PRETEKINETERKA i EL MICHO.
           Anno Domini 1881, tak gdzieś w początku czerwca, zebrali się na przyjęciu u El Micho znajomi i sąsiedzi z okolicy, by wymieniać plotki i planować na przyszłość los swoich synów i córek. Nieliczne te okazje wykorzystywano skwapliwie, by nie rzec obligatoryjnie, posługując się rodzicielskim instynktem jak i rozsądkiem podbudowanym przezornością o przyszłość swoją i pozycje dzieci. Pachniało pudrami i solami, a w gotowalni kolor kredy mieszał się z pomadą, różem i krochmalem, którym kłaniały się fiszbiny gorsetów, ineksprimabli i strączki wersalików rozesłane i porzucone w nieładzie. Goście spoceni i wypatrujący z utęsknieniem wieczora rozlokowali się grupkami po ogrodzie i na werandzie, prowadząc rozmowy i obserwując się wzajemnie.

         A jakby tak przeprosił w pięknych słowach za zaniedbywanie rodzinnych obowiązków? Pretekineterka podziwiała szczupłą kibić El Micho, krążącego od grupki do grupki, po całym wielkim pokoju. Może się z nim pokazywać w każdym towarzystwie.
- Nie zauważyłam, by żywił do mnie inne uczucia. - Powiedziała do niej ni z gruszki ni z pietruszki Marija popatrując na chudego młodzieńca mocującego się z niewygodnym mankietem koszuli.
- Ma czerwony nos. - Stwierdziła Pretekineterka zerkając badawczo na córkę.
- Nie mogłam w nocy spać, przemyśliwując, że panna Lenora mogła się wczoraj nabawić kataru. - Dodała Marija dygając, gdyż właśnie weszli nowi sąsiedzi i wymienili ukłony.
- Tak, to niebywały zbieg okoliczności, że i pan był wczoraj w tej samej
hacjendzie. - Rzekł sąsiad do El Micho.
- Tak, można to zwać zrządzeniem losu. - El Micho podawał sąsiadowi szklaneczkę z kompotem.
- Zemsta to najlepsza nagroda. - Dodał sąsiad uśmiechając się szczerze.
     Tymczasem Pretekineterka słuchała relacji z zaręczyn i o projektach matrymonialnych.
- Jestem zaskoczona.
- Przyjechał wczoraj. Nic pani nie wiedziała? Deszcz leje od tygodnia a teraz przestało.
 - Zamknęłam drzwi.
- Co pani tu robi? Siostra wspominała, że jest pani tutaj. Dotarła do pani wieść o ślubie Luizy? - Pretekineterka westchnęła, gdyż wiedziała, że Mariji jeszcze nie pisane wyjść za mąż. Marija patrzyła na nią .
- Jakimż to sposobem mieli by wytrzymać razem? - Spytała sąsiadka otrzepując suknię.
- Myślę, że z czasem się do siebie upodobnią. On zarazi się od niej radością życia, a ona rozsmakuje się w rzeczach okropnych i obrzydliwych. Męskie serce nie potrafi zapomnieć takiej namiętności dla takiej kobiety. Nie powinno. - Pretekineterka zrobiła pół obrotu i oddaliła się do innych.


    - Wybacz, że kazałem ci czekać. - Rzekł skwapliwie El Micho.
- Droga kuzynko, życzę im wszystkiego najlepszego z całego serca. - Dodał i popatrzył na młodych zaręczonych.
Na podwórcu strzelali z bicza. Pokaz był imponujący. I muzykanci rozstąpili się ustępując pola.
- Najbardziej dokucza mi brak urodziwych kobiet. Na jedną ładną buzię, doprawdy mamy garść maszkaronów. - Rzekł stary sąsiad do El Micho, gdy ten częstował go tytoniem i fajką. - Wielkie nieba, czego tu szukamy? - Upierał się.
- Czy podoba się panu atmosfera? Gra jest lekka: dla melomanów. Czy długo pan zabawi? - Pretekineterka podeszła z boku.
- Nie wiem, nie jestem pewien.
- Rozumiem.
- Naprawdę tak.
- Wydaje się, że czeka nas kolejne wesele, jeśli wierzyć plotkom. - Pretekineterka wiedziała, że narzeczony umrze niebawem. Pretekineterka nie mogła go ostrzec, choć mogła rozkazać żyć dalej. Poszedł odprowadzić narzeczoną do jej rodziców, a sam wrócił do stolika, gdzie siedziała Marija. Obróciła się plecami do niego, obrażona i wyniosła. Ukłonił się w jej kierunku i wyszedł z pokoju szybkim krokiem.
Wybiegła za nim.
- Nie widzę tu nic dla siebie. - Prawie krzyknął widząc ją biegnącą. - Dlatego odchodzę.
- Czy wszystko dobrze? - Zapytała Marija.
- Wyglądasz na zdenerwowaną? - Zatroskał się teraz.
- Tak, zrobiło mi się słabo, ale już mi przeszło.
- Już od dawna pozostaje pod urokiem twoich zalet. - Dotknął jej ręki i pogładził powoli. - Nie mogę się ożenić z Luizą, czy tego nie widzisz?
     Popatrzył jej w oczy. I bał się cokolwiek powiedzieć. Jąkał się jakiś czas. Marija patrzyła na niego.
- Bądź moją! Nie żądam natychmiastowej odpowiedzi, ale i nie będę ukrywał swoich uczuć. Być może już niebawem uczynisz mnie najszczęśliwszym z mężczyzn.-
    Wyrzucił w końcu z siebie.
    Marija stała jakiś czas bez ruchu.
- Przyjechałam wtedy do wód a ty.... Wielkie nieba! - Popatrzyła jak wskazówka zbliżała się do niej. Marija zobaczyła jak czas goni ją, nagle, i, nie jest w stanie zapanować nad nim, ani nad swoim ciałem. Pretekineterka mruży oczy zastanawiając się, czy wydać rozkaz.
Marija zobaczyła, że stoi nagle przy jakimś klombie a obok słyszy rozmowę.
 - Poprosił mnie abym poinformował panią , że skoro jest taka pani decyzja, to zacznie rozglądać się za innym zięciem.
- Jeśli chodzi o niego. To wyrachowana, zimna istota. Zaręczyny nie mają tu nic do rzeczy. To uczucie nie przeszkadza mu... czynić honory swej kochance!
- Jestem ci niezmiernie wdzięczna, ale teraz spieszę się.

     Potem Marija znowu znalazła się w swoim pokoju. A ktoś zapukał do drzwi.
- Dobrze, że panią spotykam, proszono mnie abym zaniósł pani ten liścik.
- Proszę wybaczyć. - Powiedziała Marija owijając się chustą. - To takie niespodziewane.
Otworzyła list:
     „Dręczy mnie ból i nadzieja. Być może byłem słaby, ale moja stałość przekona panią o moich zamiarach.
Wystarczy jedno słowo i jedno spojrzenie. Czy nie dostrzega pani jak cierpię? Piszę te słowa z trudem. Proszę mnie nie dręczyć swoją obojętnością, gdyż żadne perswazje nie nakłonią mnie do zmiany zdania, bo kocham panią z całej duszy.”

     Marija złożyła list i spostrzegła, że jej mama stoi w drzwiach. Pretekineterka patrzyła długo na córkę. Mariję ogarnęło ciepło i miłość tak nachalna i druzgocąca cały jej płochy świat marzeń, że nie umiała jej odwzajemnić żadną znaną czułością ludzi. Mama pokazała jej, jak umrze ten gorliwy, szlachetny, niewinny, młody człowiek i gdy rozkazała, umarł gorliwie. Marija płakała, ale jej żal nie dorównywał wielkiej miłości jej mamy do córki.
Była to tylko ludzka rozpacz i trochę łez. Pretekineterka przypomniała sobie jak smakuje mózg wydłubywany przez nos długą łyżeczką w obrządku mumifikacji.







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS156