Jp.dzzizzz

MARIJA

Siedziała całkiem cicho na schodkach prowadzących półkolem na strych. Drewniane i szorowane przez dziesięciolecia suche deski. Wygładzone ale nie wydeptane, bo na strych. Nie można zapominać o życiu, a pajęczynę niepamięci zrywamy za każdą wyprawą na strych. Tam kufry i szuflady pełne wspomnień. Na strych. Tam zepsuty wózek dla lalek, resztki piniat i koń na biegunach. Kim byłaś wtedy? Kto wywijając drewnianym mieczykiem pędząc na białym koniu miał cię porwać? Dla ilu byłaś tą jedyną? Gdzie wstążki, co lata temu zsunęły się z warkoczy? Już niosą świeże bułeczki na twoje ósme urodziny. Już wołanie rozchodzi się po ogrodzie a zimna oranżada przyciąga małe owady i stare ciotki. Co teraz? Czy dzisiaj ośmielisz się wyrzucić te wszystkie rzeczy: swoją przeszłość, młodość, pierwiastki wspomnień i duszyczki szeptów dawnych już, zapomnianych, trzepoczących pomiędzy czeluścią niebytu i radością istnienia. Więc jak?

Siedzisz cicho na schodach. Coś cię zatrzymuje. Coś, co kiedyś zrobiłaś nie tak. Coś co, gdybyś mogła, uczyniłabyś inaczej. Może, nie uczyniła wcale. Już kiedyś siedziała przecież na tych schodkach. Wtedy pachniały inaczej a ona była rozgorączkowana.
Zapuchniętymi oczami czytała co jakiś czas karteluszek wymięty spoconymi wilgotnymi dłońmi. Przez lufcik w dachu widziała ojca i matkę chodzących po ogrodzie. Daleko, przy ogrodzeniu stała zaprzężona bryczka. Upał był nieznośny.
Pod drzewami w sadzie chroniły się succuby. Niektóre tkwiły w gałęziach, nieruchome i matowe. Nie słyszała nic i zobaczyła jak z bryczki wysiadło dwóch ludzi zmierzając w kierunku domu. Rozmawiali chwilę z rodzicami w alejce ogrodu. Matka skierowała się w stronę domu a ojciec odprowadzał ich do bramy. Matka przekręciła stół w małym pokoju i cała hacjenda obróciła się wraz z nim. Bryczka znikła im sprzed nosa ukazując dziwne skaliste pustkowie. Ojciec zawrócił do hacjendy a pozostawieni samym sobie ludzie biegali wzdłuż ogrodzenia wrzeszcząc na światy i na siebie wzajem. Potem siedzieli na piasku z opuszczonymi ramionami i płakali. Już to bezsilność, już to wstyd lub wściekła rozpacz rozpalały ich serca. Ani matka, ani Marija nie rozumiały ich łez. El Micho chciał odkręcić stół, ale stał nad nim ciągle nie mogąc się zdecydować. Marija zeszła ze strychu. Trzęsły jej się nogi i też płakała.













:
Poprzedni rozdział:      Następny rozdział:
:
Automat tłumaczył ten tekst na 91 języków z oryginalnego języka polskiego. Tytuł oryginału "Teoria Strzałek" . Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawo autorskie: Jakub Nowak  TS099