy poeta oddaje mocz napełnia się pęcherz jego pragnień a jego rybio wyłupiaste oczy poety pokrywają się przed czasem bielmem.
Zapada się w nicość marząc przez chwilkę będącą drzwiami zapomnienia. Zakłamanie naginających kręgosłupy źdźbeł trawy uświadamia mu trwogę ziejącą z łąki, gdy upadają nań złote krople. Nieznanymi i niewypowiedzianymi skargami ci co pod źdźbłami pierzchają w popłochu porzucając dary, które miały przebłagać poetę, by na tej łące nie oddawał.
Czerwone słońce zgasło a w powietrzu czuło się jeszcze zapach spalenizny. Niedomknięte usta ducha wypuściły. Duch Uf był jednym jestestwem oddanym łące, i mógł być duchem Ulgi Końca.
Uf przypadł do gustu powietrzu na łące a flirtujące z nim wiatry poprowadziły go aż pod wierzchołki drzew na końcu polany, gdzie przycupnęli pełni ulgi i zrozumienia. Nie oddawajcie swych serc poecie, bo duch wilgotnych łez nie przytuli was, gdy trzeba będzie. Nie oddawajcie swych serc poecie znając mechanikę oddawania moczu poety. On to rzewnym spojrzeniem po was przeciągnie i dźwięknie romantyzmu struną. Jego żarna nie dają mąki lecz pył, a jego głos wyciem wzdłuż promieni księżyca. Jego nos blady i wyczulony na krzywdy, jady w twym jestestwie wyczuje, maski zdzierać będzie jedną po drugiej jego koścista dłoń. Jego wzrok parzy, a jego prawdy milczą wymownie jak wyrzuty sumienia. Ci co siedzą mu na ramieniu i przyglądają się złowieszczo, liczą ziarna czasu i przemijanie wraz z nimi. Ci co czeszą mu włosy i nakładają pomady na skronie, doskonalą szelesty niezbędne poecie w rozumieniu liści. Ci co wystają z jego głowy u dołu, są przekonani o prawdzie i wysuwają język poety po pokarm. Ci co wystają z jego głowy u góry, śpiewem zagłuszają mu myśli, kłócąc się z ptakami. Ci co nie wystają, brną po kolana w materii mętnej, gdzie nadzieja miesza się z absyntem, a imiona odzyskują swe prawdziwe brzmienie. Ci co łaskoczą go pod kolanami są przyjaźni i tęsknią do snów kolorowych. Para gadających cycków, małpie rzygi, zasraniec i śmieć. To on, kochałam się w nim, więc się pospieszcie, bo przemoknę. Może dziś się szczęście do mnie uśmiechnie. Mam złoty zegarek. Oto człowiek, na którego czekacie.










>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS015