Zc.jd.dzaiaza

IKONOGRAFIA OBRAZKA

- Jak bym chciała: Świateł prawdziwych. A tu dzisiaj mam:
Niebieskiego nieba witraże szklanym mydłem znaczone. Dla twych ramion kolorowe,
W twoich oczach pamiętane, zachowane na wieki.
Nie dostrzegam tego światła. I nie stało się nic wartego zapamiętania na wieki.
Amen. - Marzyła Marija na głos siedząc po turecku. A ja powtórzyłem jej mój nie mój sen a w nim ogród kolorowy, nierzeczywisty. Malowany jakby farbami.
- W przestrzeni ziemskiej zamknięty krąg. W nim ty cała w biedronkach. A na około pimpiluchy i szumią. Nad ziemskie przestrzenie , tuż nad kręgiem zamkniętym, jest kółko księżyca. To ma sprawiać wrażenie nastroju. Ale nie sprawia. Daleko mgły. Za mgłami horyzont. Za horyzontem płótno dobrze zagruntowane. A z przodu kremy i przejrzyste galaretki, landryna. Czarne landryny i cienie zielonkawe, żabie łapki, ucięte marchewki, upał – to żółta farba z liliową. Na deser podpis piękny, mieszkalny w rogu. Sator Arepo tenet opera rotas.

Marija tuliła się do mnie pod kocem. Mieszanka naszych myśli pulsowała pod naszymi skroniami.
 - Wiesz, że jestem jeszcze dziewicą? - Spytała dziwnie.
- Znowu? - Zacząłem się śmiać. Całowałem ją całą, aż zapomnieliśmy kim jesteśmy. Ma dużą indiańską dupę. Pomyślałem sobie z zadowoleniem, wiedząc, że ona to wie, co ja myślę. Uśmiechnęła się do mnie i moich pomyślanych słów, całując i przyciskając swoje ciało do mojego. Tak, to typowe dla niej, że znowu jest dziewicą. Teraz zaczęła się z tego na głos śmiać. Śmialiśmy się i nie mogliśmy przestać. Jej piękne indiańskie usta ugryzły mnie w ucho.
- Zrób to. - Szeptała.
- Ej, przecież to ja powinienem gryźć cię w ucho, aby odwrócić twoją uwagę!
- To obojętne. - Szeptała dalej. - Zrób to wreszcie.
 Czerpała z tego chwilowego bólu wyraźną przyjemność. Poczułem jej ból i wspaniałe uczucie odprężenia potem, gdy już stała się kobietą. A ja czułem jej myśli i dotyk, i woń mężczyzny, i ciut strachu. Potem opanowała nas wielka czułość. Szarpnąłem się i odrzuciłem ją na bok na chwilę. Siedziałem na brzegu łóżka, a ona opleciona na boku za moimi plecami, dotykała mojego karku i uszu.
- Ile ty masz lat i jak na prawdę długo już jesteś, Marija? Wiem wszystko o tobie a takiej prostej rzeczy nie wiem.
- Mam szesnaście lat i jestem twoją szczeniarą. A jaki licznik inny cię zadowoli?
Chcesz wiedzieć, czy mieszkam w znikającej hacjendzie? Przecież wiesz. Hombre!
To ty jesteś Przejściem. Światy przemijają a ty jesteś dalej. Kocham cię, Hombre!
Zrobiło mi się nie dobrze.
Obrazy przesunęły się przed moimi myślami. Kolorowe i dzikie. Marija naga i ze złożonymi na piersiach rękami chodziła po dywanie , aż przystanęła przede mną. Na udach miała jeszcze krew. Czarne włosy spięła jakąś dziewczyńską gumką z plastikowymi serduszkami. Całkiem naga Indianka powiedziała do mnie.
- Nie zabijaj. Wiesz, że to nadejdzie i że będziesz musiał wybrać. Wtedy nie zabijaj.

Patrzyłem na jej brzuch i pępek. A ona wpijała we mnie swoje stare oczy. Były bardzo stare i bardzo mocne. Nie podniosłem wzroku na jej twarz, nie ośmieliłem się, tylko czułem jej moc. Patrzyłem ciągle na jej brzuch. Usiadła obok mnie. Otuliłem nas kocem i milczeliśmy czując, że jesteśmy małżonkami od zawsze, choć nie była to prawda. Widzieliśmy succuby przesuwające się wzdłuż ściany naszego pokoju twarzami bokiem do nas, jeśli w ogóle mieli twarze. Pocałowałem ją w policzek jakby była małą dziewczynką, a nie starą Indianką, która na dodatek, właśnie przestała być dziewicą. Succuby weszły do ściany.
   - Pomnij na glinę, która twoją matką. O słodka Isztar, kochanko mojego ciała ! To mówią wargi Bero wyschłe tęsknotą do ciebie.

Do.jd.dzaajaa
     W rozdygotanym krzaku osiki nerwica moja mieszka. Nerwowo palcami szuka czterolistnych koniczynek. I wróży: kocha, lubi, szanuje. Po gwieździstym niebie długie chuje odlatują kluczem do ciepłych krajów, a mój rozdziawia ostre ząbki i przytrzymuje znaczek pocztowy, aby list dotarł na czas, gdy palce zajęte wróżbą.
Żyłki na skroniach nabierają błękitu, a oczy uspokojone latają po wszystkich snach.
Nie potrzebujesz mieć nadziei.
- Ja wiem. To, że tak właśnie jest. Przepowiednia mówiła prawdę.- Stwierdziłem zgaszony nieuchronnościami.
- Zawsze mówi. To bardzo niewygodne. Nie myśleć. Wiedzieć.
- Dłużej nie mogę znieść tego uczucia. Miłość? Czy to miłość jest w nas?
- Hombre, po co mi to mówisz?
- Chcę się dowiedzieć, dlaczego wiemy wszystko?
- No, to już masz odpowiedzi gotowe. - Żachnęła się Marija. - Logika powala logikę! Cóż to za pytanie? Zaiste, szczyty wyżyn rozumu zadać takie debilne pytanie!!!! - Zakpiła swobodnie ze mnie.
- To na prawdę nie nasze światy.
- Daj spokój , Hombre, daj spokój.
- Taaa...
- Żyjmy i nie zabijajmy. - Uśmiechnęła się do mnie.
- Niby fakt. - Zgodziłem się pokonany.

Obudziliśmy się zmarznięci i z resztkami krwi. Nie chciało nam się wstawać i iść pod prysznic. Obserwowałem jej nagie ciało a ona moje. Myliły nam się doznania i nie wiedzieliśmy, które jest czyje. Czy to ona chciała dziecka, czy to ja chciałem widzieć jej pełny brzuch? Chcieliśmy tego oboje i najlepiej dużo razy, dużo dzieci. Wiedzieliśmy, że będą umierać a my widzieć ich śmierci. Jedna po drugiej. Ale i tak wydawało nam się pięknym coś takiego jak dziecko. Nowy człowiek z miłości.
Szczeniara miała oczywiście koleżanki, które syciły ją nowoczesnymi poglądami i nowinkami na temat sexu, rozwodów i zdrad. Ale to nie miało zastosowania ani dla niej, ani dla mnie. Moje oczy były dla niej przepaścią, a jej indiańskie spojrzenie było czernią czerni i spełnieniem wszelkich miar.











:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS049