PRZYSZŁA TA MENDOZA JEDNA.

           Gdy pierdniesz pod niebiosa, posinieją z wściekłości skrzydła aniołów. Zresztą, już teraz, nie bez powodu, mówi się o nich, zastępy niebieskie. Ale nie może to trwać całą wieczność. Więc każdy z chrześcijańskiej wiary wybiera to, co wygodne aby religia działa się dalej. Nie istnieją rzeczy w przeszłości. A biblii nie traktuje się dosłownie. Wiemy, że zło jest szybsze i bardziej efektywne niż dobro, a jednak podążamy drogą długą i mozolną. Odrzucamy złą ścieżkę, mordując tylko czasem i od niechcenia, właściwie z nudów i przeciw potrzebie serca. A dla wielu z nas, zwłaszcza dla teściowych, religia myli się z tradycją. Nie umieją wyjaśnić dlaczego zając szuka pisanek i jak to się ma do Jezusków frasobliwych. Nie wiedzą, co to są Idy Marcowe, i dlaczego miesiąc nissan jest taki istotny. Myślą, że Matka Boska urodziła się pod Częstochową i oburzają się na myśl, że była Żydówką! Jaką tam Żydówką skoro spod Częstochowy! A idź pan, panie, bo się pan doigrasz! I kto ubierał tę choinkę ? Trzej królowie? Przypadek?
Nie żartuj! Nie ma czegoś takiego. Albo byli króle albo mędrcy. Nie ważne ilu ich było. Ostatnio mówi się o kilkusetosobowej delegacji. Ale ktoś tą choinkę musiał ubrać. A jak nie choinkę to to, co tam rośnie. Kaktusy? A może to było święto pogańskiego gaju i się zchrześcijaniło na pohybel diabłom i nędzy umysłu pokoleń.


- Przysięgnij, że mnie kochasz, Rita.
- Przysięgam.
- Pewnego dnia poproszę cię, byś była moją kochanką. Jakem Hombre. - W zasadzie nie rozumiałem jej potrzeb ani tego rysu charakteru, który kazał jej ciągle myśleć o mnie. A jak nie o mnie, to o innych facetach. Ciągle to samo i brak optymizmu.
Nie ma to większego znaczenia, zwłaszcza, że opowiedziałem jej moją smutną historię. To był dobry moment aby skłamać. Rita popatrzyła na mnie dziwnie.
- Wreszcie mówisz z sensem. - Powiedziała pomału.
- A ty?
- Dasz sobie radę, Hombre.
- Dam. Zwłaszcza teraz.
- Prawdomówność nie jest dobrym zwyczajem.
        Więc ująłem ją za rękę i nie rzekłem nic.
Wierzę, że jesteś tym wstrętnym robakiem, który bez słów wgryza się w mózgi.
Muszę dowiedzieć się o tobie wszystkiego. Twoje marzenia, Rito, jeśli tylko nie całkiem zagubiły się na szlaku, powinny powierzyć nam swe sekrety i swą moc stwarzania.
Zegar wybił powoli jedenastą w południe. Nie ma sensu go reperować. Pomyślałem tracąc sens smaku słodkiego na języku. Sinatra śpiewał w tłumie puzonów a ja nie wiedziałem, co począć z tą kobietą. Dobrą i znajomą od lat. Omijaną przy awansach sercowych i służbowych. Zaszczycającą mnie swoją czułością. Tańcem, sercem i tarełkiem. Albondingas z klopsikami zachwycającymi swoją puszystością umierania w kanionie.
Czy obecnie piekło zieje pustkami? Już wszyscyśmy dobrzy i nawet donosy piszemy ku polepszaniu dziamania. A spowiedź, wymyślona przez pokrętnego króla francuskiego dla podsłuchiwania poddanych, stała się prawdziwym rytuałem pomiędzy sumieniem a naprzykrzaniem się w szczelinie. Aleśmy to jacy tacy. Na dobranoc zjemy tradycyjnie winogrona. Zamiast ciała boga wypijemy kwas. Dzień kaktusa zbliżał się nieuchronnie a moc krzyża ochrania wiernych.
- Kiedy przyjechałam tu pierwszy raz nie wiedziałam jak wielki jest kanion. Czy kiedykolwiek przedostanę się na drugą stronę? Hombre, powiedz coś.
           Trzymałem jej dłoń i nie rzekłem nic.
Miłość to jest wielki dar a nie obowiązek. Czułem jednak kleszcze obejmujące moje serce i chomonto na karczychu, które lada moment zapnie do jakiegoś pługa wdzięczna mała rączka. Rita, piękność nad wszystko. Kiczowate wizje są zawsze najprawdziwsze. Są jak fajerwerki. Patrzysz i cieszysz się, że to nie bomby. A takie ładne przecież. Fajerwerki są znakami ciszy i pokoju.
- Okłamać ukochanego mężczyznę? Dlaczego? Musiałam tak zrobić. Gdybym nie odeszła, ty uciekłbyś ode mnie.
- Naprawdę?
- Jesteś zagubiony, Hombre. Ale wszędzie są znaki, które cię poprowadzą.
- Co ty nie powiesz? Ja znam jedno imię i ten znak mi wystarcza. Na imię mu Marija.
- Hombre! Ta, twoja Indianka?!
- Tak, tylko ta. Za rogiem wsiądę w trambiję i poturlam się do Indianki. Na pewno!
           Zegar znowu wybił jedenastą. Nie zwróciłem na to uwagi. A na głos powiedziałem.
- Jestem Hombre. Muszę jechać do mojej Indianki. Nazywa się Marija.
           Wstałem i poszedłem. Piekło zostawiłem puste.




>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS161