Scota - Córka Faraona, Matka Szkocji
Walter Bower napisał swoje kompendium historii Szkocji, Scotichronicon, w latach czterdziestych XIV wieku. Odwołał się do swojej kroniki ze starożytnych tekstów i historii mówionej, a to, co zapisał, było zdumiewające. Według Bowera, szkocki naród nie stanowił amalgamatu Piktów, Szkotów i innych ludów europejskich, ale w rzeczywistości byli Egipcjanami, którzy mogli prześledzić swoje pochodzenie bezpośrednio od córki faraona i jej męża, króla greckiego. - skąd pochodzi nazwa Szkocja. Greckim królem był Gaythelos - stąd gaelicki, a ich syn był znany jako Hiber - co daje nam Hibernię.
Historia sięga dalej i została nawet zawarta w Deklaracji z Arbroath. Ten przełomowy dokument - napisany w 1320 roku przez baronów i szlachciców Szkocji - był listem błagającym Papieża o interwencję w ich imieniu podczas wojen o niepodległość. Tekst odnosi się do „starożytnych”, którzy „wyruszyli z Wielkiej Scytii… i Słupów Herkulesa… do ich domu na zachodzie, gdzie nadal żyją”.
Zgodnie z tradycją ta rodzina królewska została wypędzona z Egiptu w czasie wielkiego powstania. Popłynęli na zachód, osiedlając się początkowo w Hiszpanii, po czym udali się do Irlandii, a następnie na zachodnie wybrzeże Szkocji.

Ta sama rasa ludzi ostatecznie walczyła i triumfowała nad Piktami, by stać się Szkotami - ludźmi, którzy zjednoczyli ten kraj. 

Scota, egipska królowa Szkotów Ralpha Ellisa twierdzi, że udowadnia, że ten mit pochodzenia nie był zmyśloną historią, ale rzeczywistym zapisem egipskiego exodusu, który rzeczywiście zakończył się w Szkocji. Korzystając z tekstu Manethona, Scota była w rzeczywistości Ankhesenamun, córką Echnatona i Nefertiti oraz żoną Tutenchamona. Odkrywa również, że Gajtelos nie jest greckim królem, ale sam był faraonem.