SAMOTNOŚĆ PAPAM

 Uśmiechnij się. Dzisiaj to wyjątkowo ważne. Papieże od pokoleń jadają w samotności. Dlaczego? Bo są wierni swej wierze, a w niej każdy umiera samotnie. Jakże więc umierać papieżom pośród śmiechu monsignorów i anonsów nadąsanych kardynałów. A trucizny jad już biegnie wzdłuż żyły do serc. Pokrzepi mięśnie i zastawki swym złośliwym uśmiechem szeptając tkliwie ostatnie słowa tak cicho, że nawet sam musi się ich domyślać. A papieże nie domyślają się niczego. Są jednak przewidujący. Widzieli jak każdy ich ojciec, który nie był ich ojcem, toczył pianę lub klęczał w konwulsji w wykrzywionej pozie dając wyraz swemu cierpieniu jak i przykład do naśladowania dla podglądającego ukradkiem rzeźbiarza.
Już to biały beret podchodził krwią , już to sinizna wstępowała w worki pod oczami niemymi i matowymi. Suche wargi już nakazały zaschnąć na wieki tajemnicom, a ostatniego namaszczenia dokonał jedynie zaufany od pośmiertnego makijażu kleryk.
Czy to koszula Dejaniry, czy miecz Damoklesa, czy flakon z rodziny Borgia, już to brucyna, już zwykła trutka na szczury. Wszystko zaczyna i kończy się samotnie.
Zawsze, powtarzają to ciągle jak wyprawkę, zawsze można zatruć się smardzami.

A może jest inaczej? Może papieże, gdy już w samotności do stołu zasiądą, odsuwają zastawę i napoje, i rozwijają małą chustkę a w niej wyciągnięte spod pazuchy warzywa i kurczaka kupionego osobiście na targu, dokąd regularnie wymykają się incognito ubrani w sweter przetarty i jeansy. Długie włosy najlepiej rude jak u Judasza dopełniają czarnymi okularami. Na targu nie da się wszystkiego zatruć a nikt nie wie co rudzielec kupi. Nawet gdyby ten i ów wiedział, że to nie rudzielec, to należy szanować czyjeś niepoznanie. Wrzuciwszy wiktuały do brudnego plecaka i kilka cebul oraz dwie flaszki wina papież znika za wiadomą sobie furteczką by potem, w samotności sycić się radością życia przedłużonego o jeden dzień.

Krew buzuje i wiosna płynie, a smak obfitości i świeżości posiłku jedna go ze wszystkimi stworzeniami na świecie. Tymi z duszą jak i tymi bez duszy.

Jednago, jednago, jednago za każdym połkniętym kęsem. Za każdym wychylonym kielichem.
A pojedna go !

Choć samotny. Habemus zmienia na habeo.















:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS100