j.ja.daai


CO TERAZ?

Teraz spokojnym, wolnym krokiem pójdziemy w stronę przeznaczenia. Ręka w rękę z ziejącą chłodem Córką cienia przyjmiemy i noc, i świt. Jej pocałunek dla cierpień słodyczą wpaja nam swą śmierć. I poplujemy sobie w brodę, że tego nie chcieliśmy wcześniej. To wszystko wreszcie zamazane. Niełaski plon, wzgardzonych śpiew. Już tratwa mocno powiązana, więc trupy roślin nas poniosą do dali fantomowych bólów uciętych ramion, korzeni oraz głów. Skrzywione leżą me marzenia, pogięte blachy dagerotypu i poplamione kartki snów, gdzie mętną wstęgą niepamięć skrępuje nam oczy. W trawie wiatr niepokonany odważnie szepce o śmierci. W ziemi wilgoć całuje trupy i mlaska ku nim. To czas wycieka z życia w przestwór nie przemierzoną kapilarą. Wysysa trwanie z resztek ciała. Pod obolem czarnym język wyschły niemym się kurczem chowa. Niemocą róże płonące, róże palce twoje, gniotące pęcherze rybich skarg. Opuchłe od ukąszeń muchy, mokre i śliskie śliną z warg ust twych czerwonych, uśmiechniętych krwawym grymasem maski zła. Piach się osypał z jej powierzchni świt obnażając aż po kości.
Zegar tyka. Zamiast wahadła ogon stwora miarowo huśta sercem.
Może to tarcza jest księżyca, który zapomniał o miłości?
Srebrnymi łzami nas zachwyca kiedy dążymy do nicości. W przelocie jedynego tchnienia, niepomni przestróg ani gróźb, miłości swej całopalenia oddani sercem, łkaniem próśb. Na długiej nici jedna chwila błąka się ślepą ćmą. To miłość ludzka, której siła większa od zła. Zegar tyka. Sprężyna pręży muskuł ślimaka.
Przez cały Czas. Aż do zgaśnięcia zegarmistrza, co do gwiazd zgubił klucz.
Póki co, odpadkami nocy odżywia swój ogień.
Już czas. To ja Isztar, wołam Ciebie z daleka, choć mogłabym od razu zamieszkać w Twojej głowie. Mogłabym z niej wystawać do połowy zanurzona w meandrach Twoich myśli. To ja Isztar, przyzywam Cię do siebie!







>
:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS119